nerwy międzyżebrowe

Nerwy międzyżebrowe (łac. nervi intercostales) to grupa 12 par nerwów rdzeniowych biegnących w przestrzeniach międzyżebrowych. Są one odgałęzieniami brzusznymi nerwów rdzeniowych odcinka piersiowego i stanowią część obwodowego układu nerwowego.

Anatomicznie nerwy międzyżebrowe biegną wzdłuż dolnego brzegu każdego żebra w tzw. bruździe żebra, pomiędzy mięśniami międzyżebrowymi wewnętrznymi i zewnętrznymi. Towarzyszą im tętnice i żyły międzyżebrowe. Każdy nerw międzyżebrowy dzieli się na gałęzie: boczną skórną i przednią skórną, które unerwiają odpowiednie obszary skóry tułowia oraz mięśnie międzyżebrowe, mięśnie brzucha i opłucną ścienną.

Klinicznie nerwy międzyżebrowe mają istotne znaczenie w znieczuleniu regionalnym (blokada nerwów międzyżebrowych), diagnostyce i leczeniu bólu w obrębie klatki piersiowej oraz zabiegach torakochirurgicznych. Uszkodzenie tych nerwów może prowadzić do zaburzeń czucia w odpowiadającym dermatomie oraz osłabienia mięśni międzyżebrowych, co wpływa na mechanikę oddychania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaine Accord 20 mg/ml

Lidokaina, dostępna w roztworach do wstrzykiwań o stężeniach 10 mg/ml i 20 mg/ml, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, dawki oraz perfuzji miejsca iniekcji. Maksymalne stężenia osoczowe osiągane są po blokadzie nerwów międzyżebrowych (około 1,5 μg/ml na 100 mg leku), natomiast najniższe po podskórnym wstrzyknięciu w obrębie brzucha (około 0,5 μg/ml na 100 mg). Wchłanianie z przestrzeni nadtwardówkowej przebiega dwufazowo z okresami półtrwania 9,3 minuty (faza szybka) i 82 minuty (faza wolna), co ogranicza tempo eliminacji leku. Objętość dystrybucji lidokainy wynosi 91 litrów, a wiązanie z białkami osocza sięga 65%, głównie z kwasem alfa-1-glikoproteinowym. Lek przenika przez barierę łożyskową, przy czym u płodu obserwuje się niższe całkowite stężenie w osoczu z powodu mniejszego wiązania z białkami, mimo że stężenie wolnej frakcji jest równe jak u matki.
bariera łożyskowa, cytochrom P450, dysfunkcja nerek, dystrybucja tkankowa, działanie prodrgawkowe, enzym CYP1A2, enzym CYP2A6, frakcja leku, ksylidyd glicyny, kwas alfa-1-glikoproteinowy, kwaśna glikoproteina, lidokaina, metabolit, metabolizm wątrobowy, monoetyloglicynoksylidyd, nerwy międzyżebrowe, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja tkankowa, przestrzeń nadtwardówkowa, roztwór do wstrzykiwań, stężenie osoczowe, wątrobowy przepływ krwi, wiązanie z białkami, wstrzyknięcie podskórne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Heviran PPH 800 mg

Heviran PPH w dawce 800 mg acyklowiru jest wskazany do leczenia zakażeń wirusem Varicella-Zoster (VZV), obejmujących ospę wietrzną oraz półpasiec. Lek jest stosowany zarówno u dorosłych, jak i dzieci z aktywną infekcją VZV, szczególnie u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka ciężkiego przebiegu choroby, takich jak osoby z obniżoną odpornością, dorośli i nastolatki. W przypadku półpaśca, Heviran PPH jest zalecany w leczeniu typowego półpaśca międzyżebrowego, półpaśca ocznego (Herpes zoster ophthalmicus), ciężkich postaci choroby, u pacjentów immunosupresyjnych oraz w profilaktyce neuralgii postherpetycznej.
acyklowir, dermatom, nerw trójdzielny, nerwy międzyżebrowe, neuralgia postherpetyczna, obniżona odporność, ospa wietrzna, pęcherzyki surowicze, półpasiec, półpasiec oczny, wirus varicella zoster, zaburzenia odporności, zakażenie wirusowe, zmiany skórne, zwoje nerwowe

nerwy międzyżebrowe

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaine Accord 20 mg/ml

Wskazania do stosowania – Heviran PPH 800 mg