wzmocniona zewnętrzna kontrapulsacja
Wzmocniona zewnętrzna kontrapulsacja (EECP – Enhanced External Counterpulsation) to nieinwazyjna metoda terapeutyczna stosowana głównie w leczeniu stabilnej dławicy piersiowej opornej na standardową farmakoterapię. Polega na sekwencyjnym uciskaniu kończyn dolnych za pomocą specjalnych mankietów pneumatycznych, zsynchronizowanych z cyklem pracy serca.
Mechanizm działania EECP opiera się na zwiększeniu przepływu wieńcowego podczas rozkurczu serca oraz zmniejszeniu obciążenia następczego w czasie skurczu. Sekwencyjny ucisk kończyn dolnych podczas rozkurczu serca zwiększa ciśnienie w aorcie, co poprawia perfuzję wieńcową, a zwolnienie ucisku przed skurczem zmniejsza opór, jaki musi pokonać serce podczas wyrzutu krwi.
Standardowy protokół leczenia obejmuje zazwyczaj 35 jednogodzinnych sesji, wykonywanych przez 7 tygodni. Skuteczność EECP została potwierdzona w badaniach klinicznych, wykazując zmniejszenie częstości i nasilenia epizodów dławicowych, wydłużenie czasu do wystąpienia niedokrwienia podczas próby wysiłkowej oraz poprawę jakości życia pacjentów z chorobą wieńcową.
Oprócz choroby wieńcowej, EECP znajduje zastosowanie w leczeniu niewydolności serca, zaburzeń erekcji pochodzenia naczyniowego oraz niektórych chorób naczyniowych. Metoda ta jest względnie bezpieczna, a przeciwwskazania obejmują głównie ciężką niewydolność zastawki aortalnej, ostre zapalenie żył głębokich, ciążę oraz ciężkie zaburzenia rytmu serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ischemia mięśnia sercowego – Leczenie
Niedokrwienie mięśnia sercowego charakteryzuje się zmniejszonym przepływem krwi bogatej w tlen do mięśnia sercowego, co może prowadzić do zawału, zaburzeń rytmu i niewydolności serca. Leczenie obejmuje farmakoterapię (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, azotany, aspirynę, statyny, inhibitory ACE, ranolazynę) mającą na celu poprawę bilansu tlenowego mięśnia sercowego oraz rewaskularyzację (angioplastyka ze stentowaniem, CABG) u pacjentów z cięższym niedokrwieniem. W przypadku bezobjawowego niedokrwienia (SMI) skuteczna jest kombinacja beta-blokerów, azotanów i blokerów kanału wapniowego, a rewaskularyzacja jest wskazana przy zwężeniach >50% w naczyniach wieńcowych i frakcji wyrzutowej lewej komory ≤35%. W ostrym zawale serca (STEMI) priorytetem jest szybka reperfuzja, najlepiej pierwotna PCI w ciągu 90 minut od przyjęcia, a w NSTEMI stosuje się strategię farmakologiczną i inwazyjną z PCI lub CABG. Terapia przeciwpłytkowa (aspiryna 150,5–325 mg) i leki przeciwzakrzepowe są kluczowe w leczeniu.
angioplastyka i stentowanie, azotan, beta-bloker, blaszka miażdżycowa, blok lewej odnogi pęczka Hisa, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna serca, ciche niedokrwienie mięśnia sercowego, cząstkowa rezerwa przepływu, dławica naczynioskurczowa, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, ischemia mięśnia sercowego, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, lek przeciwzakrzepowy, mezenchymalna komórka macierzysta, naczynie wieńcowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, nitrogliceryna, NSTEMI, pomostowanie tętnic wieńcowych, przezskórna interwencja wieńcowa, pulsoksymetria, ranolazyna, rehabilitacja kardiologiczna, rewaskularyzacja tętnic wieńcowych, scyntygrafia, skrzep krwi, statyna, STEMI, terapia białkowa, terapia egzosomami, terapia genowa, terapia komórkowa, terapia przeciwpłytkowa, tętnica wieńcowa, troponina I, wzmocniona zewnętrzna kontrapulsacja, zaburzenie rytmu serca, zawał serca, zawał serca z uniesieniem odcinka ST - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Leczenie
Blok serca to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego, które może manifestować się różnymi stopniami zaawansowania i wymaga indywidualnego podejścia terapeutycznego. Blok pierwszego stopnia zwykle nie wymaga leczenia, natomiast blok drugiego stopnia typu Mobitz II oraz blok trzeciego stopnia (całkowity) wskazują na konieczność implantacji stymulatora serca, nawet u pacjentów bezobjawowych, ze względu na ryzyko progresji do całkowitego bloku i zagrożenia życia. W stanach nagłych stosuje się tymczasową stymulację przezskórną (TCP) lub przezżylną. Farmakologicznie stosuje się atropinę, izoproterenol, dopaminę, dobutaminę i adrenalinę, jednak ich działanie jest często przejściowe i nieskuteczne w zaawansowanych blokach. W przypadku bloku serca spowodowanego lekami (np. beta-blokerami, digoksyną) lub infekcjami (np. boreliozą), kluczowe jest leczenie przyczynowe i modyfikacja terapii farmakologicznej.
ablacja drogi wolnej, amiodaron, angioplastyka wieńcowa, asystolia, atropina, beta-bloker, blok drugiego stopnia, blok odnogi pęczka Hisa, blok pierwszego stopnia, blok serca, blok trzeciego stopnia, bloker kanału wapniowego, bradykardia, całkowity blok serca, digoksyna, dobutamina, dopamina, dysfunkcja lewej komory, implantacja stymulatora serca, izoproterenol, kardiomegalia, litotrypsja wewnątrznaczyniowa, niewydolność serca, rehabilitacja kardiologiczna, restenoza, rewaskularyzacja, stymulacja dwukomorowa, stymulacja przezskórna, stymulacja przezżylna, terapia resynchronizująca serca, wzmocniona zewnętrzna kontrapulsacja, zaburzenie przewodnictwa elektrycznego, zawał mięśnia sercowego