polimer glukozy

Polimer glukozy to łańcuch zbudowany z wielu cząsteczek glukozy połączonych ze sobą wiązaniami glikozydowymi. W organizmie ludzkim najważniejszym polimerem glukozy jest glikogen, magazynowany głównie w wątrobie i mięśniach jako rezerwa energetyczna.

Z punktu widzenia biochemii medycznej, polimery glukozy pełnią kluczowe funkcje metaboliczne. Glikogen służy jako szybko dostępne źródło energii, które może być mobilizowane w odpowiedzi na zwiększone zapotrzebowanie energetyczne organizmu. Zaburzenia metabolizmu polimerów glukozy mogą prowadzić do różnych stanów patologicznych, w tym chorób spichrzeniowych glikogenu.

W diagnostyce laboratoryjnej oznaczanie metabolitów polimerów glukozy może mieć znaczenie w ocenie homeostazy glukozy i funkcji wątroby. Polimery glukozy są również istotne w kontekście żywienia klinicznego, gdzie stanowią ważne źródło węglowodanów w preparatach żywieniowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Extraneal Zestaw do dializy otrzewnowej –

Extraneal to izotoniczny roztwór do dializy otrzewnowej, zawierający 7,5% (75 g/l) ikodekstryny, polimeru glukozy działającego jako czynnik osmotyczny w trakcie ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CADO). Roztwór charakteryzuje się osmolarnością 284 mOsm/l i osmolalnością 301 mOsm/kg, co czyni go izoosmolarnym względem surowicy krwi, a jednocześnie zapewnia efektywną ultrafiltrację utrzymującą się do 12 godzin. Skład elektrolitowy jest zrównoważony, zawierając m.in. sód 133 mmol/l, wapń 1,75 mmol/l, magnez 0,25 mmol/l, chlorki 96 mmol/l oraz mleczany 40 mmol/l, przy pH roztworu 5–6, co gwarantuje stabilność preparatu.
automatyczna dializa otrzewnowa, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cukrzyca, czynnik osmotyczny, dializa otrzewnowa, homeostaza, ikodekstryna, izoosmolarność, metabolizm węglowodanów, osmolalność, osmolarność, polimer glukozy, roztwór do dializy otrzewnowej, roztwór izotoniczny, skład elektrolitowy, surowica krwi, ultrafiltracja, zaburzenie metabolizmu glukozy, zapalenie otrzewnej
Leksykon leków
Skład i postać leku – Gliptivil Combo 50 mg + 850 mg

Gliptivil Combo to preparat w formie tabletek powlekanych, dostępny w dwóch wariantach dawkowania: 50 mg wildagliptyny z 850 mg metforminy chlorowodorku (odpowiadającej 660 mg metforminy) oraz 50 mg wildagliptyny z 1000 mg metforminy chlorowodorku (780 mg metforminy). Tabletki mają charakterystyczny owalny kształt ze ściętymi krawędziami, różnią się kolorem (żółty dla dawki 850 mg i ciemnożółty dla dawki 1000 mg) oraz wymiarami: odpowiednio 21,6 ± 0,2 x 8,6 ± 0,2 x 7,4 ± 0,4 mm i 22,0 ± 0,2 x 9,0 ± 0,2 x 8,1 ± 0,4 mm. Substancje pomocnicze obejmują m.in. kopowidon, krzemionkę koloidalną, magnezu stearynian w rdzeniu oraz hypromelozę, polidekstrozę, tytanu dwutlenek i talk w otoczce, co wpływa na właściwości farmaceutyczne i stabilność leku.
Gliptivil Combo, hypromeloza, kopowidon, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, maltodekstryna, metformina, metformina chlorowodorek, polichlorotrifluoroetylen, polidekstroza, polimer glukozy, polisacharyd, środek poprawiający sypkość, substancja błonotwórcza, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja przeciwpoślizgowa, substancja przeciwzbrylająca, substancja wiążąca, tabletka powlekana, triglicerydy, tytanu dwutlenek, wildagliptyna, żelaza tlenek żółty
Leksykon substancji czynnych
Sodu S-mleczan – Właściwości farmakodynamiczne

Roztwór do dializy otrzewnowej EXTRANEAL zawiera sodu S-mleczan w stężeniu 4,5 g/l (40 mmol/l mleczanów), pełniący funkcję buforującą i współdziałający z elektrolitami: sodem (133 mmol/l), wapniem (1,75 mmol/l), magnezem (0,25 mmol/l) oraz chlorkami (96 mmol/l). Głównym czynnikiem osmotycznym jest ikodekstryna (75 g/l), polimer glukozy zapewniający ultrafiltrację do 12 godzin w ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CADO). Roztwór charakteryzuje się izoosmolalnością z teoretyczną osmolarnością 284 mOsm/l i osmolalnością 301 mOsm/kg, co sprzyja efektywnej ultrafiltracji przy zachowaniu pH 5-6. W porównaniu do roztworów glukozowych, EXTRANEAL dostarcza mniejszy ładunek kaloryczny i nie wpływa na stężenia glukozy oraz insuliny, co jest korzystne u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu glukozy.
automatyczna dializa otrzewnowa, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, Extraneal, ikodekstryna, osmolalność, osmolarność roztworu, polimer glukozy, powikłania dializy otrzewnowej, roztwór do dializy otrzewnowej, schemat dializy otrzewnowej, składnik buforujący, sodu (S)-mleczan, terapia nerkozastępcza, ultrafiltracja, zaburzenia metabolizmu glukozy, zapalenie otrzewnej
Leksykon substancji czynnych
Ikodekstryna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Ikodekstryna, aktywny składnik roztworu do dializy otrzewnowej Extraneal w stężeniu 7,5% m/v, jest polimerem glukozy stosowanym u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek. W terapii dializą otrzewnową z wykorzystaniem ikodekstryny mogą wystąpić działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne, co potencjalnie ogranicza możliwość prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Chociaż charakterystyka produktu nie precyzuje konkretnych objawów, pacjenci z niewydolnością nerek mogą doświadczać zaburzeń koncentracji, koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz wydłużonego czasu reakcji, co stanowi istotne ryzyko podczas wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej.
charakterystyka produktu leczniczego, czas reakcji, dializa otrzewnowa, dokumentacja produktu, działanie niepożądane, Extraneal, funkcja psychomotoryczna, ikodekstryna, koordynacja wzrokowo-ruchowa, polimer glukozy, roztwór elektrolitowy, roztwór Extraneal, schyłkowa niewydolność nerek, stan kliniczny, zdolność psychomotoryczna
Leksykon substancji czynnych
Dekstran – Właściwości farmakodynamiczne

