jednostronna głuchota
Jednostronna głuchota (ang. Single-Sided Deafness, SSD) to całkowita lub prawie całkowita utrata słuchu w jednym uchu przy zachowaniu prawidłowej lub nieznacznie obniżonej funkcji słuchowej w drugim uchu. Stan ten może być wrodzony lub nabyty w wyniku różnych schorzeń, takich jak choroba Ménière’a, uraz akustyczny, guz nerwu słuchowego, uraz mechaniczny czy infekcje.
Pacjenci z jednostronną głuchotą doświadczają trudności w lokalizacji źródła dźwięku oraz rozumieniu mowy w hałaśliwym otoczeniu. Występuje u nich efekt cienia głowy, gdy dźwięki docierające z kierunku ucha z uszkodzonym słuchem są tłumione przez głowę, zanim dotrą do ucha funkcjonującego prawidłowo.
Diagnostyka jednostronnej głuchoty obejmuje audiometrię tonalną, audiometrię słowną, próby nadprogowe oraz badania obrazowe (MRI). W leczeniu stosuje się aparaty słuchowe CROS/BiCROS (przeprowadzające dźwięk z ucha niesłyszącego do ucha słyszącego), implanty zakotwiczone w kości (BAHA) oraz, w wybranych przypadkach, implanty ślimakowe.
Wczesna diagnoza i interwencja są kluczowe, zwłaszcza u dzieci, gdyż jednostronna głuchota może wpływać na rozwój mowy, osiągnięcia edukacyjne i funkcjonowanie psychospołeczne. Pacjenci wymagają regularnej kontroli audiologicznej oraz rehabilitacji słuchu w celu poprawy adaptacji do ograniczeń słuchowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Guzy nerwu słuchowego (schwannoma przedsionkowa) – Leczenie
Nerwiak nerwu słuchowego (schwannoma przedsionkowy) to łagodny guz rozwijający się na nerwie przedsionkowo-ślimakowym, odpowiedzialnym za słuch i równowagę. Leczenie wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego wielkość guza (małe <2 cm, duże >2,5 cm), tempo wzrostu (>2 mm/rok), objawy neurologiczne, wiek i stan pacjenta. Dostępne metody to obserwacja (aktywne monitorowanie MRI i słuchu), leczenie chirurgiczne (dostępy: przezbłędnikowy, retrosigmoidalny, przez środkowy dół czaszki) oraz radioterapia stereotaktyczna (SRS, SRT) z dawkami 11-14 Gy. Chirurgia jest preferowana przy dużych guzach i objawach ucisku pnia mózgu, z ryzykiem powikłań takich jak utrata słuchu (poniżej 5% szans na zachowanie słuchu przy guzach >2,5 cm), porażenie nerwu twarzowego, zaburzenia równowagi i wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego (8,5%). Radioterapia jest skuteczna w kontroli wzrostu guza (91-100% po 10 latach), ale wiąże się z ryzykiem postępującej utraty słuchu (>60% w ciągu 6 lat) oraz rzadkimi powikłaniami neurologicznymi.
aktywny nadzór, aparat słuchowy na przewodnictwo kostne, bevacizumab, chirurgia reanimacji twarzy, CyberKnife, dostęp przez środkowy dół czaszki, dostęp przezbłędnikowy, everolimus, gamma knife, implant ślimakowy, inhibitor angiogenezy, jednostronna głuchota, kompensacja przedsionkowa, monitorowanie śródoperacyjne, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerw ślimakowy, nerwiak nerwu słuchowego, neuralgia nerwu trójdzielnego, neurochirurg, neurofibromatoza typu 2, neuroonkolog, neurootolog, otolaryngolog, radiochirurgia stereotaktyczna, radiolog, rehabilitacja przedsionkowa, rezonans magnetyczny, schwannoma przedsionkowy, toksyna botulinowa, wodogłowie, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego - Leksykon chorób i schorzeń
Niedosłuch odbiorczy (głęboki) – Objawy
Niedosłuch odbiorczy (sensorineuralny) jest przewlekłym schorzeniem, które dotyka znaczną część populacji, zwłaszcza osoby powyżej 60. roku życia, u których aż 60% doświadcza umiarkowanego lub ciężkiego ubytku słuchu. Objawy obejmują trudności w rozumieniu mowy, szczególnie w hałaśliwym otoczeniu, problemy z lokalizacją dźwięku, zmęczenie słuchowe oraz często towarzyszące szumy uszne (tinnitus). Szumy uszne mogą ulec poprawie po implantacji ślimakowej w 8-45% przypadków, a u 25-72% pacjentów obserwuje się ich zmniejszenie. Niedosłuch odbiorczy może prowadzić do izolacji społecznej, zaburzeń poznawczych, depresji i zwiększonego ryzyka demencji, co podkreśla znaczenie wczesnej diagnozy i interwencji. Aparaty słuchowe są skuteczne głównie w łagodnym i umiarkowanym ubytku, natomiast w ciężkim i głębokim niedosłuchu odbiorczym rekomendowane są implanty ślimakowe, które bezpośrednio stymulują nerw słuchowy, poprawiając rozumienie mowy średnio 6-7-krotnie w porównaniu do stanu przed operacją.
aparat słuchowy, cewka telefoniczna, głęboki ubytek słuchu, hybrydowy implant ślimakowy, implant pnia mózgu, implant ślimakowy, implant ucha środkowego, jednostronna głuchota, niedosłuch jednostronny, niedosłuch odbiorczy, procesor mowy, rehabilitacja słuchowa, szumy uszne, tinnitus, vertigo, zaburzenie równowagi, zapalenie opon mózgowych, zawroty głowy, zmęczenie słuchowe - Leksykon chorób i schorzeń
Niedosłuch odbiorczy (głęboki) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Niedosłuch odbiorczy głęboki charakteryzuje się znacznym uszkodzeniem komórek słuchowych ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego, co często uniemożliwia skuteczne korzystanie z aparatów słuchowych. W terapii stosuje się aparaty słuchowe (BTE, RITE, ITE, ITC, CROS/BiCROS) dla pacjentów z lekkim do umiarkowanym niedosłuchem oraz implanty słuchowe (implanty ślimakowe CI, implanty na przewodnictwo kostne BAHA, implanty ucha środkowego) dla osób z ciężkim lub głębokim niedosłuchem. Implanty ślimakowe przekształcają sygnały akustyczne w impulsy elektryczne stymulujące nerw słuchowy, wymagając kwalifikacji obejmującej m.in. PTA ≥ 60 dBHL i rozpoznawanie słów ≤ 60%. Proces leczenia obejmuje ocenę przedoperacyjną, zabieg chirurgiczny, aktywację implantu oraz intensywną rehabilitację słuchową i logopedyczną, szczególnie istotną u dzieci i osób starszych.
aparat słuchowy, audiolog, cewka telefoniczna, demencja, implant ślimakowy, implant słuchowy, implant ucha środkowego, implant zakotwiczony w kości, izolacja społeczna, jednostronna głuchota, jednostronna utrata słuchu, logopeda, nerw ślimakowy, nerw słuchowy, niedosłuch mieszany, niedosłuch odbiorczy, niedosłuch przewodzeniowy, otolaryngolog, powikłania chirurgiczne, procesor mowy, przewodnictwo kostne, rehabilitacja słuchowa, szumy uszne, ucho wewnętrzne, zaburzenia poznawcze, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Świnka – Etiologia i przyczyny
Świnka (parotitis epidemica) jest chorobą wirusową wywołaną przez Mumps orthorubulavirus z rodziny Paramyxoviridae, charakteryzującą się zakażeniem ślinianek przyusznych oraz możliwością zajęcia ośrodkowego układu nerwowego. Okres inkubacji wynosi średnio 16-18 dni (zakres 12-25 dni). Wirus przenosi się drogą kropelkową oraz przez kontakt z zakażoną śliną, a zakaźność trwa od 1-7 dni przed objawami do 5-9 dni po ich wystąpieniu, ze szczytem zakaźności 2 dni przed i 5 dni po pojawieniu się obrzęku ślinianek. Czynniki ryzyka obejmują brak szczepienia, wiek (2-12 lat), przebywanie w zatłoczonych miejscach, podróże do regionów o niskim wskaźniku szczepień oraz immunosupresję. Pomimo powszechnych szczepień, obserwuje się wzrost zachorowań, co wiąże się z zanikiem odporności poszczepiennej, niepełnym schematem szczepień oraz stosowaniem mniej skutecznych szczepów szczepionkowych.
choroba samoograniczająca, droga kropelkowa, hodowla wirusowa, jednostronna głuchota, neurotropowy, niepłodność, nukleokapsyd, obniżona odporność, okres inkubacji, oophoritis, orchitis, ośrodkowy układ nerwowy, paramyxoviridae, płyn mózgowo-rdzeniowy, poronienie, replikacja wirusa, szczepionka MMR, wada wrodzona, wirus RNA, wirus świnki, wskaźnik śmiertelności, wtórna wiremia, zapalenie gruczołów ślinowych, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ślinianek przyusznych, zapalenie trzustki