kiła układu nerwowego
Kiła układu nerwowego (neurosyphilis) stanowi jedno z najpoważniejszych powikłań nieleczonego zakażenia krętkiem bladym (Treponema pallidum). Do zajęcia ośrodkowego układu nerwowego może dojść w każdym stadium kiły, choć najczęściej manifestuje się w kiły późnej. Zmiany mogą dotyczyć zarówno opon mózgowo-rdzeniowych, naczyń, jak i samego miąższu układu nerwowego.
Klinicznie kiła układu nerwowego może przebiegać pod różnymi postaciami: jako kiła bezobjawowa, kiła oponowa, kiła naczyniowo-mózgowa, wiąd rdzenia (tabes dorsalis) czy porażenie postępujące (dementia paralytica). Symptomatologia jest bardzo zróżnicowana i może obejmować zaburzenia psychiczne, neurologiczne, zaburzenia czucia, problemy z koordynacją ruchową, a także charakterystyczne objawy źreniczne Argyll Robertsona.
Diagnostyka kiły układu nerwowego opiera się na badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego, w którym stwierdza się pleocytozę, podwyższone stężenie białka oraz dodatnie odczyny serologiczne (VDRL, FTA-ABS). Standardem leczenia pozostaje penicylina G podawana dożylnie, przy czym skuteczność terapii zależy od wczesnego rozpoznania. Nieleczona kiła układu nerwowego prowadzi do nieodwracalnych zmian neurodegeneracyjnych i niepełnosprawności.
W dobie antybiotykoterapii częstość występowania kiły układu nerwowego znacząco spadła, jednak w ostatnich latach obserwuje się ponowny wzrost zachorowań, szczególnie wśród pacjentów z koinfekcją HIV. U tych chorych przebieg choroby może być bardziej agresywny, a odpowiedź na leczenie gorsza, co wymaga szczególnej czujności diagnostycznej i intensywniejszego schematu terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxone TZF 1 g
Ceftriaxone TZF powinien być dawkowany indywidualnie, uwzględniając ciężkość, lokalizację i rodzaj zakażenia, a także wiek pacjenta oraz funkcję wątroby i nerek. U dorosłych dawki wahają się od 1 do 4 g na dobę, podawane raz na dobę, z możliwością podania dwukrotnego przy dawkach powyżej 2 g. W leczeniu pozaszpitalnego zapalenia płuc, zaostrzeń POChP, zakażeń jamy brzusznej i powikłanych zakażeń dróg moczowych stosuje się dawki 1-2 g/dobę, natomiast w szpitalnym zapaleniu płuc, zakażeniach skóry, tkanek miękkich oraz kości i stawów zalecane jest 2 g/dobę. W przypadku neutropenii z gorączką, bakteryjnego zapalenia wsierdzia i opon mózgowo-rdzeniowych dawki wynoszą 2-4 g/dobę. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g jednorazowo i.m.), profilaktyki przedoperacyjnej (2 g jednorazowo), rzeżączki (500 mg jednorazowo i.m.) oraz kiły (500 mg-2 g/dobę przez 10-14 dni). U dzieci dawkowanie jest zależne od masy ciała i wieku, z maksymalną dawką 4 g/dobę, a u noworodków nie należy przekraczać 50 mg/kg mc./dobę. U osób starszych i pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≥10 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast w schyłkowej niewydolności nerek dawka nie powinna przekraczać 2 g/dobę.
antybiotykoterapia, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozsiana postać boreliozy, rzeżączka, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie ucha środkowego - Leksykon substancji czynnych
Ceftriakson – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie ceftriaksonu powinno być dostosowane do ciężkości zakażenia, rodzaju i lokalizacji infekcji, wrażliwości patogenu oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek oraz funkcja wątroby i nerek. U dorosłych i młodzieży ≥50 kg dawki wahają się od 1 do 4 g na dobę, podawane zwykle raz dziennie, z możliwością podania 2 razy na dobę przy dawkach >2 g. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g domięśniowo), przedoperacyjnego zapobiegania zakażeniom (2 g jednorazowo), rzeżączki (500 mg jednorazowo), kiły (0,5-2 g/dobę przez 10-14 dni) oraz rozsianej boreliozy (2 g/dobę przez 14-21 dni). U dzieci dawki są wyliczane na podstawie masy ciała (20-100 mg/kg mc., maksymalnie 4 g/dobę) i dostosowane do rodzaju zakażenia, z podobnymi wskazaniami do dawkowania specjalnego jak u dorosłych. Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego. Leczenie należy kontynuować przez 48-72 godziny po ustąpieniu gorączki lub eradykacji bakterii.
bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, borelioza, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, lidokaina, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, rzeżączka, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Penicillinum procainicum L TZF 2 400 000 j.m.
Penicillinum Procainicum L TZF to benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, dostępna w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m., podawana wyłącznie domięśniowo w formie zawiesiny. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu, wieku i masy ciała pacjenta. Standardowa dawka dobowa dla większości zakażeń wynosi 600 000–1 200 000 j.m., podzielona na dwie dawki co 12 godzin. W zakażeniach paciorkowcowych terapia powinna trwać minimum 10 dni. W przypadku rzeżączki zaleca się dawkę 4 800 000 j.m. podzieloną na dwie iniekcje po 2 400 000 j.m. oraz jednorazową doustną dawkę probenecydu 1 g. W kiłach dawka dobowa wynosi 600 000 j.m., a w trzeciorzędowej kiłowej postaci układu nerwowego 2 400 000 j.m. z dodatkiem probenecydu 2,5 g doustnie. U dzieci poniżej 4 lat stosowanie leku nie jest zalecane, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek konieczne jest zmniejszenie dawki zgodnie z klirensem kreatyniny.
benzylopenicylina potasowa, benzylopenicylina prokainowa, działanie neurotoksyczne, eradykacja patogenu, iniekcja domięśniowa, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, naczynie krwionośne, naczynie tętnicze, naczynie żylne, nerw obwodowy, niewydolność nerek, penicylina prokainowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, probenecyd, rzeżączka, zakażenie paciorkowcowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biotrakson 1 g
Biotrakson (ceftriakson) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od ciężkości zakażenia, lokalizacji infekcji, wrażliwości patogenu oraz stanu pacjenta, w tym wieku i funkcji wątroby i nerek. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat (≥50 kg) dawki wahają się od 1 do 4 g na dobę, podawane zwykle raz na dobę, z możliwością podania co 12 godzin przy dawkach >2 g/dobę. Dawkowanie u dzieci 15 dni–12 lat (<50 kg) jest wyrażone w mg/kg mc., np. 50–80 mg/kg dla zakażeń jamy brzusznej i zapalenia płuc, do 100 mg/kg (maks. 4 g) dla cięższych zakażeń, takich jak zapalenie wsierdzia. Noworodki (0–14 dni) otrzymują 20–50 mg/kg mc., z maksymalną dawką dobową 50 mg/kg. Szczególne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego, kiły, rzeżączki oraz profilaktyki przedoperacyjnej. Terapia powinna trwać co najmniej 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub eradykacji bakterii. U osób starszych i pacjentów z niewielkimi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek nie jest zwykle konieczna modyfikacja dawki, jednak w schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) dawka nie powinna przekraczać 2 g/dobę.
bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, infuzja dożylna, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, powikłane zakażenie dróg moczowych, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, rozsiana borelioza, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, szpitalne zapalenie płuc, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zaostrzenie POChP, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Penicillinum procainicum L TZF 1 200 000 j.m.
