dystrybucja w tkankach obwodowych
Dystrybucja w tkankach obwodowych to kluczowy proces farmakokinetyczny opisujący rozprzestrzenianie się leku z krwiobiegu do różnych tkanek organizmu. Jest to jeden z czterech głównych etapów losów leku w organizmie, obok wchłaniania, metabolizmu i eliminacji.
Proces ten determinuje, jak szybko i w jakim stopniu lek dociera do miejsca działania terapeutycznego. Na dystrybucję wpływają liczne czynniki, w tym lipofilność substancji, wielkość cząsteczki, wiązanie z białkami osocza, przepływ krwi przez tkanki oraz obecność specyficznych transporterów błonowych.
Dystrybucja w tkankach obwodowych jest szczególnie istotna przy ocenie skuteczności i bezpieczeństwa farmakoterapii. Niejednolite rozprowadzenie leku może prowadzić do jego koncentracji w określonych obszarach organizmu, co ma znaczenie zarówno dla działania terapeutycznego, jak i potencjalnych działań niepożądanych.
Parametrem określającym stopień dystrybucji jest objętość dystrybucji (Vd), która stanowi teoretyczną objętość płynu, w jakiej lek musiałby być równomiernie rozpuszczony, aby osiągnąć stężenie równe temu we krwi. Leki o wysokiej Vd mają tendencję do kumulacji w tkankach, podczas gdy substancje o niskiej Vd pozostają głównie w przestrzeni naczyniowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Sandoz 500 mg
Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do abirateronu, silnego inhibitora biosyntezy androgenów, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 2 godziny po podaniu doustnym na czczo. Wchłanianie abirateronu jest silnie zależne od obecności pokarmu, co powoduje nawet 10-krotne zwiększenie AUC i 17-krotne zwiększenie Cmax przy podaniu z posiłkiem, zwłaszcza bogatym w tłuszcze. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, a tabletki należy połykać w całości popijając wodą. Abirateron wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach obwodowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu, stanowiącymi po około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania u zdrowych osób wynosi około 15 godzin, a wydalanie odbywa się głównie z kałem (88%), z czego 55% stanowi niezmieniony octan abirateronu, a 22% abirateron.
AUC, biodostępność, biosynteza androgenów, biotransformacja, dystrybucja w tkankach obwodowych, hepatotoksyczność, hydroksylacja, hydroliza, klasa Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, narażenie na abirateron, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, rak gruczołu krokowego, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, stężenie w osoczu, sulfuryzacja, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności wątroby