dodatkowe skurcze nadkomorowe
Dodatkowe skurcze nadkomorowe (przedwczesne pobudzenia przedsionkowe, ang. Premature Atrial Contractions – PACs) to zaburzenia rytmu serca pochodzące z ośrodków bodźcotwórczych zlokalizowanych w przedsionkach, poza węzłem zatokowo-przedsionkowym. Charakteryzują się przedwczesnym wystąpieniem pobudzenia przedsionków, po którym następuje zazwyczaj pełna pauza wyrównawcza.
Skurcze te mogą występować u osób zdrowych jako zjawisko fizjologiczne, szczególnie u osób starszych. Częściej pojawiają się w stanach zwiększonej aktywności układu współczulnego – po spożyciu kofeiny, alkoholu, nikotyny, w stanach stresu, zmęczenia czy po wysiłku fizycznym. Mogą być również objawem chorób serca (niewydolność serca, choroba wieńcowa, wady zastawkowe) lub innych schorzeń (zaburzenia elektrolitowe, nadczynność tarczycy, infekcje).
W EKG dodatkowe skurcze nadkomorowe charakteryzują się występowaniem przedwczesnego załamka P o morfologii odmiennej od załamków zatokowych, po którym następuje zespół QRS o prawidłowej morfologii (chyba że współistnieje blok odnogi pęczka Hisa lub aberracja). Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu EKG, czasem konieczne jest wykonanie 24-godzinnego monitorowania holterowskiego.
Izolowane dodatkowe skurcze nadkomorowe rzadko wymagają leczenia. U pacjentów objawowych lub gdy arytmia jest nasilona można rozważyć modyfikację stylu życia (ograniczenie kofeiny, alkoholu, nikotyny), leczenie choroby podstawowej lub farmakoterapię (beta-blokery, antagoniści wapnia). W szczególnych przypadkach, gdy arytmia jest oporna na leczenie i powoduje znaczne dolegliwości, można rozważyć ablację przezskórną.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Iwabradyna – Działania niepożądane
Iwabradyna, stosowana w kardiologii, działa poprzez selektywne hamowanie kanałów If w węźle zatokowo-przedsionkowym, co skutkuje zwolnieniem częstości pracy serca. Profil bezpieczeństwa leku został potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących około 45 000 pacjentów. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia widzenia typu fotyzm (14,5% pacjentów) oraz bradykardia (3,3% pacjentów), z czego ciężka bradykardia (≤40 uderzeń/min) występuje u 0,5%. Zaburzenia widzenia manifestują się jako przemijające wrażenia silnego światła, często związane z nagłymi zmianami natężenia światła, i ustępują w trakcie lub po zakończeniu terapii. Bradykardia może prowadzić do objawów takich jak omdlenia, zawroty głowy, niedociśnienie i astenia, szczególnie w pierwszych 2-3 miesiącach leczenia. Ponadto iwabradyna zwiększa ryzyko migotania przedsionków (4,86% vs. 4,08% w grupie kontrolnej; HR 1,26, 95% CI 1,15-1,39) oraz epizodów niekontrolowanego ciśnienia tętniczego (7,1% vs. 6,1% w badaniu SHIFT), które są jednak przemijające i nie wpływają na skuteczność terapii.
astenia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciężka bradykardia, diplopia, dodatkowe skurcze komorowe, dodatkowe skurcze nadkomorowe, duszność, efekt stroboskopowy, eozynofilia, fotyzm, hiperurykemia, iwabradyna, kołatanie serca, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niekontrolowane ciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wydłużenie odstępu QT, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Raenom 7,5 mg
Iwabradyna, substancja czynna leku Raenom, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych wynikających z jej mechanizmu farmakologicznego. Najczęściej obserwowanymi działaniami są zaburzenia widzenia, występujące u 14,5% pacjentów, oraz bradykardia u 3,3% pacjentów. Zaburzenia widzenia manifestują się jako przemijające wrażenia silnego światła, aureole, efekt stroboskopowy, kalejdoskopowy, kolorowe jasne światła oraz zwielokrotnione obrazy, najczęściej w pierwszych dwóch miesiącach terapii, z łagodnym do umiarkowanego nasileniem i ustępowaniem u 77,5% pacjentów. Bradykardia, pojawiająca się głównie w początkowym okresie leczenia, u 0,5% pacjentów osiąga ciężką postać z częstością pracy serca ≤ 40 uderzeń/min. Ponadto, badania kliniczne wykazały zwiększone ryzyko migotania przedsionków (4,86% vs 4,08% w grupie kontrolnej, HR 1,26, 95% CI [1,15-1,39]) oraz epizody podwyższonego ciśnienia tętniczego (7,1% vs 6,1% placebo), które miały charakter przejściowy i nie wpływały na skuteczność terapii.
astenia, aureola, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, ciężka bradykardia, dodatkowe skurcze komorowe, dodatkowe skurcze nadkomorowe, duszność, efekt stroboskopowy, eozynofilia, hiperkreatynemia, hiperurykemia, iwabradyna, kołatanie serca, kurcz mięśni, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, osłabione widzenie, podwójne widzenie, pokrzywka, przetrwałe wrażenie wzrokowe, rumień, świąd, wrażenie widzenia silnego światła, wysypka, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego