przeciwciała heterofilne
Przeciwciała heterofilne to autoprzeciwciała, które reagują krzyżowo z antygenami pochodzącymi z różnych gatunków. Charakteryzują się zdolnością do wiązania się z antygenami, które nie były bezpośrednim bodźcem do ich wytworzenia. W praktyce klinicznej mają istotne znaczenie diagnostyczne, szczególnie w mononukleozie zakaźnej (test Paula-Bunnella-Davidsohna).
Obecność przeciwciał heterofilnych może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników w testach immunologicznych, zwłaszcza w oznaczeniach hormonów, markerów nowotworowych i niektórych autoprzeciwciał. Mechanizm ich powstawania nie jest w pełni poznany, ale uważa się, że mogą być wynikiem reakcji krzyżowych między antygenami patogenów a antygenami gospodarza.
W diagnostyce laboratoryjnej stosuje się różne metody identyfikacji i eliminacji wpływu przeciwciał heterofilnych, w tym techniki absorpcji, rozcieńczania próbek czy stosowanie odczynników blokujących. Szczególnie ważne jest uwzględnienie możliwości obecności tych przeciwciał przy interpretacji wyników testów immunochemicznych u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, infekcjami lub po przebytej terapii przeciwciałami monoklonalnymi.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja wirusem cytomegalii (CMV), należącym do rodziny herpeswirusów, jest powszechna i u większości osób przebiega bezobjawowo lub z łagodnymi objawami grypopodobnymi lub mononukleozopodobnymi, trwającymi około 2-3 tygodni. U osób immunokompetentnych objawy mogą obejmować gorączkę do 39,4°C, zmęczenie, ból gardła, powiększenie węzłów chłonnych, bóle mięśni i podwyższenie enzymów wątrobowych (w 92% przypadków), zwykle bez żółtaczki i z transaminazami nieprzekraczającymi pięciokrotności normy. CMV jest istotnym czynnikiem mononukleozopodobnego zespołu klinicznego, odpowiadając za około 7% przypadków. U pacjentów z obniżoną odpornością (HIV/AIDS z CD4 <50/μl, biorcy przeszczepów, osoby leczone immunosupresyjnie) zakażenie może prowadzić do ciężkich, zagrażających życiu powikłań, takich jak CMV pneumonitis (śmiertelność 30-60%), colitis, esophagitis, hepatitis, retinitis (główna przyczyna ślepoty u chorych na AIDS), encephalitis i myelitis.
choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba wielonarządowa, enzymy wątrobowe, fotofobia, gancyklowir, hepatosplenomegalia, herpeswirus, immunokompetencja, immunosupresja, komórki CD4, latencja, latencja wirusa, leki przeciwwirusowe, limfadenopatia, małogłowie, metamorfopsja, okres inkubacji, plamica, porażenie mózgowe, przeciwciała anty-CMV, przeciwciała heterofilne, przeszczep narządów, reaktywacja wirusa, replikacja wirusa, transaminazy, transmisja wertykalna, walgancyklowir, wiremia, wirus cytomegalii, wirus Epsteina-Barr, zakażenie inwazyjne, zakażenie wrodzone, zapalenie naczyniówki, zapalenie płuc CMV, zapalenie rdzenia kręgowego, zapalenie siatkówki, zapalenie siatkówki CMV, zapalenie wątroby, zespół grypopodobny, zespół mononukleozopodobny -
Leksykon chorób i schorzeń
Mononukleoza zakaźna, wywoływana głównie przez wirusa Epsteina-Barr (EBV), jest szeroko rozpowszechnioną infekcją, z seroprewalencją sięgającą 90-95% w populacji dorosłych. Epidemiologia EBV wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i demograficzne: w krajach rozwijających się pierwotne zakażenie następuje we wczesnym dzieciństwie i jest często bezobjawowe, natomiast w krajach rozwiniętych zakażenia pojawiają się głównie w okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości, co zwiększa ryzyko klinicznej manifestacji mononukleozy. Roczna zapadalność na mononukleozę wynosi około 5/1000 osób, wzrastając do 6-8/1000 w grupie wiekowej 10-19 lat, a w populacjach zamkniętych, takich jak studenci czy personel wojskowy, może sięgać nawet 48/1000. Diagnostyka opiera się na wykrywaniu przeciwciał heterofilnych, antygenów EBV (EBNA1, VCA, EA) oraz DNA wirusa, z proponowaną wartością odcięcia DNA EBV na poziomie 10 000 IU/ml dla przewlekłej aktywnej choroby EBV. Zakażenie EBV wiąże się z ryzykiem powikłań neurologicznych, powiększenia śledziony, a także rozwojem nowotworów, takich jak chłoniak Burkitta, chłoniak Hodgkina czy rak nosogardła.
amplifikacja kwasu nukleinowego, antygen jądrowy wirusa Epsteina-Barr, antygen kapsydu wirusa, badanie epidemiologiczne, badanie serologiczne, chłoniak Burkitta, chłoniak Hodgkina, choroba Crohna, choroba zapalna jelit, herpeswirus, hybrydyzacja dot-blot, hybrydyzacja in situ, mononukleoza zakaźna, obrzęk migdałków, pęknięcie śledziony, pierwotne zakażenie EBV, przeciwciała heterofilne, przeciwciała przeciwko EBV, przewlekła aktywna choroba EBV, przewlekły zespół zmęczenia, rak nosogardła, serokonwersja, seropozytywność EBV, seroprewalencja, stwardnienie rozsiane, test PCR, wirus Epsteina-Barr, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie EBV, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych -
Leksykon substancji czynnych
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa fibrynogenu ludzkiego jako substancji czynnej są ograniczone, głównie ze względu na jego pochodzenie i specyfikę działania miejscowego. Badania toksyczności pojedynczej dawki, przeprowadzone na produktach zawierających fibrynogen, takich jak Riastap i TISSEEL Lyo, nie wykazały istotnej toksyczności ani zagrożeń dla zdrowia. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono toksyczności ostrej po podaniu fibrynogenu w dawkach typowych dla tych preparatów. Ze względu na immunogenność białka ludzkiego u zwierząt laboratoryjnych, badania toksyczności przewlekłej, mutagenności i rakotwórczości na modelach zwierzęcych nie są stosowane, jednak testy in vitro dla TISSEEL Lyo nie wykazały działania mutagennego. Ponadto, badania zgodności biologicznej wykazały dobrą tolerancję roztworu białek klejących, w tym fibrynogenu, na ludzkich fibroblastach, bez efektu cytotoksycznego.
badanie in vitro, bezpieczeństwo farmakologiczne, białka heterologiczne, działanie mutagenne, efekt cytotoksyczny, fibrynogen ludzki, immunogenność, inaktywacja wirusów, mutagenność, przeciwciała heterofilne, rakotwórczość, stymulacja immunologiczna, toksyczność podostra, toksyczność pojedynczej dawki, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnych dawek, zgodność biologiczna
