kiła oponowo-naczyniowa
Kiła oponowo-naczyniowa (meningovascular syphilis) jest jedną z postaci kiły układu nerwowego (neurosyphilis), która rozwija się w wyniku zakażenia krętkiem bladym (Treponema pallidum). Charakteryzuje się zajęciem opon mózgowo-rdzeniowych oraz naczyń krwionośnych mózgu i rdzenia kręgowego, co prowadzi do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych oraz zmian zapalnych w małych i średnich naczyniach krwionośnych.
Ta postać kiły ośrodkowego układu nerwowego zazwyczaj rozwija się 5-10 lat po pierwotnym zakażeniu i może manifestować się jako ostry lub przewlekły proces zapalny. Objawy kliniczne obejmują bóle głowy, sztywność karku, objawy ogniskowe (np. niedowłady, zaburzenia mowy), napady padaczkowe oraz zaburzenia świadomości. Szczególnie charakterystycznym objawem jest udaru mózgu u młodych pacjentów bez typowych czynników ryzyka naczyniowego.
Diagnostyka kiły oponowo-naczyniowej opiera się na badaniach serologicznych krwi (VDRL, FTA-ABS, TPHA) oraz badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego, w którym stwierdza się pleocytozę limfocytarną, podwyższone stężenie białka oraz pozytywne odczyny kiłowe. Leczeniem z wyboru jest penicylina G podawana dożylnie w dużych dawkach przez 10-14 dni, a w przypadku alergii na penicylinę – doksycyklina lub ceftriakson.
Szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania trwałym zmianom neurologicznym. Nieleczona kiła oponowo-naczyniowa może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych, w tym udarów mózgu, otępienia i przewlekłych deficytów neurologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Kiła – Etiologia i przyczyny
Kiła (syphilis) jest ogólnoustrojową infekcją bakteryjną wywołaną przez Treponema pallidum subspecies pallidum, charakteryzującą się wysoką inwazyjnością i zdolnością do unikania odpowiedzi immunologicznej dzięki mechanizmowi konwersji genowej genu tprK. Transmisja odbywa się głównie drogą kontaktów seksualnych (waginalnych, analnych, oralnych) z osobą zakaźną, z ryzykiem zakażenia wynoszącym 30-60% po pojedynczym kontakcie. Zakażenie może również przenosić się z matki na płód (ryzyko 60-80% w przypadku nieleczonej kiły), przez pocałunki, transfuzje krwi lub dzielenie się igłami. Największa zakaźność występuje w stadiach pierwotnym, wtórnym oraz wczesnym utajonym (do 1 roku od zakażenia). Czynniki ryzyka obejmują m.in. niezabezpieczone kontakty seksualne, liczne partnerstwa, zakażenie HIV oraz przynależność do grupy MSM (78,4-83,7% przypadków w krajach rozwiniętych).
kiła drugorzędowa, kiła oponowo-naczyniowa, kiła ośrodkowego układu nerwowego, kiła pierwszorzędowa, kiła trzeciorzędowa, kiła wczesna utajona, kiła wrodzona, koinfekcja HIV, krętek blady, narządy płciowe, reakcja immunologiczna, transmisja kiły, transmisja przezłożyskowa, wiąd rdzenia, zakażenia przenoszone drogą płciową, zakażenie HIV, zanik kory mózgowej, zapalenie nerek, zapalenie tęczówki, zapalenie wątroby