niedobór IgA

Niedobór immunoglobuliny A (IgA) to najczęściej występujący pierwotny niedobór odporności, charakteryzujący się obniżonym stężeniem lub całkowitym brakiem IgA w surowicy krwi oraz wydzielinach. IgA odgrywa kluczową rolę w ochronie błon śluzowych przed patogenami, stanowiąc pierwszą linię obrony organizmu.

Wyróżnia się niedobór całkowity (stężenie IgA poniżej 0,07 g/l) oraz częściowy (stężenie między 0,07 a 0,7 g/l). Niedobór może być izolowany lub występować w połączeniu z niedoborem innych klas immunoglobulin. U większości pacjentów (około 70%) schorzenie przebiega bezobjawowo i zostaje wykryte przypadkowo podczas badań laboratoryjnych.

Objawy kliniczne niedoboru IgA obejmują nawracające zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych, przewodu pokarmowego oraz układu moczowo-płciowego. Pacjenci z niedoborem IgA wykazują zwiększoną podatność na rozwój chorób autoimmunologicznych (m.in. celiakii, chorób tarczycy), alergii oraz chorób atopowych. Istotnym zagrożeniem są reakcje anafilaktyczne po przetoczeniu preparatów krwiopochodnych zawierających IgA.

Diagnostyka opiera się na oznaczeniu stężenia IgA w surowicy oraz ewentualnie w wydzielinach. W leczeniu kluczowe jest szybkie rozpoznawanie i leczenie zakażeń, unikanie niepotrzebnych antybiotykoterapii oraz identyfikacja pacjentów z ryzykiem reakcji anafilaktycznych. Substytucja IgA nie jest zalecana ze względu na krótki okres półtrwania oraz ryzyko wytworzenia przeciwciał anty-IgA.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl