kiła wczesna utajona
Kiła wczesna utajona (syphilis latens recens) to stadium kiły, w którym u pacjenta nie występują objawy kliniczne choroby, mimo aktywnego zakażenia krętkiem bladym (Treponema pallidum). Okres ten następuje po wygojeniu się objawów kiły pierwotnej i wtórnej, zazwyczaj w ciągu pierwszych 2 lat od zakażenia.
Rozpoznanie kiły wczesnej utajonej opiera się na dodatnich wynikach testów serologicznych (odczyn VDRL/RPR oraz testy swoiste, np. FTA-ABS, TPHA) przy braku objawów klinicznych i udokumentowanej serokonwersji w ciągu ostatnich 24 miesięcy lub potwierdzonym kontakcie z osobą chorą na kiłę.
Pacjenci z kiłą wczesną utajoną są zakaźni, szczególnie dla partnerów seksualnych oraz – w przypadku kobiet ciężarnych – dla płodu. Leczenie z wyboru stanowi penicylina benzatynowa (Debecylina) w jednorazowej dawce 2,4 mln j.m. domięśniowo. U osób uczulonych na penicylinę alternatywnie stosuje się doksycyklinę lub inne antybiotyki.
Ważnym elementem postępowania jest badanie i leczenie partnerów seksualnych oraz regularna kontrola serologiczna po terapii w celu potwierdzenia jej skuteczności. Nieleczona kiła wczesna utajona może przejść w kiłę późną utajoną i prowadzić do poważnych powikłań narządowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kiła – Leczenie
Kiła (Syphilis) jest chorobą przenoszoną drogą płciową wywoływaną przez Treponema pallidum, której leczenie opiera się na parenteralnym podawaniu penicyliny G. Benzylopenicylina benzatynowa (Bicillin L-A) jest lekiem pierwszego wyboru we wszystkich stadiach kiły, z dawkami dostosowanymi do stadium choroby: 2,4 mln j. w pojedynczej dawce dla kiły wczesnej (pierwszorzędowa, drugorzędowa, wczesna utajona <1 roku), oraz 2,4 mln j. co tydzień przez 3 tygodnie (łącznie 7,2 mln j.) dla kiły późnej utajonej i trzeciorzędowej bez zajęcia OUN. Neurokiła wymaga leczenia dożylnego wodną krystaliczną penicyliną G w dawce 18-24 mln j./dobę co 4 godziny przez 10-14 dni lub penicyliną prokainową 2,4 mln j. domięśniowo z probenecydem 500 mg p.o. 4x/d przez 10-14 dni. U pacjentów uczulonych na penicylinę stosuje się doksycyklinę, tetracyklinę, ceftriakson lub azytromycynę, jednak nie są one rekomendowane u kobiet ciężarnych i w neurokile, gdzie konieczna jest desensytyzacja i leczenie penicyliną. Leczenie kiły wrodzonej u noworodków obejmuje wodną krystaliczną penicylinę G 100 000-150 000 j./kg/dobę lub penicylinę prokainową 50 000 j./kg/dawkę przez 10 dni.
azytromycyna, benzylopenicylina benzatynowa, ceftriakson, desensytyzacja, doksycyklina, kiła, kiła drugorzędowa, kiła pierwszorzędowa, kiła późna utajona, kiła trzeciorzędowa, kiła układu sercowo-naczyniowego, kiła wczesna utajona, kiła wrodzona, koinfekcja HIV, krętek blady, neurokiła, penicylina G, penicylina prokainowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, probenecyd, reakcja Jarisch-Herxheimera, reinfekcja, testy niekrętkowe, tetracyklina - Leksykon chorób i schorzeń
Kiła – Zapobieganie i profilaktyka
Kiła jest zakażeniem przenoszonym drogą płciową, które jest całkowicie wyleczalne przy odpowiednim leczeniu, głównie benzylopenicyliną G (Bicillin L-A). Profilaktyka obejmuje abstynencję, monogamię z przebadanym partnerem, konsekwentne stosowanie prezerwatyw oraz regularne badania przesiewowe, szczególnie u grup wysokiego ryzyka, takich jak mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami (badania co 3-6 miesięcy), osoby z HIV (co najmniej raz w roku) oraz kobiety w ciąży (w pierwszym trymestrze, a w obszarach o wysokim ryzyku także w 28-32 tygodniu i przy porodzie). Nowoczesne strategie profilaktyczne obejmują stosowanie doksycykliny jako profilaktyki poekspozycyjnej (PEP) w dawce 200 mg podanej do 72 godzin po stosunku bez prezerwatywy, co zmniejsza ryzyko zakażenia o 65-73%, zwłaszcza wśród MSM i kobiet transpłciowych. Doxy-PEP jest rekomendowana jako uzupełnienie prezerwatyw i badań przesiewowych, a jej stosowanie może zapobiec około 25% zakażeń w sytuacjach, gdy prezerwencja zawodzi.
badanie przesiewowe, badanie serologiczne, benzylopenicylina G, doksycyklina, doxy-PEP, kiła, kiła pierwotna, kiła późna utajona, kiła trzeciorzędowa, kiła wczesna utajona, kiła wrodzona, kiła wtórna, kobieta w ciąży, martwe urodzenie, mężczyźni uprawiający seks z mężczyznami, objaw kiły, partner seksualny, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka preekspozycyjna, transmisja choroby, trzeci trymestr, zakażenie kiłą, zakażenie przenoszone drogą płciową - Leksykon chorób i schorzeń
Kiła – Etiologia i przyczyny
Kiła (syphilis) jest ogólnoustrojową infekcją bakteryjną wywołaną przez Treponema pallidum subspecies pallidum, charakteryzującą się wysoką inwazyjnością i zdolnością do unikania odpowiedzi immunologicznej dzięki mechanizmowi konwersji genowej genu tprK. Transmisja odbywa się głównie drogą kontaktów seksualnych (waginalnych, analnych, oralnych) z osobą zakaźną, z ryzykiem zakażenia wynoszącym 30-60% po pojedynczym kontakcie. Zakażenie może również przenosić się z matki na płód (ryzyko 60-80% w przypadku nieleczonej kiły), przez pocałunki, transfuzje krwi lub dzielenie się igłami. Największa zakaźność występuje w stadiach pierwotnym, wtórnym oraz wczesnym utajonym (do 1 roku od zakażenia). Czynniki ryzyka obejmują m.in. niezabezpieczone kontakty seksualne, liczne partnerstwa, zakażenie HIV oraz przynależność do grupy MSM (78,4-83,7% przypadków w krajach rozwiniętych).
kiła drugorzędowa, kiła oponowo-naczyniowa, kiła ośrodkowego układu nerwowego, kiła pierwszorzędowa, kiła trzeciorzędowa, kiła wczesna utajona, kiła wrodzona, koinfekcja HIV, krętek blady, narządy płciowe, reakcja immunologiczna, transmisja kiły, transmisja przezłożyskowa, wiąd rdzenia, zakażenia przenoszone drogą płciową, zakażenie HIV, zanik kory mózgowej, zapalenie nerek, zapalenie tęczówki, zapalenie wątroby