niedobór immunoglobuliny A

Niedobór immunoglobuliny A (IgA) to najczęściej występujący pierwotny niedobór odporności, charakteryzujący się obniżonym poziomem lub całkowitym brakiem przeciwciał klasy IgA w surowicy i wydzielinach śluzowych. Jego częstość w populacji ogólnej szacuje się na 1:300 do 1:3000, z różnicami geograficznymi i etnicznymi.

Klinicznie niedobór IgA może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się nawracającymi infekcjami układu oddechowego i pokarmowego, alergiami, chorobami autoimmunologicznymi oraz zwiększoną skłonnością do zakażeń oportunistycznych. Charakterystyczne są nawracające zapalenia zatok, oskrzeli, płuc oraz biegunki infekcyjne.

Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia immunoglobulin w surowicy, przy czym za niedobór IgA uznaje się poziom poniżej 0,07 g/l. Istotne jest również wykluczenie wtórnych przyczyn niedoboru, takich jak leki, choroby nowotworowe czy infekcje. U pacjentów z niedoborem IgA występuje zwiększone ryzyko reakcji anafilaktycznych po przetoczeniu preparatów krwi zawierających IgA.

Leczenie jest głównie objawowe i polega na szybkim wdrażaniu antybiotykoterapii w przypadku infekcji oraz profilaktyce zakażeń. W przeciwieństwie do innych niedoborów odporności, suplementacja immunoglobulin rzadko jest stosowana, gdyż standardowe preparaty zawierają IgA, co może prowadzić do wytworzenia przeciwciał anty-IgA u pacjentów z całkowitym niedoborem.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl