glista psia
Glista psia (Toxocara canis) to pasożyt jelitowy z rodziny Ascarididae, który stanowi istotny problem w medycynie weterynaryjnej oraz zdrowiu publicznym. Jest to nicień osiągający długość do 10-18 cm, o białawym lub żółtawym zabarwieniu, charakterystycznym dla glist.
Cykl życiowy Toxocara canis jest złożony. Dorosłe osobniki żyją w jelicie cienkim psów, gdzie składają jaja, które wraz z kałem trafiają do środowiska. W sprzyjających warunkach jaja zawierające larwy stają się inwazyjne po 2-4 tygodniach. Zarażenie następuje drogą pokarmową, przez połknięcie jaj zawierających larwy inwazyjne.
U ludzi glista psia może powodować zespół larwy wędrującej trzewnej (visceral larva migrans) oraz zespół larwy wędrującej ocznej (ocular larva migrans). Są to poważne stany chorobowe, gdyż larwy migrują przez różne tkanki i narządy, powodując reakcje zapalne i uszkodzenia. Szczególnie niebezpieczna jest lokalizacja oczna, mogąca prowadzić do utraty wzroku.
Diagnostyka obejmuje badania koproskopowe u zwierząt oraz badania serologiczne u ludzi. Leczenie opiera się na stosowaniu leków przeciwrobaczych, przy czym u ludzi terapia jest trudniejsza i zależy od lokalizacji larw. Profilaktyka obejmuje regularne odrobaczanie psów, higienę osobistą oraz edukację na temat zagrożeń związanych z tym pasożytem.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Toxokarioza – Zapobieganie i profilaktyka
Toksokaroza jest zoonozą wywołaną przez larwy Toxocara canis i Toxocara cati, której profilaktyka wymaga wielokierunkowego podejścia obejmującego regularne odrobaczanie zwierząt domowych oraz kontrolę środowiskową. Zalecany schemat odrobaczania obejmuje podawanie preparatów przeciwpasożytniczych od 2. tygodnia życia szczeniąt i kociąt co 2 tygodnie do 4-8 tygodnia życia, a następnie comiesięcznie, natomiast dorosłe zwierzęta powinny być odrobaczane co najmniej co 6 miesięcy. Do skutecznych leków należą iwermektyna, mebendazol, benzimidazole, tetrahydropirydyny i laktony makrocykliczne. Kluczowe jest także szybkie usuwanie odchodów, gdyż jaja Toxocara stają się inwazyjne po 2-4 tygodniach, oraz zabezpieczanie miejsc zabaw dzieci, takich jak piaskownice, aby ograniczyć ekspozycję na inwazyjne jaja.
badanie kału, benzimidazol, choroba pasożytnicza, Enterococcus faecalis, eozynofilia, geofagia, glista kocia, glista psia, iwermektyna, jajo pasożyta, mebendazol, nadreaktywność dróg oddechowych, nadzór epidemiologiczny, odrobaczanie, pica, podejście One Health, preparat przeciwpasożytniczy, probiotyk, Saccharomyces boulardii, szczepionka DNA, toksokaroza, zoonoza - Leksykon chorób i schorzeń
Toxokarioza – Objawy
Toksokaroza to zoonotyczna choroba pasożytnicza wywołana przez larwy Toxocara canis lub Toxocara cati, przenoszona na człowieka przez przypadkowe spożycie jaj pasożyta. Klinicznie wyróżnia się postać utajoną, trzewną (VLM), oczną (OLM) oraz neurotoksokarozę. W przebiegu toksokariozy trzewnej obserwuje się eozynofilię, która może sięgać nawet 70% leukocytów, oraz objawy takie jak gorączka, hepatomegalia, kaszel, wysypka i bóle mięśniowo-stawowe. Toksokaroza oczna manifestuje się jednostronnymi zaburzeniami widzenia, zapaleniem błony naczyniowej, ziarniniakami siatkówki i może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Neurotoksokaroza, choć rzadka, objawia się napadami padaczkowymi, zaburzeniami poznawczymi i zapaleniem ośrodkowego układu nerwowego, z potencjalnym ryzykiem powikłań neurodegeneracyjnych.
albendazol, eozynofilia, glista kocia, glista psia, jaskra wtórna, mebendazol, napad padaczkowy, neurotoksokaroza, obrzęk plamki żółtej, ocular larva migrans, odwarstwienie siatkówki, toksokaroza, toksokaroza oczna, toksokaroza trzewna, toksokaroza utajona, Toxocara canis, Toxocara cati, visceral larva migrans, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ciała szklistego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, zapalenie naczyń mózgowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie siatkówki i naczyniówki, zapalenie wnętrza gałki ocznej