kryteria WHO
Kryteria WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) stanowią międzynarodowe standardy diagnostyczne i klasyfikacyjne stosowane w medycynie. Są one regularnie aktualizowane i służą jako podstawa do rozpoznawania chorób, oceny stanu zdrowia pacjentów oraz prowadzenia badań epidemiologicznych na całym świecie.
Najważniejszym przykładem kryteriów WHO jest Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD), która systematyzuje choroby i problemy zdrowotne. Organizacja opracowuje również kryteria diagnostyczne dla poszczególnych jednostek chorobowych, takie jak kryteria klasyfikacji nowotworów hematologicznych, definicje zespołu metabolicznego czy standardy oceny stanu odżywienia.
WHO formułuje także kryteria zdrowia publicznego, w tym wytyczne dotyczące jakości wody pitnej, bezpieczeństwa żywności oraz standardy dotyczące zanieczyszczenia powietrza. Kryteria te mają kluczowe znaczenie dla ustalania progów interwencji w zakresie zdrowia publicznego oraz oceny skuteczności programów profilaktycznych i terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mukozitis – Objawy
Mukozitis to bolesne zapalenie błon śluzowych przewodu pokarmowego, często występujące jako powikłanie leczenia przeciwnowotworowego, zwłaszcza chemioterapii i radioterapii. Występuje u 20-40% pacjentów po standardowej chemioterapii, 75-85% po przeszczepie szpiku oraz niemal 90-100% u chorych na nowotwory głowy i szyi poddawanych chemioradioterapii. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 5-14 dni od rozpoczęcia terapii i obejmują suchość jamy ustnej, owrzodzenia, ból, krwawienia oraz zmiany zapalne błony śluzowej. Mukozitis klasyfikuje się wg WHO w skali 1-4, gdzie stopień 4 oznacza ciężkie owrzodzenia z krwawieniem i konieczność żywienia pozajelitowego. Patofizjologia obejmuje pięć faz: inicjację uszkodzenia, aktywację mediatorów zapalnych, wzmocnienie sygnału, owrzodzenie z zapaleniem oraz gojenie, trwające od 2 do 8 tygodni w zależności od rodzaju terapii.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba autoimmunologiczna, immunosupresja, kandydoza, komórki nabłonkowe, krwawienie z jamy ustnej, krwawienie z przewodu pokarmowego, kryteria WHO, leczenie przeciwnowotworowe, liczba białych krwinek, mukozitis, neutrofile, niedobór IgA, niedożywienie, nowotwór krwi, odwodnienie, pleśniawki, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, radioterapia głowy i szyi, reaktywne formy tlenu, suchość jamy ustnej, zespół medyczny, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Mastocytoza układowa – Diagnostyka i diagnoza
Mastocytoza układowa (MU) to rzadka choroba hematologiczna charakteryzująca się klonalnym namnażaniem mastocytów w narządach pozaskórnych, głównie w szpiku kostnym, wątrobie, śledzionie, węzłach chłonnych i przewodzie pokarmowym. Rozpoznanie opiera się na kryteriach WHO 2022, które wymagają obecności jednego kryterium głównego (wieloogniskowe skupiska ≥15 mastocytów w szpiku lub innych narządach) oraz co najmniej jednego kryterium mniejszego, takich jak: ≥25% mastocytów o atypowej morfologii, wykrycie mutacji KIT D816V, nieprawidłowa ekspresja CD25/CD2 na mastocytach lub stężenie tryptazy w surowicy >20 ng/ml (z wyłączeniem pacjentów z nowotworem mieloidalnym). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne skóry (w tym objaw Dariera), oznaczenie tryptazy, badania molekularne (PCR, allele-specific qPCR) oraz biopsję szpiku kostnego z immunohistochemią (tryptaza, CD117, CD25, CD2). W diagnostyce różnicowej uwzględnia się także badania obrazowe (USG jamy brzusznej, DEXA, TK, MRI) oraz badania endoskopowe i czynnościowe wątroby w zależności od objawów klinicznych.
agresywna mastocytoza układowa, anafilaksja, aspiracja szpiku, badanie genetyczne, badanie immunohistochemiczne, białaczka z komórek tucznych, biopsja szpiku kostnego, cytometria przepływowa, densytometria kości, endoskopia przewodu pokarmowego, eozynofilia, indolentna mastocytoza układowa, komórka tuczna, kryteria WHO, leukocytoza, małopłytkowość, mastocytoza skórna, mastocytoza układowa, mastocytoza z nowotworem hematologicznym, morfologia krwi obwodowej, mutacja genu KIT, mutacja KIT D816V, nadciśnienie wrotne, nadpłytkowość, napadowe zaczerwienienie skóry, niedokrwistość, nowotwór mieloidalny, objaw Dariera, organomegalia, osteoporoza, powiększenie wątroby, rezonans magnetyczny, szpik kostny, tomografia komputerowa, trepanobiopsja, tryptaza w surowicy, wodobrzusze, zajęcie narządowe - Leksykon substancji czynnych
Ambrysentan – Wskazania do stosowania
Ambrysentan, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek powlekanych (np. Ambrisentan Accord), jest wskazany do leczenia tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH) u dorosłych pacjentów sklasyfikowanych w klasie czynnościowej II lub III według WHO. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, co jest szczególnie istotne w przypadku bardziej zaawansowanych postaci choroby lub braku odpowiedzi na monoterapię. Skuteczność ambrysentanu została potwierdzona w idiopatycznym PAH oraz PAH związanym z chorobami tkanki łącznej, co obejmuje pacjentów z umiarkowanymi ograniczeniami aktywności fizycznej, którzy doświadczają duszności, zmęczenia lub bólu w klatce piersiowej przy wysiłku.
ambrysentan, ból w klatce piersiowej, choroby tkanki łącznej, duszność, idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, IPAH, klasa czynnościowa WHO, klasyfikacja WHO, kryteria WHO, leczenie skojarzone, mieszana choroba tkanki łącznej, monoterapia, PAH, rodzinne tętnicze nadciśnienie płucne, stan przedomdleniowy, tabletki powlekane, tętnicze nadciśnienie płucne, tętnicze nadciśnienie płucne związane z chorobami tkanki łącznej, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa - Leksykon chorób i schorzeń
Oligospermia (niski nasieniowcowanie) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Oligospermia definiowana jest jako liczba plemników poniżej 15 milionów/ml nasienia, co znacząco wpływa na płodność mężczyzny, choć nie wyklucza całkowicie możliwości naturalnego poczęcia. Kluczowym wskaźnikiem prognostycznym jest całkowita liczba ruchliwych plemników (TPMC), gdzie wartość ≥50 milionów koreluje z 45% wyższym prawdopodobieństwem zajścia w ciążę w ciągu 5 lat (HR: 1,45; 95% CI: 1,34-1,58) oraz krótszym czasem do poczęcia (mediana 19 miesięcy vs. 36 miesięcy przy TPMC <50 mln). W procedurach IVF z ICSI jakość plemników jest krytyczna – plemniki z najgorszej jakości grupy (Grupa 4) wykazują najniższe wskaźniki zapłodnienia (40,1%) i żywych urodzeń (28,6%), a brak ruchliwości jest silnym predyktorem niepowodzenia zapłodnienia. W przypadku inseminacji wewnątrzmacicznej (IUI) nie stwierdzono istotnej korelacji między parametrami spermiogramu a skutecznością leczenia, co sugeruje ograniczenie liczby prób do pięciu.
andrologia, azoospermia, docytoplazmatyczna iniekcja plemnika, hormon folikulotropowy, ICSI, in vitro, inseminacja wewnątrzmaciczna, krioprezerwacja nasienia, kryteria WHO, liczba plemników, niepłodność męska, oligospermia, oligozoospermia, ruchliwość plemników, spermiogram, techniki wspomaganego rozrodu, wspomagany rozród, zapłodnienie, żylaki powrózka nasiennego