metabolity ikodekstryny
Ikodekstryna to polimer glukozy używany jako środek osmotyczny w dializie otrzewnowej, szczególnie skuteczny podczas długich wymian (zwłaszcza nocnych). W przeciwieństwie do standardowych roztworów opartych na glukozie, ikodekstryna zapewnia stabilną ultrafiltrację przez dłuższy czas.
Po wprowadzeniu do jamy otrzewnowej ikodekstryna ulega częściowej degradacji do mniejszych polimerów glukozy (metabolitów), takich jak maltoza, maltotrioza i wyższe maltooligosacharydy. Te metabolity są wchłaniane do krwiobiegu, gdzie mogą kumulować się z powodu ograniczonej aktywności maltazy w organizmie człowieka. Stężenie maltozy we krwi pacjentów stosujących ikodekstrynę może wzrosnąć do około 1,2 mg/ml (w porównaniu do prawie niewykrywalnego poziomu u osób zdrowych).
Obecność metabolitów ikodekstryny w krwi może prowadzić do interferencji z niektórymi metodami diagnostycznymi, w szczególności z testami pomiaru glukozy opartymi na metodzie dehydrogenazy glukozowej z koenzymem PQQ (GDH-PQQ), dając fałszywie zawyżone wyniki. Jest to istotna informacja kliniczna, ponieważ może prowadzić do nierozpoznania hipoglikemii lub nieprawidłowego leczenia insuliną. U pacjentów dializowanych z zastosowaniem ikodekstryny zaleca się stosowanie metod oznaczania glukozy specyficznych dla glukozy, takich jak metody wykorzystujące oksydazę glukozową.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Ikodekstryna, zawarta w 7,5% roztworze EXTRANEAL, jest stosowana w dializie otrzewnowej wyłącznie podczas wymiany z najdłuższym czasem zalegania, tj. wymiany nocnej w CADO lub dziennej w ADO. Dawkowanie u dorosłych obejmuje pojedynczy wlew dootrzewnowy na 24 godziny, z objętością dostosowaną do masy ciała: do 2 litrów dla pacjentów o przeciętnej budowie oraz do 2,5 litra dla osób powyżej 70-75 kg. Wlew powinien trwać 10-20 minut, a czas zalegania roztworu wynosi 6-12 godzin w CADO i 14-16 godzin w ADO. Po zakończeniu dializy płyn jest drenowany grawitacyjnie, z szybkością dostosowaną do komfortu pacjenta. U osób starszych dawkowanie nie wymaga modyfikacji, natomiast stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat jest niewskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
aseptyka, automatyczna dializa otrzewnowa, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, czas zalegania, dializa otrzewnowa, drenaż otrzewnowy, działanie osmotyczne, ikodekstryna, jama brzuszna, jama otrzewnowa, metabolity ikodekstryny, objętość wlewu, płyn do dializy otrzewnowej, powikłania infekcyjne, wlew dootrzewnowy -
Leksykon leków
Przedawkowanie roztworu do dializy otrzewnowej Extraneal zawierającego 7,5% m/v ikodekstrynę może prowadzić do kumulacji metabolitów węglowodanowych, w tym maltozy, co skutkuje wzrostem stężenia tych substancji w osoczu. Extraneal charakteryzuje się teoretyczną osmolalnością 301 mOsm/kg i osmolarnością 284 mOsm/l, a nadmierne stosowanie (więcej niż jeden worek na dobę) może zaburzać osmolalność osocza oraz równowagę wodno-elektrolitową. W roztworze znajdują się elektrolity w stężeniach: sód 133 mmol/l, wapń 1,75 mmol/l, magnez 0,25 mmol/l, chlorki 96 mmol/l oraz mleczany 40 mmol/l, których bilans może ulec zaburzeniu przy przedawkowaniu. Dotychczas brak jest udokumentowanych przypadków i szczegółowych danych klinicznych dotyczących bezpośrednich skutków przedawkowania Extraneal.
dializa otrzewnowa, elektrolity w surowicy, glikemia, gospodarka węglowodanowa, hemodializa, ikodekstryna, maltoza, metabolity ikodekstryny, metabolity węglowodanów, oligosacharydy, osmolalność, osmolalność osocza, osmolarność, płyn dializacyjny, polimer glukozy, przedawkowanie, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa
