rogowacenie przymieszkowe
Rogowacenie przymieszkowe (keratosis pilaris) to łagodne, genetycznie uwarunkowane schorzenie skóry, charakteryzujące się występowaniem drobnych, szorstkich grudek, najczęściej na tylnej powierzchni ramion, ud i pośladków. Zmiany powstają w wyniku nadmiernego rogowacenia ujść mieszków włosowych i gromadzenia się keratyny, co prowadzi do powstania charakterystycznych grudek przypominających „gęsią skórkę”.
Schorzenie to występuje u około 40% populacji, częściej u kobiet niż u mężczyzn, i ma tendencję do nasilania się w okresach suchości skóry, szczególnie zimą. Rogowacenie przymieszkowe często współistnieje z atopowym zapaleniem skóry, ichtiozą zwykłą oraz suchością skóry. U większości pacjentów objawy łagodnieją z wiekiem, choć całkowite ustąpienie zmian jest rzadkie.
Leczenie rogowacenia przymieszkowego opiera się głównie na miejscowym stosowaniu preparatów keratolitycznych zawierających mocznik (10-20%), kwas salicylowy, kwas mlekowy lub alfa-hydroksykwasy (AHA). Istotną rolę odgrywa również odpowiednia pielęgnacja skóry z użyciem emolientów. W cięższych przypadkach można rozważyć zastosowanie miejscowych retinoidów lub krótkiego cyklu miejscowych glikokortykosteroidów o słabym działaniu. Warto podkreślić, że terapia ma charakter objawowy i wymaga systematycznego stosowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Atopowe zapalenie skóry – Diagnostyka i diagnoza
Atopowe zapalenie skóry (AZS) to przewlekła, nawracająca choroba zapalna skóry, dotykająca 10-20% dzieci i 3-5% dorosłych, charakteryzująca się świądem, suchością skóry oraz zmianami wypryskopodobnymi. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym i wywiadzie, z wykorzystaniem kryteriów Hanifina i Rajki, UK Working Party oraz Amerykańskiej Akademii Dermatologii (AAD). Kluczowe cechy diagnostyczne według AAD to obecność świądu, typowych zmian wypryskowych oraz przewlekły lub nawracający przebieg choroby. Dodatkowo uwzględnia się wczesny wiek zachorowania, atopową predyspozycję, podwyższoną reaktywność IgE oraz suchość skóry. Lokalizacja zmian różni się wiekowo: u niemowląt dominują policzki i skóra owłosiona głowy, u starszych dzieci i dorosłych – zgięcia kończyn. Do oceny nasilenia stosuje się skale SCORAD, EASI oraz IGA.
alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, chłoniak T-komórkowy skóry, cienie alergiczne, EASI, fałd Dennie-Morgana, genodermatoza, grzybica skóry, IgA, kontaktowe zapalenie skóry, kryteria Hanifina i Rajki, kryteria UK Working Party, lichenifikacja, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, nadkażenie bakteryjne, pruritus, reaktywność IgE, rogowacenie przymieszkowe, rybia łuska, SCORAD, Staphylococcus aureus, świąd skóry, świerzb, świerzbiączka guzkowa, testy płatkowe, testy punktowe, wyprysk, xerosis, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu, zmiany wypryskopodobne