LOAEL
LOAEL (Lowest Observed Adverse Effect Level) to najniższa dawka lub stężenie substancji, przy której obserwuje się niekorzystne efekty biologiczne u badanego organizmu. Jest to kluczowy parametr w toksykologii i ocenie ryzyka zdrowotnego, wykorzystywany do określania bezpiecznych dawek substancji chemicznych, leków i innych związków.
W badaniach toksykologicznych LOAEL stanowi istotny punkt odniesienia przy ustalaniu wartości granicznych narażenia na substancje toksyczne. Na podstawie LOAEL, po zastosowaniu odpowiednich współczynników bezpieczeństwa, wyznacza się dopuszczalne dzienne spożycie (ADI) lub dopuszczalne limity narażenia zawodowego dla różnych substancji chemicznych.
W praktyce klinicznej i badaniach farmakologicznych LOAEL pomaga określić margines bezpieczeństwa terapeutycznego leków i substancji biologicznie czynnych. Wyznaczenie LOAEL wymaga starannie zaplanowanych badań przedklinicznych i klinicznych, obejmujących różne dawki substancji i dokładną ocenę wystąpienia efektów niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia retard 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Palexia retard, wykazały brak potencjału genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie obniżał płodności u szczurów, jednak przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy, bez jednoznacznego ustalenia mechanizmu. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, głównie poprzez aktywację receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja w osoczu, LOAEL, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, opóźnienie rozwojowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał genotoksyczny, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia retard 250 mg
Przedkliniczne badania tapentadolu, substancji czynnej Palexia retard, nie wykazały działania genotoksycznego ani karcynogennego, co potwierdzają testy in vitro (m.in. test Amesa) oraz in vivo, nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na ryzyko rakotwórczości u ludzi. W zakresie wpływu na rozród, tapentadol nie zaburzał funkcji reprodukcyjnych u szczurów, jednak przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność zarodków, bez jednoznacznego ustalenia mechanizmu tego efektu. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, choć dawki przekraczające zakres terapeutyczny powodowały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, głównie w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, związane z aktywnością agonistyczną wobec receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, ból, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na tapentadol, LOAEL, najniższy obserwowany poziom działania niepożądanego, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, Palexia retard, parametr neurobehawioralny, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał teratogenny, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elidel 10 mg/g
Przedkliniczne badania toksykologiczne pimekrolimusa (Elidel 10 mg/g) wykazały, że substancja ta nie wywołuje działania genotoksycznego, karcynogennego ani fotokarcynogennego przy stosowaniu miejscowym na skórę. Standardowe testy toksyczności po podaniu wielokrotnym ujawniły toksyczność jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne narażenie u ludzi, co ogranicza kliniczne znaczenie tych efektów. W badaniach doustnych u szczurów zaobserwowano wpływ na narządy rozrodcze i hormony płciowe przy dawkach 10-40 mg/kg mc/dobę (20-60-krotność maksymalnego narażenia u ludzi), z NOAEL dla płodności samic wynoszącą 10 mg/kg mc/dobę. U królików dawka 20 mg/kg mc/dobę (7-krotność maksymalnego narażenia) powodowała wzrost resorpcji zarodków, bez wpływu na liczbę żywych płodów.
alergenność, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, chłoniak, Elidel, embriotoksyczność, fotoalergia, fotokarcynogenność, fototoksyczność, genotoksyczność, hormony płciowe, karcynogenność, LOAEL, narażenie pacjenta, narządy rozrodcze, NOAEL, pimekrolimus, podanie miejscowe, resorpcja zarodków, toksyczność doustna, właściwości antygenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simlerid 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały istotny margines bezpieczeństwa w odniesieniu do ekspozycji klinicznej u ludzi. Hepatotoksyczność i nefrotoksyczność pojawiły się u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotność ekspozycji klinicznej, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano działań toksycznych. U szczurów nieprawidłowości w budowie siekaczy wystąpiły przy 67-krotnym narażeniu, ale nie przy 58-krotnym. U psów objawy neurotoksyczności (m.in. otwarte oddychanie, ślinienie, ataksja, drżenie) oraz miotoksyczność pojawiły się przy 23-krotnym narażeniu, natomiast przy 6-krotnym nie stwierdzono wpływu. Sytagliptyna nie wykazała potencjału genotoksycznego, a działanie rakotwórcze ograniczało się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy 58-krotnym narażeniu, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi.
ataksja, drżenie, dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego, dysfunkcja neurologiczna, działanie hepatotoksyczne, farmakokinetyka sytagliptyny, hepatokarcynogenność, hepatotoksyczność, LOAEL, margines bezpieczeństwa, miotoksyczność, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, NOAEL, ośrodek wymiotny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na płodność, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Palexia retard 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu, substancji czynnej Palexia retard, wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych), jak i in vivo (testy aberracji chromosomowej i nieplanowanej syntezy DNA) przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na potencjalne ryzyko rakotwórczości. W zakresie wpływu na zdolności rozrodcze, tapentadol nie zaburzał płodności u szczurów, choć przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszenie przeżywalności płodów w macicy. Badania teratogenności nie wykazały działania teratogennego, jednak dawki przekraczające zakres terapeutyczny indukowały opóźnienie rozwoju i embriotoksyczność, głównie poprzez aktywację receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, aktywność ruchowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kość długa, LOAEL, najniższy obserwowany poziom działania niepożądanego, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ocena makroskopowa i mikroskopowa, ośrodkowy układ nerwowy, Palexia retard, płodność, przenikanie do mleka, przeżywalność w macicy, receptor opioidowy μ, rozwój postnatalny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, teratogenność, test Amesa - Leksykon substancji czynnych
Pimekrolimus – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pimekrolimus, substancja czynna kremu Elidel (10 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Nie stwierdzono działania genotoksycznego, fototoksycznego, fotoalergizującego ani fotokarcynogennego, co jest istotne w dermatologii ze względu na ekspozycję leczonej skóry na światło słoneczne. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, wpływu na reprodukcję oraz karcynogenności wykazały toksyczność jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne narażenie u ludzi. Wartość NOAEL dla wpływu na płodność u samic wyniosła 10 mg/kg mc./dobę, co stanowi 20-krotność maksymalnego narażenia klinicznego. Embriotoksyczność obserwowana u królików przy dawce 20 mg/kg mc./dobę (7-krotność ekspozycji ludzkiej) nie wpłynęła na liczbę żywych płodów.
aplikacja miejscowa, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, fotokarcynogenność, fototoksyczność, hormony płciowe, karcynogenność, krem Elidel, leczenie dermatologiczne, leczenie miejscowe, LOAEL, NOAEL, pimekrolimus, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodu, toksyczność wielokrotna, układ immunologiczny, właściwości antygenne