białka C i S

Białka C i S to naturalne antykoagulanty, odgrywające kluczową rolę w utrzymaniu równowagi hemostazy. Białko C jest zależną od witaminy K proteazą serynową, która po aktywacji przez kompleks trombina-trombomodulina, inaktywuje czynniki Va i VIIIa, hamując tym samym kaskadę krzepnięcia. Białko S natomiast funkcjonuje jako kofaktor białka C, zwiększając jego aktywność antykoagulacyjną.

Niedobory białek C i S, zarówno wrodzone jak i nabyte, prowadzą do stanów nadkrzepliwości. Dziedziczny niedobór białka C występuje z częstością około 1:200-1:500 w populacji ogólnej i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zwłaszcza u osób homozygotycznych, u których może wystąpić ciężka zakrzepica w okresie noworodkowym (purpura fulminans). Niedobór białka S również predysponuje do zakrzepicy, szczególnie w młodym wieku.

Diagnostyka niedoborów białek C i S obejmuje badania koagulologiczne oraz testy genetyczne. Poziomy tych białek mogą być obniżone wtórnie w przebiegu chorób wątroby, zespołu nerczycowego, DIC oraz podczas terapii antagonistami witaminy K. Leczenie niedoborów białek C i S opiera się na profilaktyce przeciwzakrzepowej, a w ciężkich przypadkach – na substytucji koncentratami osoczowymi.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl