banding tętnicy płucnej

Banding tętnicy płucnej (ang. pulmonary artery banding, PAB) to procedura kardiochirurgiczna polegająca na celowym zwężeniu pnia tętnicy płucnej poprzez założenie opaski (band) wykonanej z materiału niewchłanialnego. Zabieg ten ma na celu zmniejszenie przepływu krwi do krążenia płucnego i obniżenie ciśnienia w tętnicy płucnej.

Procedura stosowana jest głównie u niemowląt i małych dzieci z wrodzonymi wadami serca, w których występuje zwiększony przepływ krwi do płuc, prowadzący do przeciążenia objętościowego komór serca i nadciśnienia płucnego. Do typowych wskazań należą: duży ubytek przegrody międzykomorowej, kanał przedsionkowo-komorowy, oraz złożone wady serca z pojedynczą komorą.

Banding tętnicy płucnej wykonuje się najczęściej jako zabieg paliatywny, tymczasowo zmniejszający objawy niewydolności serca i przygotowujący dziecko do docelowej korekcji wady. Stopień zwężenia tętnicy płucnej dostosowuje się śródoperacyjnie, kontrolując wartości ciśnienia i saturacji krwi. W późniejszym okresie życia opaska jest usuwana podczas zabiegu naprawczego wady serca.

Mimo rozwoju kardiochirurgii dziecięcej i tendencji do wykonywania pierwotnych zabiegów korekcyjnych, banding tętnicy płucnej pozostaje cenną opcją terapeutyczną, szczególnie u wcześniaków, noworodków z niską masą urodzeniową lub w przypadkach, gdy natychmiastowa korekcja wady jest przeciwwskazana lub technicznie niemożliwa.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl