tiabendazol

Tiabendazol to lek przeciwpasożytniczy należący do grupy benzimidazoli, stosowany głównie w leczeniu zakażeń wywołanych przez różne gatunki nicieni (robaki obłe). Jego mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu fumaran reduktazy, co prowadzi do blokowania metabolizmu energetycznego pasożytów i w konsekwencji do ich unieszkodliwienia.

W praktyce klinicznej tiabendazol znajduje zastosowanie w terapii takich chorób pasożytniczych jak strongyloidoza (węgorczyca), glistnica, owsica, trychinoza oraz niektóre postaci zarażenia tęgoryjcem czy włosogłówką. Jest również skuteczny w leczeniu larwy wędrującej skórnej (cutaneous larva migrans) wywoływanej przez larwy glist psich lub kocich.

Tiabendazol może wywoływać liczne działania niepożądane, w tym zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zawroty głowy, senność, a w rzadkich przypadkach zaburzenia wątrobowe czy reakcje skórne. Z powodu dostępności nowszych, bezpieczniejszych leków przeciwpasożytniczych (albendazol, mebendazol), tiabendazol jest obecnie rzadziej stosowany jako lek pierwszego wyboru w wielu infekcjach pasożytniczych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Euphyllin long 200 mg

Teofilina, substancja czynna Euphyllin long, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz skuteczność terapeutyczną. Leki takie jak chinolony (cyprofloksacyna, enoksacyna, pefloksacyna) oraz makrolidy (erytromycyna, troleandomycyna) silnie hamują metabolizm teofiliny, co prowadzi do wzrostu jej stężenia i zwiększonego ryzyka toksyczności; w przypadku cyprofloksacyny zaleca się redukcję dawki teofiliny do 60%, a przy enoksacynie do 30% standardowej dawki, z koniecznością częstego monitorowania stężenia leku. Inhibitory enzymów cytochromu P450, takie jak blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), propranolol, czy leki przeciwgruźlicze (izoniazyd, ryfampicyna) również modulują metabolizm teofiliny, co wymaga dostosowania dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z halotanem, która może wywołać ciężkie zaburzenia rytmu serca, oraz na sumowanie działania hipokaliemicznego z lekami moczopędnymi (np. furosemid), zwiększając ryzyko hipokaliemii.
allopurynol, aminoglutetymid, antybiotyk makrolidowy, barbiturany, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bloker kanału wapniowego, bloker receptora H2, chinolon, cymetydyna, cyprofloksacyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie proarytmogenne, działanie synergistyczne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, febuksostat, fenobarbital, fenytoina, fluwoksamina, furosemid, halotan, hiperycyna, hipokaliemia, imipenem, inhibitor cytochromu P450, inhibitor gyrazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, karbamazepina, kofeina, lek antyarytmiczny, lek moczopędny, lek przeciw dnie moczanowej, lek przeciwastmatyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, meksyletyna, palenie tytoniu, propafenon, propranolol, ranitydyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rytonawir, sulfinpirazon, szczepionka przeciw grypie, teofilina, tiabendazol, tyklopidyna, węglan litu, werapamil, wziewny środek znieczulający, zaburzenie afektywne, zaburzenie rytmu serca, zafirlukast, zespół Cushinga
Leksykon chorób i schorzeń
Toxokarioza – Patofizjologia i mechanizm

Toksokaroza jest zoonotyczną infekcją pasożytniczą wywołaną przez larwy nicieni Toxocara canis i rzadziej Toxocara cati, które po przypadkowym spożyciu jaj w glebie lub na warzywach, wylęgają się w jelicie cienkim człowieka i migrują przez różne tkanki (wątroba, płuca, OUN, oko). Larwy nie dojrzewają u człowieka, ale ich migracja powoduje uszkodzenia mechaniczne i silną odpowiedź immunologiczną typu Th2, charakteryzującą się eozynofilią, podwyższonym poziomem IgE oraz produkcją cytokin IL-4, IL-5, IL-10 i IL-13. W tkankach tworzą się ziarniniaki eozynofilowe z centralną martwicą i pozostałościami larw, co jest próbą izolacji pasożyta. Klinicznie toksokaroza objawia się jako toksokaroza trzewna (VLM) z hepatomegalią, eozynofilią, gorączką i zmianami w płucach, toksokaroza oczna (OLM) z jednostronnym zapaleniem i uszkodzeniem oka, oraz neurotoksokaroza z objawami neurologicznymi, w tym napadami padaczkowymi. Diagnostyka opiera się na wykrywaniu przeciwciał przeciw antygenom TES metodą ELISA, jednak ze względu na reakcje krzyżowe z innymi helmintami, stosuje się testy konkurencyjne i rozwijane są testy z antygenami rekombinowanymi.
albendazol, antygen wydzielniczo-wydalniczy, bariera krew-mózg, eozynofilia krwi obwodowej, glista kocia, glista psia, hepatomegalia, hipergammaglobulinemia, infekcja pasożytnicza, larwa pasożyta, lek przeciwpasożytniczy, limfadenopatia, mebendazol, migracja larw, napad padaczkowy, neurotoksokaroza, ocular larva migrans, proteaza, reakcja zapalna, ropień mózgu, test ELISA, tiabendazol, toksokaroza, toksokaroza oczna, toksokaroza trzewna, Toxocara canis, Toxocara cati, visceral larva migrans, zapalenie mózgu, zapalenie mózgu i rdzenia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zapalenie wewnątrzgałkowe, zespół nerczycowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Theospirex retard 150 mg

Stosowanie Theospirex retard (150 mg teofiliny bezwodnej, tabletki o przedłużonym uwalnianiu) wiąże się z licznymi interakcjami farmakodynamicznymi i farmakokinetycznymi, które mają istotne znaczenie kliniczne. Teofilina nasila działanie β-sympatykomimetyków i efedryny, a także wykazuje dodatni efekt inotropowy i chronotropowy, co może potęgować kardiotoksyczność glikozydów naparstnicy oraz ryzyko zaburzeń przewodnictwa sercowego. Ponadto, teofilina zwiększa działanie leków moczopędnych, co wymaga monitorowania stanu nawodnienia. Wśród leków hamujących metabolizm teofiliny znajdują się m.in. cymetydyna, allopurynol, antybiotyki fluorochinolowe (np. cyprofloksacyna, enoksacyna), makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), disulfiram, estrogeny, fluwoksamina, interferon-α, izoniazyd, metotreksat, propranolol, werapamil i diltiazem. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków konieczne jest zmniejszenie dawki teofiliny (np. do 30-60% dawki standardowej przy enoksacynie i cyprofloksacynie) oraz ścisłe monitorowanie stężenia w surowicy.
adenozyna, allopurynol, aminoglutetymid, antybiotyk fluorochinolonowy, antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, cymetydyna, cytochrom P450, disulfiram, dziurawiec zwyczajny, efedryna, estrogen, farmakokinetyka teofiliny, fenobarbital, fenytoina, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, halotan, interakcja farmakodynamiczna, interferon alfa, izoniazyd, izoprenalina, karbamazepina, ketamina, klirens teofiliny, ksantyna, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący kanał wapniowy, lek moczopędny, lek β-adrenolityczny, metotreksat, niewydolność wątroby, nikotynizm, pankuronium, prymidon, ryfampicyna, sól litu, sukralfat, sulfinpirazon, takryna, teofilina bezwodna, tiabendazol, tyklopidyna, wiloksazyna, β-sympatykomimetyk
Leksykon chorób i schorzeń
Toxokarioza – Etiologia i przyczyny

Toksokarioza jest zoonotyczną chorobą pasożytniczą wywołaną przez larwy nicieni z rodzaju Toxocara, głównie T. canis i rzadziej T. cati. Człowiek jest przypadkowym gospodarzem, u którego larwy nie osiągają dojrzałości płciowej, lecz mogą migrować do różnych narządów (wątroba, płuca, OUN, gałka oczna), wywołując reakcję zapalną z eozynofilią (>500 eozynofili/μl) i podwyższonym stężeniem IgE. Zakażenie następuje głównie drogą pokarmową przez spożycie embionizowanych jaj pasożyta obecnych w zanieczyszczonej glebie, piasku, niemytych warzywach i owocach. Klinicznie wyróżnia się postać trzewną (gorączka, hepatosplenomegalia, eozynofilia >30%, objawy płucne i skórne), oczną (jednostronne zapalenie błony naczyniowej, ziarniniaki siatkówki, ryzyko utraty wzroku u 70% nieleczonych), neurologiczną (zapalenie opon, encefalopatia, napady padaczkowe) oraz utajoną z przewlekłymi, niespecyficznymi objawami. Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych (ELISA, Western blot) wykrywających przeciwciała IgG przeciwko antygenom larw, badaniach obrazowych (USG, TK, MRI) oraz typowych objawach klinicznych i eozynofilii. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić inne choroby pasożytnicze, alergiczne i nowotworowe.
albendazol, choroba pasożytnicza, droga pokarmowa, endoftalmit, eozynofilia, geofagia, glikokortykosteroid, glista, hepatosplenomegalia, mebendazol, naciek eozynofilowy, neural larva migrans, nicień, ocular larva migrans, odwarstwienie siatkówki, onychofagia, postać kliniczna, test ELISA, tiabendazol, toksokaroza, toksokaroza neurologiczna, toksokaroza oczna, toksokaroza trzewna, toksokaroza utajona, Toxocara canis, Toxocara cati, visceral larva migrans, Western blot, witrektomia, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie rdzenia kręgowego, zoonoza

tiabendazol

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Euphyllin long 200 mg

Toxokarioza – Patofizjologia i mechanizm

Interakcje leku – Theospirex retard 150 mg

Toxokarioza – Etiologia i przyczyny