upośledzenie funkcji oddechowych
Upośledzenie funkcji oddechowych to stan kliniczny, w którym dochodzi do zaburzenia jednego lub więcej aspektów procesu oddychania. Może ono dotyczyć mechaniki oddychania, wymiany gazowej w pęcherzykach płucnych, perfuzji płucnej lub regulacji oddychania przez ośrodkowy układ nerwowy.
Etiologia upośledzenia funkcji oddechowych jest zróżnicowana i obejmuje schorzenia obturacyjne (astma, POChP), restrykcyjne (zwłóknienie płuc, choroby opłucnej), naczyniowe (zatorowość płucna), nerwowo-mięśniowe (miastenia, stwardnienie zanikowe boczne) oraz zaburzenia ośrodkowej regulacji oddychania. Istotną rolę odgrywają również stany ostrego uszkodzenia płuc, takie jak ARDS czy zapalenie płuc.
Diagnostyka upośledzenia funkcji oddechowych opiera się na badaniach czynnościowych płuc (spirometria, pletyzmografia, badanie zdolności dyfuzyjnej płuc), gazometrii krwi tętniczej, obrazowaniu (RTG, TK płuc) oraz ocenie wydolności wysiłkowej. W przypadkach wątpliwych konieczne może być wykonanie bronchoskopii z pobraniem materiału do badań histopatologicznych.
Leczenie zależy od przyczyny upośledzenia funkcji oddechowych i może obejmować farmakoterapię (leki rozszerzające oskrzela, glikokortykosteroidy, antybiotyki), tlenoterapię, nieinwazyjne lub inwazyjne wspomaganie wentylacji, fizjoterapię oddechową oraz leczenie choroby podstawowej. W przypadkach przewlekłych istotną rolę odgrywa rehabilitacja pulmonologiczna poprawiająca wydolność oddechową i jakość życia pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Kwiatostan lipy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Produkt leczniczy DexaCaps zawiera wyciąg suchy z kwiatostanu lipy (Tilia cordata Miller, Tilia platyphyllos Scop., Tilia x vulgaris Heyne lub ich kompozycję), jednak brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących toksyczności tego składnika. Bezpieczeństwo preparatu oceniono głównie na podstawie danych dotyczących pozostałych składników, w tym dekstrometorfanu bromowodorku. W badaniach przedklinicznych LD50 dla dekstrometorfanu wynosiło 165 mg/kg p.o. u myszy, 350 mg/kg p.o. u szczurów oraz 336 mg/kg p.o. u świnek morskich. Przewlekłe podawanie szczurzym i psom dawek od 0,1 do 100 mg/kg przez okres do 27 tygodni wykazało jedynie nieznaczny spadek masy ciała (10-20%) przy najwyższej dawce, bez innych istotnych efektów toksycznych. Dawki bardzo wysokie (1,5 g/dobę) indukowały objawy neurologiczne i oddechowe, jednak nawet 100-krotność dawki terapeutycznej nie powodowała zgonów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, badania toksykologiczne, dawka terapeutyczna, dekstrometorfan bromowodorek, genotoksyczność, hormon tyreotropowy, interakcje farmakodynamiczne, kwiatostan lipy, przedawkowanie, spadek masy ciała, Tilia cordata, Tilia platyphyllos, Tilia vulgaris, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, upośledzenie funkcji oddechowych, wyciąg z melisy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexapini (426 mg + 65 mg + 6,5 mg)/5 ml
Badania przedkliniczne wykazały, że bromowodorek dekstrometorfanu charakteryzuje się stosunkowo niską toksycznością ostrą, z dawkami LD50 wynoszącymi odpowiednio 165 mg/kg m.c. u myszy, 350 mg/kg m.c. u szczurów oraz 336 mg/kg m.c. u świnek morskich przy podaniu doustnym. Eksperymentalne podanie dawki 100-krotnie przekraczającej zwykle stosowaną nie powodowało zgonów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej, przy dawkach do 100 mg/kg m.c. podawanych przez okres do 27 tygodni, zaobserwowano jedynie spadek masy ciała o 10-20% u zwierząt otrzymujących najwyższą dawkę przez 13 tygodni, bez istotnych zmian patologicznych, hematologicznych czy biochemicznych.
ataksja, bromowodorek dekstrometorfanu, dawka śmiertelna LD50, fitoterapia, indeks terapeutyczny, koper włoski, medycyna tradycyjna, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, pobudzenie psychoruchowe, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie dekstrometorfanu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, upośledzenie funkcji oddechowych, wyciąg z pędów sosny, zaburzenia koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Syrop sosnowy złożony Aflofarm (427,7 mg + 64,8 mg + 3,24 mg)/5 ml
Syrop sosnowy złożony Aflofarm zawiera w 15 ml dawce 1283,1 mg wyciągu z cetyny sosnowej, 194,4 mg nalewki z anyżu oraz 9,72 mg fosforanu kodeiny. Dawkowanie dla dorosłych to 15 ml trzy razy na dobę (45 ml/dobę), natomiast dla młodzieży w wieku 12-18 lat zaleca się 5-10 ml trzy razy na dobę (15-30 ml/dobę). Produkt jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat oraz u młodzieży z zaburzeniami czynności układu oddechowego, takimi jak astma oskrzelowa czy POChP. Syrop podaje się doustnie, niezależnie od posiłków, z dołączoną miarką dozującą umożliwiającą precyzyjne odmierzenie dawki.