Penicillinum Procainicum L TZF dostępny jest w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m. w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, podawanej wyłącznie domięśniowo. Dawkowanie powinno być dostosowane do ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju, stanu klinicznego, wieku oraz masy ciała pacjenta. Standardowo u dorosłych i dzieci powyżej 4 lat stosuje się dawki od 600 000 j.m. do 1 200 000 j.m. na dobę, podzielone na dwie dawki. W zakażeniach paciorkowcowych terapia powinna trwać minimum 10 dni. W szczególnych jednostkach chorobowych, takich jak rzeżączka, dawka wynosi 4 800 000 j.m./dobę z dodatkiem 1 g probenecydu doustnie, a w kile trzeciorzędowej układu nerwowego 2 400 000 j.m./dobę z 2,5 g probenecydu doustnie. U dzieci poniżej 4 roku życia stosowanie penicyliny prokainowej nie jest zalecane.
benzylopenicylina potasowa, benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie zakażenie, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, kontaminacja mikrobiologiczna, naczynie krwionośne, nerw obwodowy, niewydolność nerek, penicylina prokainowa, probenecyd, rzeżączka, wstrzyknięcie dotętnicze, zakażenie bakteryjne, zakażenie paciorkowcowe - Leksykon substancji czynnych
Benzylopenicylina prokainowa – Dawkowanie i sposób podawania
Benzylopenicylina prokainowa, dostępna w preparacie Penicillinum Procainicum L TZF w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m., jest antybiotykiem stosowanym wyłącznie drogą domięśniową. Standardowe dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 4. roku życia wynosi od 600 000 do 1 200 000 j.m. na dobę, podzielone na dwie dawki co 12 godzin. W leczeniu zakażeń paciorkowcowych terapia powinna trwać minimum 10 dni, aby zapobiec powikłaniom takim jak gorączka reumatyczna czy kłębuszkowe zapalenie nerek. W przypadku rzeżączki stosuje się dawkę 4 800 000 j.m. na dobę, podzieloną na dwie iniekcje po 2 400 000 j.m., z jednoczesnym podaniem doustnym 1 g probenecydu w celu przedłużenia działania leku. W kile wczesnej dawka wynosi 600 000 j.m. na dobę, natomiast w kile trzeciorzędowej układu nerwowego 2 400 000 j.m. z dodatkiem 2,5 g probenecydu doustnie, co zwiększa stężenie antybiotyku w płynie mózgowo-rdzeniowym.
benzylopenicylina potasowa, benzylopenicylina prokainowa, benzylopenicylina prokainowa lecytynowana, benzylopenicylina sodowa, ciężkie zakażenie, gorączka reumatyczna, kiła, kiła układu nerwowego, kiła wczesna, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, naczynie krwionośne, niewydolność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, probenecyd, rzeżączka, wkłucie dożylne, wstrzyknięcie dotętnicze, zakażenie bakteryjne, zakażenie paciorkowcowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxon AptaPharma 1 g
Ceftriaxon AptaPharma wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, wieku pacjenta oraz funkcji wątroby i nerek. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat (≥50 kg) dawki wahają się od 1 do 4 g na dobę, podawane zwykle raz na dobę, z możliwością podania dwukrotnego (co 12 godzin) przy dawkach powyżej 2 g. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g domięśniowo), profilaktyki przedoperacyjnej (2 g jednorazowo) oraz leczenia kiły i boreliozy (dawki do 2 g/dobę przez 10-21 dni). U dzieci dawkowanie jest zależne od masy ciała i rodzaju infekcji, z dawkami od 20 do 100 mg/kg mc., maksymalnie do 4 g/dobę, z uwzględnieniem specjalnych schematów dla noworodków i niemowląt. Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego oraz u noworodków wymagających dożylnego leczenia roztworami zawierającymi wapń ze względu na ryzyko wytrącenia soli wapniowej.
antybiotykoterapia, bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, borelioza z Lyme, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, infuzja dożylna, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, lidokaina, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka zakażeń miejsca operowanego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, rzeżączka, sól wapniowa ceftriaksonu, szpitalne zapalenie płuc, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g 2 g
Dawkowanie Ceftriaxon-MIP wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenów, lokalizacji infekcji, wieku pacjenta oraz funkcji wątroby i nerek. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat o masie ciała ≥50 kg dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, z możliwością podawania co 12 godzin przy dawkach >2 g/dobę. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g domięśniowo), przedoperacyjnego zapobiegania zakażeniom (2 g jednorazowo), rzeżączki (500 mg jednorazowo), kiły (0,5-2 g/dobę przez 10-14 dni) oraz rozsianej boreliozy (2 g/dobę przez 14-21 dni). U dzieci do 12 lat dawki są wyliczane na podstawie masy ciała (20-100 mg/kg mc. raz na dobę, maksymalnie 4 g), z uwzględnieniem specjalnych schematów dla poszczególnych wskazań. Ceftriaxon-MIP jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego.
bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, infuzja dożylna, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozsiana borelioza, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, sól wapniowa ceftriaksonu, szpitalne zapalenie płuc, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie skóry i tkanek miękkich, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxone Kalceks 1 g
Dawkowanie ceftriaksonu (Ceftriaxone Kalceks) powinno być indywidualnie dostosowane do ciężkości zakażenia, rodzaju infekcji, wrażliwości patogenu oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta. U dorosłych i młodzieży ≥50 kg dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, z możliwością podawania co 12 godzin przy dawkach >2 g/dobę. Specyficzne schematy obejmują m.in. ostre zapalenie ucha środkowego (1-2 g jednorazowo lub przez 3 dni), profilaktykę przedoperacyjną (2 g jednorazowo), rzeżączkę (500 mg jednorazowo), kiłę (0,5-2 g/dobę przez 10-14 dni) oraz rozsianą boreliozę (2 g/dobę przez 14-21 dni). U dzieci dawkowanie zależy od masy ciała i wieku, z zakresami od 20 do 100 mg/kg mc. raz na dobę (maksymalnie 4 g), z uwzględnieniem szczególnych schematów dla noworodków i niemowląt. W przypadku potwierdzonej bakteriemii zaleca się stosowanie dawek z górnej granicy zakresu. Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego oraz u noworodków wymagających leczenia roztworami zawierającymi wapń ze względu na ryzyko wytrącania soli wapniowej.
antybiotykoterapia, bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, borelioza, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rzeżączka, zakażenie dróg moczowych, zakażenie kości i stawów, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Kiła – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Kiła (syphilis) to wielostopniowa choroba zakaźna wywołana przez Treponema pallidum, przenoszona drogą płciową, która może prowadzić do poważnych powikłań obejmujących układ sercowo-naczyniowy, nerwowy, wzrokowy oraz skórę. Choroba przebiega przez stadia: pierwotne, wtórne, utajone i trzeciorzędowe, z charakterystycznymi objawami takimi jak bezbolesne owrzodzenia pierwotne (chancre), kłykciny płaskie, łysienie, wysypka plamisto-grudkowa oraz zmiany neurologiczne (np. tabes dorsalis). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, a leczenie polega na podawaniu penicyliny G – w dawce 2,4 miliona jednostek domięśniowo dla wczesnych stadiów oraz 18-24 milionów jednostek dożylnie przez 10-14 dni w przypadku kiły układu nerwowego. Monitorowanie terapii obejmuje ocenę kliniczną, badania serologiczne (miana testów niekrętkowych) oraz kontrolę powikłań, a także edukację pacjenta i jego partnerów seksualnych w zakresie profilaktyki i bezpiecznych praktyk seksualnych.
abstynencja seksualna, alergia na penicylinę, alopecja, ataksja, azytromycyna, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, benzatynowa penicylina G, ceftriakson, desensytyzacja, doksycyklina, kiła ośrodkowego układu nerwowego, kiła pierwotna, kiła trzeciorzędowa, kiła układu nerwowego, kiła utajona, kiła wtórna, kłykciny płaskie, martwica skrzepowa, niedomykalność aortalna, owrzodzenie, partner seksualny, penicylina G, reakcja Jarisha-Herxheimera, rozwarstwienie aorty, testy niekrętkowe, tętniak aorty, tetracyklina, transmisja zakażenia, Treponema pallidum, wiąd rdzenia, zakażenie przenoszone drogą płciową, zapalenie aorty, zapalenie błony wewnętrznej naczyń, zmiany śluzówkowo-skórne, źrenice Argyll Robertsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxone Kabi 2 g
Dawkowanie ceftriaksonu powinno być dostosowane do ciężkości zakażenia, rodzaju patogenu, lokalizacji infekcji oraz wieku i funkcji narządów pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, z możliwością podawania co 12 godzin przy dawkach powyżej 2 g/dobę. Specjalne schematy dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g domięśniowo), przedoperacyjnej profilaktyki (2 g jednorazowo), rzeżączki (500 mg domięśniowo) oraz kiły (0,5-2 g/dobę, w kile układu nerwowego przez 10-14 dni). U dzieci dawki są wyliczane na podstawie masy ciała: od 20 do 100 mg/kg mc. raz na dobę, maksymalnie do 4 g, z uwzględnieniem wskazań klinicznych i wieku. Noworodki nie powinny przekraczać dawki 50 mg/kg mc. na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast w schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) dawka nie powinna przekraczać 2 g/dobę.
antybiotykoterapia, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, lidokaina, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozsiana postać boreliozy, rzeżączka, szpitalne zapalenie płuc, wcześniak, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxon-MIP i.v./i.m 1 g 1 g
Ceftriaxon-MIP jest antybiotykiem dostępnym w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, stosowanym w dawkach 1 g i 2 g. Dawkowanie jest uzależnione od ciężkości zakażenia, rodzaju infekcji, wrażliwości patogenu oraz funkcji narządów wydalniczych. Standardowe dawki u dorosłych wahają się od 1 do 4 g na dobę, podawane raz na dobę, z możliwością podania co 12 godzin przy dawkach powyżej 2 g. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g domięśniowo), profilaktyki okołooperacyjnej (2 g 30-90 minut przed zabiegiem), rzeżączki (500 mg domięśniowo) oraz kiły i boreliozy rozsianej (dawki do 2 g przez 10-21 dni). U dzieci dawkowanie jest zależne od masy ciała, z maksymalną dawką do 4 g na dobę, a u noworodków nie powinno przekraczać 50 mg/kg mc. Podawanie dożylne u niemowląt i dzieci wymaga infuzji trwającej co najmniej 30 minut, a u noworodków ponad 60 minut, aby zmniejszyć ryzyko encefalopatii bilirubinowej.
antybiotykoterapia, bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, borelioza rozsiana, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, POChP, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka okołooperacyjna, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxone Kalceks 2 g
Ceftriaxone Kalceks wykazuje zróżnicowane dawkowanie zależne od wieku pacjenta, masy ciała, rodzaju i ciężkości zakażenia oraz funkcji wątroby i nerek. U dorosłych i młodzieży ≥50 kg dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, z możliwością podania co 12 godzin przy dawkach >2 g. Wskazania obejmują m.in. pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc, zakażenia jamy brzusznej, skóry, tkanek miękkich, kości i stawów, a także bakteryjne zapalenie wsierdzia i opon mózgowo-rdzeniowych. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g domięśniowo), rzeżączki (500 mg domięśniowo), kiły (0,5-2 g/dobę) oraz rozsianej boreliozy (2 g/dobę przez 14-21 dni). U dzieci dawkowanie jest uzależnione od masy ciała i wieku, z dawkami od 20 do 100 mg/kg mc. raz na dobę (maksymalnie 4 g), przy czym dzieci ≥50 kg stosuje się jak u dorosłych. Noworodki nie powinny przekraczać 50 mg/kg mc. na dobę, a u wcześniaków lek jest przeciwwskazany do 41 tygodnia wieku ciążowego plus chronologicznego.
antybiotykoterapia, bakteriemia, bakteryjne zapalenie wsierdzia, borelioza, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, szpitalne zapalenie płuc, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxon AptaPharma 2 g
Dawkowanie ceftriaksonu powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając ciężkość zakażenia, lokalizację infekcji, wrażliwość patogenu oraz funkcję wątroby i nerek. U dorosłych dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, w zależności od wskazań klinicznych, np. 1-2 g na dobę w pozaszpitalnym zapaleniu płuc, 2 g na dobę w szpitalnym zapaleniu płuc, a 2-4 g na dobę w ciężkich zakażeniach, takich jak bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych czy wsierdzia. W potwierdzonej bakteriemii zaleca się stosowanie dawek z górnej granicy zakresu, a dawki powyżej 2 g mogą być podawane dwukrotnie na dobę. U dzieci dawkowanie jest zależne od masy ciała, z maksymalną dawką dobową 4 g, np. 50-80 mg/kg mc. raz na dobę w zakażeniach jamy brzusznej czy zapaleniu płuc, oraz 80-100 mg/kg mc. w cięższych zakażeniach ośrodkowego układu nerwowego. Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego oraz u noworodków ≤28 dni, zwłaszcza gdy konieczne jest podawanie roztworów zawierających wapń ze względu na ryzyko wytrącania się soli wapniowej.
antybiotykoterapia, bakteriemia, borelioza, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, hemodializa, infuzja dożylna, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia z gorączką, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rzeżączka, szpitalne zapalenie płuc, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxone TZF 2 g
Ceftriaxone TZF, zawierający ceftriakson sodowy, jest stosowany w dawkach dostosowanych do ciężkości zakażenia, rodzaju patogenu, lokalizacji infekcji oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek i funkcja wątroby oraz nerek. U dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥50 kg dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, z możliwością podawania dwukrotnie przy dawkach >2 g/dobę. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g jednorazowo domięśniowo), profilaktyki przedoperacyjnej (2 g jednorazowo), rzeżączki (500 mg jednorazowo), kiły (0,5-2 g/dobę przez 10-14 dni) oraz rozsianej boreliozy (2 g/dobę przez 14-21 dni). U dzieci dawki są wyliczane wg masy ciała, z maksymalną dawką 4 g/dobę, a u noworodków nie należy przekraczać 50 mg/kg mc./dobę. Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego oraz u noworodków wymagających dożylnego leczenia roztworami zawierającymi wapń ze względu na ryzyko wytrącenia soli wapniowej ceftriaksonu i encefalopatii bilirubinowej.
bakteriemia, borelioza, ceftriakson, dializa, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, szpitalne zapalenie płuc, wcześniak, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biotrakson 2 g
Dawkowanie ceftriaksonu (Biotrakson) jest ściśle uzależnione od rodzaju i ciężkości zakażenia, masy ciała pacjenta oraz funkcji wątroby i nerek. U dorosłych i młodzieży ≥50 kg dawki wahają się od 1 do 4 g na dobę, podawane zwykle raz na dobę, z możliwością podania dwukrotnego (co 12 godzin) przy dawkach >2 g/dobę. Wskazania takie jak pozaszpitalne zapalenie płuc, zakażenia jamy brzusznej czy powikłane zakażenia dróg moczowych wymagają 1-2 g/dobę, natomiast cięższe infekcje, np. bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub wsierdzia, wymagają dawek do 4 g/dobę. U dzieci dawki są obliczane wg masy ciała: 50-100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g/dobę), z wyższymi dawkami w ciężkich zakażeniach i bakteryjnym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych (80-100 mg/kg mc.). W przypadku noworodków i niemowląt dawki dożylne ≥50 mg/kg podaje się w formie infuzji, a u noworodków dawki dożylne należy podawać powoli (>60 min) ze względu na ryzyko encefalopatii bilirubinowej.
bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie wsierdzia, ceftriakson, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, infuzja dożylna, kiła, kiła układu nerwowego, klirens kreatyniny, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, powikłane zakażenie dróg moczowych, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozsiana borelioza, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, szpitalne zapalenie płuc, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie skóry i tkanek miękkich, żywienie pozajelitowe