zaburzenia czynności ucha wewnętrznego

Zaburzenia czynności ucha wewnętrznego obejmują szereg patologii dotyczących struktur anatomicznych odpowiedzialnych za słuch i równowagę. W skład ucha wewnętrznego wchodzi ślimak (odpowiedzialny za słuch) oraz przedsionek i kanały półkoliste (odpowiedzialne za równowagę), a ich dysfunkcja może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych.

Najczęstsze zaburzenia słuchu związane z uchem wewnętrznym to niedosłuch odbiorczy, który może być wrodzony lub nabyty. Przyczyny nabytego niedosłuchu obejmują m.in. narażenie na hałas, infekcje wirusowe (np. świnka, odra), stosowanie leków ototoksycznych (np. aminoglikozydy, cisplatyna), urazy głowy oraz zmiany zwyrodnieniowe związane z wiekiem (presbyacusis).

Zaburzenia przedsionkowe manifestują się jako zawroty głowy, zaburzenia równowagi, oczopląs, nudności i wymioty. Do najczęstszych jednostek chorobowych należą: łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (BPPV), choroba Ménière’a, zapalenie neuronu przedsionkowego, przetoka przychłonki oraz uszkodzenie jatrogenne. Diagnostyka obejmuje badania audiometryczne, elektronystagmografię, posturografię oraz obrazowanie (TK lub MRI) w celu wykluczenia zmian organicznych.

Leczenie zaburzeń ucha wewnętrznego zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię (leki przeciwzawrotowe, przeciwwymiotne, steroidy), rehabilitację przedsionkową, manewry repozycyjne w BPPV, a w wybranych przypadkach interwencję chirurgiczną. W przypadku niedosłuchu odbiorczego często stosuje się aparaty słuchowe lub implanty ślimakowe w przypadkach głębokiego niedosłuchu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl