nieinfekcyjne zapalenie płuc
Nieinfekcyjne zapalenie płuc (nieinfekycjne pneumonitis) to stan zapalny miąższu płucnego, który nie jest wywoływany przez czynniki zakaźne, w przeciwieństwie do klasycznego zapalenia płuc o etiologii bakteryjnej, wirusowej czy grzybiczej. Kluczowym elementem w diagnostyce jest wykluczenie patogenów jako przyczyny zapalenia.
Przyczyny nieinfekcyjnego zapalenia płuc obejmują reakcje polekowe, ekspozycję na czynniki środowiskowe (np. alergeny, pyły organiczne i nieorganiczne), choroby autoimmunologiczne (np. toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów), radioterapię okolicy klatki piersiowej oraz aspirację treści żołądkowej. Szczególnie istotną postacią jest polekowe zapalenie płuc, które może wystąpić po leczeniu niektórymi chemioterapeutykami, amiodaronem, metotreksatem czy lekami biologicznymi.
Obraz kliniczny obejmuje duszność, suchy kaszel, osłabienie, gorączkę oraz trzeszczenia przy osłuchiwaniu płuc. W badaniach obrazowych charakterystyczne są obustronne zmiany śródmiąższowe, często o typie matowej szyby. Diagnostyka wymaga wykluczenia infekcji poprzez badania mikrobiologiczne oraz niekiedy biopsji płuca w celu potwierdzenia nieinfekcyjnego charakteru zmian.
Leczenie nieinfekcyjnego zapalenia płuc polega na eliminacji czynnika wywołującego (odstawienie leku, unikanie ekspozycji środowiskowej) oraz terapii przeciwzapalnej, najczęściej z zastosowaniem glikokortykosteroidów. W ciężkich przypadkach lub przy współistniejących chorobach autoimmunologicznych stosuje się również leki immunosupresyjne. Rokowanie zależy od przyczyny, czasu trwania choroby i stopnia uszkodzenia płuc.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ewerolimus – Działania niepożądane
Ewerolimus, inhibitor mTOR stosowany w immunosupresji po przeszczepach narządów oraz w terapii onkologicznej, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. Najczęstsze działania niepożądane (≥1/10) obejmują zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zakażenia (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), niedokrwistość, hiperglikemię, hipercholesterolemię, wysypkę, świąd, biegunki, nudności, nieinfekcyjne zapalenie płuc, zmęczenie, astenia oraz obrzęki obwodowe. Działania niepożądane 3.-4. stopnia (≥1/100 do <1/10) to m.in. ciężkie zapalenie błony śluzowej, neutropenia, małopłytkowość, hiperglikemia prowadząca do cukrzycy, infekcyjne zapalenie płuc, białkomocz, niewydolność nerek oraz krwotoki. Szczególnie istotne jest ryzyko ciężkich zakażeń, w tym reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby typu B oraz zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii (PJP/PCP), które mogą prowadzić do zgonu. Wśród powikłań pulmonologicznych wymienia się śródmiąższowe zapalenie płuc, krwawienia z nosa, kaszel, duszność, krwioplucie, zator płucny oraz zespół ostrej niewydolności oddechowej.
aftowe zapalenie jamy ustnej, ageuzja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aplazja czysto czerwonokrwinkowa, azoospermia, białkomocz, dysfagia, dysgeuzja, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, infekcyjne zapalenie płuc, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor mTOR, krwioplucie, leczenie immunosupresyjne, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, nieinfekcyjne zapalenie płuc, niewydolność nerek, obrzęk limfatyczny, obrzęk naczynioruchowy, oligospermia, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, półpasiec, posocznica, proteinoza pęcherzyków płucnych, reaktywacja WZW typu B, śródmiąższowe zapalenie płuc, wirusowe zapalenie mięśnia sercowego, wtórny brak miesiączki, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii, zator płucny, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Ewerolimus – Dawkowanie i sposób podawania
Ewerolimus jest lekiem immunosupresyjnym stosowanym w transplantologii oraz onkologii, którego dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. W transplantologii dawki początkowe wynoszą 0,75 mg dwa razy na dobę po przeszczepieniu nerki i serca (w skojarzeniu z cyklosporyną) oraz 1,0 mg dwa razy na dobę po przeszczepieniu wątroby (w skojarzeniu z takrolimusem, podawane od około 4 tygodni po transplantacji). Dawkowanie wymaga monitorowania minimalnych stężeń leku w pełnej krwi, które powinny wynosić ≥3,0 ng/ml, aby zmniejszyć ryzyko ostrego odrzucania przeszczepu, z górną granicą terapeutyczną na poziomie 8 ng/ml. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawki należy dostosować zgodnie z klasą Childa-Pugha, np. w umiarkowanych zaburzeniach (klasa B) dawka po przeszczepieniu nerki i serca wynosi 0,5 mg dwa razy na dobę, a po przeszczepieniu wątroby 0,5 mg dwa razy na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek modyfikacja dawkowania nie jest konieczna, natomiast u osób powyżej 65 lat nie obserwuje się istotnych różnic farmakokinetycznych wymagających zmiany dawki.
biopsja, cyklosporyna, dyslipidemia, farmakokinetyka ewerolimusu, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, małopłytkowość, nefrotoksyczność, neutropenia, nieinfekcyjne zapalenie płuc, odrzucanie przeszczepu, okres półtrwania, przeszczepienie nerki, przeszczepienie serca, przeszczepienie wątroby, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie leku we krwi, takrolimus, terapia immunosupresyjna, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aderolio
Ewerolimus, stosowany w terapii immunosupresyjnej, wykazuje istotne ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zakażeń oportunistycznych (np. nefropatia związana z wirusem BK, PML związana z wirusem JC) oraz zwiększonego ryzyka rozwoju chłoniaków i nowotworów skóry. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu ewerolimusu z indukcją króliczą globuliną antytymocytarną, co w badaniu A2310 u pacjentów po przeszczepieniu serca wiązało się ze wzrostem ciężkich zakażeń, w tym śmiertelnych. Zaleca się profilaktykę przeciw Pneumocystis jiroveci oraz CMV, a także ścisłe monitorowanie minimalnych stężeń leku (C0) u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby, ze względu na wydłużony okres półtrwania ewerolimusu. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie profilu lipidowego, czynności nerek oraz występowania białkomoczu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny lub takrolimusu, ze względu na ryzyko hiperlipidemii, nefrotoksyczności i mikroangiopatii. Dawkowanie ewerolimusu wymaga dostosowania w przypadku interakcji z inhibitorami lub induktorami CYP3A4 i PgP, a także uwzględnienia ryzyka powikłań gojenia ran i zakrzepicy naczyniowej w pierwszych 30 dniach po transplantacji.
azoospermia, bazyliksymab, białkomocz, choroba śródmiąższowa płuc, cyklosporyna w mikroemulsji, CYP3A4, glikoproteina p, globulina antytymocytarna, hiperlipidemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor reduktazy HMG-CoA, lek immunosupresyjny, leukoencefalopatia wieloogniskowa, mikroangiopatia zakrzepowa, nefropatia BK, nieinfekcyjne zapalenie płuc, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, oligospermia, plamica małopłytkowa zakrzepowa, Pneumocystis jiroveci, rabdomioliza, takrolimus, torbiel limfatyczna, tymoglobulina, wirus cytomegalii, wirus JC, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica tętnicza, zespół hemolityczno-mocznicowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aderolio
Ewerolimus (Aderolio) stosowany w terapii immunosupresyjnej, szczególnie po przeszczepach narządów, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkich zakażeń oportunistycznych, takich jak nefropatia związana z wirusem BK czy postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML) wywołana wirusem JC. W badaniu klinicznym A2310 u pacjentów po przeszczepie serca odnotowano zwiększoną częstość ciężkich zakażeń, w tym śmiertelnych, zwłaszcza przy indukcji króliczą globuliną antytymocytarną. Zaleca się profilaktykę przeciw Pneumocystis jiroveci oraz wirusowi CMV, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem zakażeń. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest monitorowanie minimalnego stężenia ewerolimusu (C0) i dostosowanie dawki, ze względu na wydłużony okres półtrwania leku. Interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami CYP3A4 oraz glikoproteiny P wymagają ostrożności i monitorowania stężenia ewerolimusu, aby uniknąć toksyczności lub utraty skuteczności terapii.
azoospermia, bazyliksymab, białkomocz, chłoniak, choroba śródmiąższowa płuc, cyklosporyna w mikroemulsji, ewerolimus, glikoproteina p, gojenie ran, hiperlipidemia, infekcyjne zapalenie płuc, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, mikroangiopatia zakrzepowa, nefropatia, nieinfekcyjne zapalenie płuc, nowotwór złośliwy, obrzęk naczynioruchowy, oligospermia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa, przepuklina pooperacyjna, przeszczepienie serca, rabdomioliza, substrat CYP3A4, takrolimus, torbiel limfatyczna, tymoglobulina, wirus cytomegalii, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica tętnicza, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie płuc, zespół hemolityczno-mocznicowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Everolimus Synthon
Ewerolimus, pochodna rapamycyny o właściwościach immunosupresyjnych, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko nieinfekcyjnego zapalenia płuc, które może przebiegać od łagodnego do ciężkiego, a nawet prowadzić do zgonu. Objawy takie jak niedotlenienie, wysięk do opłucnej, kaszel i duszność powinny skłonić do wykluczenia zakażeń oportunistycznych, zwłaszcza pneumocystozowego zapalenia płuc (PJP/PCP). W przypadku umiarkowanych lub ciężkich objawów zaleca się stosowanie kortykosteroidów. Ewerolimus zwiększa podatność na zakażenia bakteryjne, grzybicze (aspergiloza, kandydoza), wirusowe (reaktywacja WZW B) i pierwotniakowe (PJP/PCP), co wymaga monitorowania i szybkiego wdrożenia leczenia oraz rozważenia przerwania terapii. Profilaktyka PJP/PCP jest wskazana u pacjentów stosujących jednocześnie kortykosteroidy lub inne leki immunosupresyjne.
alkaloid sporyszu, azot mocznikowy, białkomocz, chromogranina A, dyslipidemia, ewerolimus, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inwazyjne zakażenie grzybicze, kreatynina, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, morfologia krwi, niedobór laktazy, nieinfekcyjne zapalenie płuc, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, nowotwór neuroendokrynny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie jamy ustnej, Pneumocystis jiroveci, pneumocystozowe zapalenie płuc, pochodna rapamycyny, rakowiak, skala Child-Pugh, wirusowe zapalenie wątroby, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakażenie pierwotniakowe, zakażenie wirusowe, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żywa szczepionka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cyclophosphamide Accord
Cyklofosfamid Accord, jako lek cytostatyczny, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym reakcji anafilaktycznych, mielosupresji (leukocyty <3000 komórek/mm³ wymagają częstszej kontroli, a poniżej 2500 komórek/mm³ podanie jest przeciwwskazane), oraz ciężkich zakażeń o różnej etiologii. Należy monitorować parametry hematologiczne przed każdym podaniem i w trakcie terapii, dostosowując dawkę do stopnia mielosupresji. Istotne jest także ryzyko urotoksyczności, w tym krwotoczne zapalenie pęcherza, które może wymagać przerwania leczenia, a także nefrotoksyczność i hiponatremia związana z zespołem SIADH. Profilaktyka obejmuje stosowanie mesny i intensywne nawodnienie, a także regularną ocenę osadu moczu. Cyklofosfamid może powodować kardiotoksyczność (np. zapalenie mięśnia sercowego, arytmie, zwłaszcza po dawkach ≥20 mg/kg), szczególnie u osób starszych, po radioterapii okolicy serca lub stosujących inne leki kardiotoksyczne. Występują również toksyczne działania na płuca, w tym nieinfekcyjne zapalenie i zwłóknienie, z wysoką śmiertelnością przy późnym wystąpieniu (>6 miesięcy od terapii).
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, choroba wenookluzyjna płuc, choroba wenookluzyjna wątroby, genotoksyczność, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, krwotoczne zapalenie pęcherza, lek przeciwgrzybiczny, nadwrażliwość krzyżowa, nefrotoksyczność, nieinfekcyjne zapalenie płuc, nudności i wymioty, ostra białaczka, parametry hematologiczne, reakcja anafilaktyczna, SIADH, spermatogeneza, wtórny nowotwór, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zespół mielodysplastyczny, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Everolimus Synthon
Ewerolimus, pochodna rapamycyny, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym nieinfekcyjnego zapalenia płuc (w tym śródmiąższowego), które może prowadzić do niedotlenienia, wysięku do opłucnej, kaszlu i duszności. Diagnostyka różnicowa powinna wykluczyć zakażenia oportunistyczne, zwłaszcza pneumocystozowe zapalenie płuc (PJP/PCP). W przypadku łagodnych zmian radiologicznych bez objawów klinicznych można kontynuować leczenie, natomiast przy umiarkowanych lub ciężkich objawach zaleca się stosowanie kortykosteroidów. Ze względu na immunosupresję ewerolimus zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, grzybiczych (aspergiloza, kandydoza), wirusowych (w tym reaktywacji WZW typu B) oraz pierwotniakowych, co wymaga monitorowania i natychmiastowego wdrożenia leczenia przy ich wystąpieniu. Profilaktyka PJP/PCP jest wskazana u pacjentów stosujących jednocześnie kortykosteroidy lub inne leki immunosupresyjne.
anafilaksja, aspergiloza, azot mocznikowy we krwi, białkomocz, dyslipidemia, glikoproteina p, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, immunosupresja, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inwazyjne zakażenie grzybicze, kandydoza, kortykosteroid, kreatynina w surowicy, nieinfekcyjne zapalenie płuc, nowotwór neuroendokrynny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, Pneumocystis jiroveci, pneumocystozowe zapalenie płuc, rapamycyna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowe zapalenie płuc, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cyclophosphamide Accord
Cyklofosfamid, jako lek cytotoksyczny, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym reakcji anafilaktycznych, mielosupresji prowadzącej do niedokrwistości, leukopenii, neutropenii (<3000 komórek/μl) i małopłytkowości (<50 000 komórek/μl), a także zwiększonego ryzyka ciężkich zakażeń (bakteryjnych, grzybiczych, wirusowych, pierwotniaczych). Konieczna jest ścisła kontrola parametrów hematologicznych przed każdym podaniem i w trakcie terapii, z dostosowaniem dawki do stopnia mielosupresji. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami szpiku lub układu odpornościowego należy zachować szczególną ostrożność. Cyklofosfamid może powodować toksyczne uszkodzenia układu moczowego, w tym krwotoczne zapalenie pęcherza, nefrotoksyczność oraz ryzyko wtórnych nowotworów dróg moczowych, co wymaga profilaktyki mesną i odpowiedniego nawodnienia. Działania niepożądane obejmują również kardiotoksyczność (zapalenie mięśnia sercowego, arytmie, tamponadę), pulmonotoksyczność (nieinfekcyjne zapalenie płuc, zwłóknienie), a także ryzyko choroby wenookluzyjnej wątroby (VOLD), szczególnie u pacjentów po radioterapii i cytoredukcji.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, choroba wenookluzyjna wątroby, cystektomia, genotoksyczność, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza, lek alkilujący, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, małopłytkowość, mesna, mielosupresja, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nieinfekcyjne zapalenie płuc, ostra porfiria, parametry hematologiczne, posocznica, rak dróg moczowych, SIADH, tamponada serca, wstrząs septyczny, wyłysienie, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca, zespół wątrobowo-nerkowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Everolimus Synthon
Everolimus Genthon, dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, jest lekiem immunosupresyjnym o szerokim spektrum działań niepożądanych, wymagającym ścisłego monitorowania. Najpoważniejszymi powikłaniami są nieinfekcyjne zapalenie płuc, w tym śródmiąższowe zapalenie płuc, które może przebiegać ciężko i prowadzić do zgonu. Objawy takie jak niedotlenienie, wysięk do opłucnej, kaszel i duszność powinny skłonić do wykluczenia zakażeń oportunistycznych, np. pneumocystozowego zapalenia płuc (PJP/PCP). W przypadku umiarkowanych lub ciężkich objawów zaleca się stosowanie kortykosteroidów. Everolimus zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, grzybiczych, wirusowych i pierwotniakowych, w tym inwazyjnych zakażeń grzybiczych i reaktywacji wirusowego zapalenia wątroby typu B, co wymaga natychmiastowej interwencji i ewentualnego przerwania terapii. Profilaktyka PJP/PCP jest wskazana u pacjentów stosujących jednocześnie kortykosteroidy lub inne leki immunosupresyjne.
anafilaksja, aspergiloza, duszność, dyslipidemia, ewerolimus, hemoglobina, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, inhibitor ACE, inwazyjne zakażenie grzybicze, kandydoza, kortykosteroid, kreatynina, lek przeciwgrzybiczny, limfocyt, morfologia krwi, neutrofil, nieinfekcyjne zapalenie płuc, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie jamy ustnej, płytka krwi, pneumocystozowe zapalenie płuc, posocznica, śródmiąższowe zapalenie płuc, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie jamy ustnej, żywa szczepionka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Everolimus Synthon 5 mg
Przedawkowanie Everolimus Genthon, dostępnego w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, choć dane kliniczne dotyczące skutków przedawkowania u ludzi są ograniczone. Zgłoszono tolerancję pojedynczej dawki do 70 mg, znacznie przekraczającej zalecane dawki terapeutyczne (2,5–10 mg/dobę). W przypadku przedawkowania należy wdrożyć standardowe postępowanie wspomagające stosowane przy zatruciach inhibitorami mTOR, obejmujące przerwanie podawania leku, monitorowanie parametrów życiowych oraz wykonanie badań laboratoryjnych (morfologia, funkcje wątroby i nerek, gospodarka lipidowa, glikemia). Ze względu na brak swoistej odtrutki i wysoki stopień wiązania ewerolimusu z białkami osocza i erytrocytami, lek nie jest efektywnie usuwany przez hemodializę.
anemia, badanie laboratoryjne, białkomocz, ewerolimus, hemodializa, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, immunosupresja, infekcja oportunistyczna, inhibitor mTOR, morfologia krwi, neutropenia, nieinfekcyjne zapalenie płuc, parametr wątrobowy, powikłanie dermatologiczne, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelit - Leksykon substancji czynnych
Ewerolimus – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ewerolimus, stosowany głównie w skojarzeniu z cyklosporyną, takrolimusem lub bazyliksymabem oraz kortykosteroidami, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich zakażeń oportunistycznych, takich jak nefropatia wirusa BK, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML) oraz infekcyjne zapalenie płuc. Profilaktyka przeciwko Pneumocystis jiroveci i wirusowi cytomegalii (CMV) jest zalecana, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym ryzykiem. Należy monitorować objawy infekcji i w razie ich wystąpienia natychmiast wdrożyć leczenie oraz rozważyć przerwanie terapii ewerolimusem. Charakterystycznym działaniem niepożądanym jest nieinfekcyjne zapalenie płuc, które może wymagać leczenia kortykosteroidami, a w ciężkich przypadkach odstawienia leku. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, mogą wystąpić, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, co wymaga szczególnej ostrożności.
anafilaksja, aspergiloza, azoospermia, azot mocznikowy, bazyliksymab, białkomocz, cyklosporyna w mikroemulsji, glikoproteina p, globulina antytymocytarna, hiperglikemia, hiperlipidemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kandydoza, lek immunosupresyjny, leukoencefalopatia wieloogniskowa, mikroangiopatia zakrzepowa, nefropatia BK, nieinfekcyjne zapalenie płuc, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, oligospermia, owrzodzenie jamy ustnej, Pneumocystis jiroveci, rabdomioliza, rapamycyna, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie kreatyniny, takrolimus, tymoglobulina, wirus cytomegalii, wirus JC, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze inwazyjne, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica tętnicza, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie płuc, zespół hemolityczno-mocznicowy