wybroczyny skórne

Wybroczyny skórne (petechiae) to drobne, płaskie, punktowe wylewy krwi do skóry lub błon śluzowych, które mają średnicę od 1 do 3 mm. Charakteryzują się czerwonym lub purpurowym zabarwieniem i nie bledną pod wpływem ucisku, co odróżnia je od zmian rumieniowych.

Wybroczyny powstają w wyniku uszkodzenia naczyń włosowatych i wynaczynienia krwi do tkanek. Mogą być objawem zaburzeń hematologicznych (małopłytkowość, zaburzenia krzepnięcia), chorób infekcyjnych (posocznica meningokokowa, dur brzuszny, gorączka plamista Gór Skalistych), reakcji polekowych, schorzeń naczyniowych, a także urazów mechanicznych (np. kaszel, wymioty).

Diagnostyka wybroczyn skórnych obejmuje wywiad, badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne, takie jak morfologia krwi z rozmazem, koagulogram, badania biochemiczne, oraz w uzasadnionych przypadkach badania mikrobiologiczne. Szczególnie istotne jest różnicowanie między łagodnymi przyczynami a stanami zagrażającymi życiu, takimi jak posocznica meningokokowa czy białaczka.

Leczenie wybroczyn skórnych zależy od przyczyny podstawowej. W przypadku małopłytkowości może być konieczne przetoczenie koncentratu płytek krwi, przy zaburzeniach krzepnięcia – podanie czynników krzepnięcia, a w infekcjach – odpowiednia antybiotykoterapia. Same wybroczyny zwykle ustępują samoistnie po wyleczeniu choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl