Właściwości farmakokinetyczne
Reltebon 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne oksykodonu

Oksykodon, dostępny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Reltebon, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku, a także różnice w farmakokinetyce u wybranych grup pacjentów.

Wchłanianie

Biodostępność względna oksykodonu w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna do biodostępności oksykodonu w formie o szybkim uwalnianiu. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu tabletek o przedłużonym uwalnianiu osiągane jest po około 3 godzinach, podczas gdy w przypadku postaci o szybkim uwalnianiu występuje wcześniej – po 1-1,5 godziny. Ważne jest, że największe stężenia w osoczu oraz amplituda wahań stężeń są porównywalne dla obu postaci leku, gdy podawane są w takich samych dawkach dobowych (postać o przedłużonym uwalnianiu co 12 godzin, postać o szybkim uwalnianiu co 6 godzin).¹

Istotnym aspektem jest brak wpływu posiłków bogatych w tłuszcze na maksymalne stężenie oksykodonu czy stopień jego wchłaniania.²

Należy zwrócić szczególną uwagę na konieczność przyjmowania tabletek w całości, ponieważ ich kruszenie, dzielenie lub rozgryzanie powoduje utratę właściwości przedłużonego uwalniania, co prowadzi do szybkiego uwalniania oksykodonu i może skutkować wchłonięciem potencjalnie śmiertelnej dawki substancji czynnej.³

Dystrybucja

Całkowita biodostępność oksykodonu stanowi około dwie trzecie biodostępności przy podaniu pozajelitowym. W stanie równowagi dynamicznej objętość dystrybucji oksykodonu wynosi 2,6 l/kg. Substancja czynna wiąże się z białkami osocza w zakresie 38-45%. Okres półtrwania leku mieści się w przedziale od 4 do 6 godzin, natomiast klirens w osoczu wynosi 0,8 l/min.⁴

Metabolizm

Oksykodon podlega procesom metabolicznym zachodzącym zarówno w jelitach, jak i w wątrobie. Główne metabolity to noroksykodon i oksymorfon oraz kilka pochodnych glukuronidu. Za powstawanie tych metabolitów odpowiadają prawdopodobnie izoenzymy CYP3A (noroksykodon) i CYP2D6 (oksymorfon). Warto odnotować, że oksymorfon wykazuje działanie przeciwbólowe, jednak występuje w osoczu w niewielkich stężeniach, dlatego nie jest uznawany za metabolit mający istotny wpływ na działanie farmakologiczne oksykodonu.⁵

Eliminacja

Oksykodon oraz jego metabolity są wydalane przez nerki (z moczem) oraz z kałem. Ponadto substancja czynna przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego.⁶

Liniowość farmakokinetyki

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu charakteryzują się biorównoważnością w dawce proporcjonalnej w odniesieniu zarówno do substancji czynnej, jak i wskaźnika wchłaniania.⁷

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się zwiększenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia leku we krwi od czasu (AUC) o 15% w porównaniu do młodszych pacjentów.⁸

Różnice związane z płcią

Wykazano, że średnie stężenie oksykodonu w osoczu jest o 25% wyższe u kobiet niż u mężczyzn, przy uwzględnieniu skorygowanej masy ciała. Przyczyna tej różnicy pozostaje nieznana.⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Farmakokinetyka oksykodonu zmienia się istotnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Poniższa tabela przedstawia zmiany parametrów farmakokinetycznych w zależności od stopnia zaburzeń czynności nerek w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością nerek:

Powyższe dane wskazują na konieczność dostosowania dawkowania oksykodonu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie w przypadku umiarkowanych i ciężkich zaburzeń.¹⁰

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby również obserwuje się istotne zmiany w farmakokinetyce oksykodonu, które przedstawia poniższa tabela:

Zmiany te wskazują na konieczność szczególnej ostrożności oraz modyfikacji dawkowania oksykodonu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza przy umiarkowanych i ciężkich zaburzeniach, gdzie AUC zwiększa się ponad trzykrotnie.¹¹