biorównoważność dawki

Biorównoważność dawki to stopień, w jakim leki zawierające tę samą substancję czynną, podane w tej samej dawce i postaci, są przyswajane przez organizm pacjenta. Jest to kluczowy parametr w ocenie leków generycznych względem oryginalnych preparatów referencyjnych.

Dwa leki uznaje się za biorównoważne, gdy ich biodostępność (ilość substancji czynnej, która dociera do krążenia ogólnego) mieści się w akceptowalnym zakresie różnic, zazwyczaj 80-125% dla parametrów AUC (pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu) i Cmax (maksymalne stężenie leku). Badania biorównoważności są niezbędne przy rejestracji leków odtwórczych i zapewniają, że będą one wykazywać taką samą skuteczność i bezpieczeństwo jak lek oryginalny.

W praktyce klinicznej biorównoważność dawki ma istotne znaczenie przy zamianie leków oryginalnych na generyczne lub przy zamianie między różnymi preparatami generycznymi, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, jak leki przeciwpadaczkowe, przeciwzakrzepowe czy immunosupresyjne, gdzie nawet niewielkie różnice w biodostępności mogą mieć znaczenie kliniczne.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symformin XR 1000 mg

Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Symformin XR) wykazuje opóźnione wchłanianie w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax wynoszącym około 7 godzin dla dawki 500 mg oraz około 5 godzin dla dawek 750 mg i 1000 mg. Maksymalne stężenia (Cmax) po dawkach 1000 mg i 1500 mg wynoszą odpowiednio 1214 ng/ml i 1193 ng/ml. W stanie stacjonarnym parametry farmakokinetyczne Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki. Podanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, natomiast posiłek zwiększa AUC o 77% i Cmax o 26% dla dawki 1000 mg, nie wpływając istotnie na Tmax. Zmienność wewnątrzosobnicza parametrów jest porównywalna dla obu postaci leku, a kumulacja nie występuje przy dawkach do 2000 mg. Biorównoważność potwierdzono między różnymi formami dawkowania (np. 1500 mg jako dwie tabletki po 750 mg vs. trzy tabletki po 500 mg).
AUC, biorównoważność dawki, Cmax, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metcrean XR 750 mg

Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Metcrean XR) charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem z Tmax około 7 godzin, w porównaniu do 2,5 godziny dla formy o natychmiastowym uwalnianiu. Po jednorazowym podaniu 1500 mg (2 tabletki po 750 mg) Cmax wynosi średnio 1193 ng/ml, a po dawce 1000 mg podanej po posiłku Cmax to 1214 ng/ml, z Tmax około 5 godzin. AUC dla dawki 2000 mg w formie XR jest porównywalne z podwójną dawką 1000 mg formy natychmiastowej. Podanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, natomiast posiłek zwiększa AUC o 77% i Cmax o 26% dla dawki 1000 mg. Nie obserwuje się kumulacji leku przy dawkach do 2000 mg. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz brak metabolizmu, jest wydalana w postaci niezmienionej przez nerki z klirensem >400 ml/min i okresem półtrwania około 6,5 godziny.
AUC, biorównoważność dawki, Cmax, dystrybucja metforminy, eliminacja metforminy, erytrocyt, farmakokinetyka metforminy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, metabolizm metforminy, Metcrean XR, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie leku we krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metforminy, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vetira 100 mg/ml

Produkt leczniczy Vetira zawiera lewetyracetam w stężeniu 100 mg/ml, podawany dożylnie w formie koncentratu do infuzji. Jednorazowa dawka 1500 mg podana w 15-minutowej infuzji jest farmakokinetycznie biorównoważna z dawką doustną 1500 mg. Lewetyracetam charakteryzuje się liniowym profilem farmakokinetycznym, niskim wiązaniem z białkami osocza (<10%), objętością dystrybucji około 0,5-0,7 l/kg oraz okresem półtrwania u dorosłych wynoszącym 7±1 godzin. Lek jest eliminowany głównie przez nerki (95% dawki), a jego klirens całkowity wynosi 0,96 ml/min/kg masy ciała. U osób starszych okres półtrwania wydłuża się do 10-11 godzin, co wiąże się z obniżoną funkcją nerek i wymaga dostosowania dawkowania. U pacjentów z niewydolnością nerek, w tym dializowanych, okres półtrwania może się wydłużyć do 25 godzin, a dializa usuwa około 51% leku w ciągu 4 godzin.
biorównoważność dawki, cytochrom P450, ekspozycja na lek, eliminacja lewetyracetamu, filtracja kłębuszkowa, glukuronidacja kwasu walproinowego, glukuronylotransferaza, hepatocyty, hydroksylacja pierścienia pirolidynowego, hydroksylaza epoksydowa, hydroliza grupy acetamidowej, klirens, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, lewetyracetam, liniowy profil farmakokinetyczny, metabolit ucb L057, objętość dystrybucji leku, okres półtrwania, padaczka, podanie wielokrotne, profil bezpieczeństwa, profil farmakokinetyczny, przemiana enancjomeryczna, przenikanie przez bariery biologiczne, reabsorpcja kanalikowa, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Reltebon 10 mg

Oksykodon w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Reltebon) wykazuje biodostępność porównywalną do formy o szybkim uwalnianiu, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 3 godzinach (w porównaniu do 1-1,5 godziny w formie szybkiego uwalniania). Objętość dystrybucji wynosi 2,6 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 38-45%. Okres półtrwania oksykodonu to 4-6 godzin, a klirens osoczowy wynosi 0,8 l/min. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A (noroksykodon) i CYP2D6 (oksymorfon), przy czym oksymorfon, mimo działania przeciwbólowego, występuje w osoczu w niskich stężeniach i nie wpływa istotnie na efekt farmakologiczny. Lek i jego metabolity są wydalane przez nerki i przewód pokarmowy, a oksykodon przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego. Należy podkreślić, że tabletki muszą być przyjmowane w całości, aby uniknąć szybkiego uwalniania substancji czynnej i ryzyka toksyczności.
bariera łożyskowa, biodostępność względna, biorównoważność dawki, dawkowanie oksykodonu, działanie farmakologiczne, działanie przeciwbólowe, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A, klirens osoczowy, metabolity oksykodonu, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidu, pole pod krzywą, postać o szybkim uwalnianiu, proces metaboliczny, równowaga dynamiczna, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie przez nerki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

biorównoważność dawki

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Symformin XR 1000 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Metcrean XR 750 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Vetira 100 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne – Reltebon 10 mg