Dekstran, będący polimerem glukozy o zróżnicowanej masie cząsteczkowej, znajduje zastosowanie kliniczne zarówno jako substytut krwi (10% Dekstran 40 000 Fresenius, ATC: B05AA05), jak i składnik preparatów okulistycznych (Dekstran 70 w Tears Naturale II, ATC: S01X A20). Dekstran 40 000, podawany dożylnie, wywołuje krótkotrwały, ale istotny wzrost ciśnienia koloidoosmotycznego krwi, wiążąc około 20 ml wody na 1 g substancji, co skutkuje efektywnym zwiększeniem objętości osocza. Dodatkowo wykazuje działanie przeciwagregacyjne na krwinki, zmniejszając lepkość krwi i poprawiając mikrokrążenie, co jest kluczowe w leczeniu stanów wstrząsowych. Należy jednak podkreślić, że nie posiada zdolności transportu tlenu, dlatego nie zastępuje pełnej krwi, a jedynie zwiększa objętość osocza.
adsorpcja, ciśnienie koloidoosmotyczne, dekstran, działanie przeciwagregacyjne, efekt objętościowy, frakcja białek osocza, infuzja dożylna, lepkość krwi, łożysko naczyniowe, masa cząsteczkowa, nawilżenie rogówki, objętość osocza, parametr hemodynamiczny, podanie dożylne, polimer glukozy, preparat krwiozastępczy, produkt leczniczy, produkt okulistyczny, przepływ włośniczkowy, reologia krwi, substytut krwi, sztuczne łzy, warstwa łzowa, wstrząs, zespół suchego oka
Leksykon chorób i schorzeń
Kwasica glutarowa typu 1 – Leczenie

Kwasica glutarowa typu 1 (GA1) jest dziedzicznym zaburzeniem metabolicznym wynikającym z niedoboru dehydrogenazy glutarylo-CoA (GCDH), prowadzącym do akumulacji toksycznych metabolitów w szlaku katabolicznym lizyny, hydroksylizyny i tryptofanu. Nieleczona choroba powoduje uszkodzenie prążkowia u około 80% dzieci przed 2 rokiem życia. Wczesne rozpoznanie, najlepiej w okresie noworodkowym, oraz szybkie wdrożenie terapii obejmującej dietę ograniczającą lizynę, suplementację L-karnityną (zalecana dawka 100 mg/kg/dobę, w stanach ostrych do 200 mg/kg/dobę) oraz intensywne leczenie ratunkowe w sytuacjach metabolicznego zagrożenia, znacząco zmniejszają ryzyko powikłań neurologicznych i poprawiają rokowanie. Kluczowe jest interdyscyplinarne podejście terapeutyczne oraz indywidualne dostosowanie diety i suplementacji, zwłaszcza w pierwszych 6 latach życia, kiedy ryzyko encefalopatii jest największe.
analog GABA, badanie przesiewowe, baklofen, dehydrogenaza glutarylo-CoA, dekompensacja metaboliczna, dieta niskobiałkowa, dystonia, katabolizm białek, kryzys encefalopatyczny, kwas glutarowy, kwasica glutarowa typu 1, leczenie ratunkowe, lewodopa, objaw neurologiczny, pediatra metaboliczny, polimer glukozy, powikłanie neurologiczne, suplementacja L-karnityny, suplementacja ryboflawiny, terapia genowa, triheksyfenidyl, uszkodzenie prążkowia, wektor AAV, zaburzenie ruchowe, zespół interdyscyplinarny, zmiany w istocie białej
Leksykon leków
Przedawkowanie – Extraneal Zestaw do dializy otrzewnowej –

Przedawkowanie roztworu do dializy otrzewnowej Extraneal zawierającego 7,5% m/v ikodekstrynę może prowadzić do kumulacji metabolitów węglowodanowych, w tym maltozy, co skutkuje wzrostem stężenia tych substancji w osoczu. Extraneal charakteryzuje się teoretyczną osmolalnością 301 mOsm/kg i osmolarnością 284 mOsm/l, a nadmierne stosowanie (więcej niż jeden worek na dobę) może zaburzać osmolalność osocza oraz równowagę wodno-elektrolitową. W roztworze znajdują się elektrolity w stężeniach: sód 133 mmol/l, wapń 1,75 mmol/l, magnez 0,25 mmol/l, chlorki 96 mmol/l oraz mleczany 40 mmol/l, których bilans może ulec zaburzeniu przy przedawkowaniu. Dotychczas brak jest udokumentowanych przypadków i szczegółowych danych klinicznych dotyczących bezpośrednich skutków przedawkowania Extraneal.
dializa otrzewnowa, elektrolity w surowicy, glikemia, gospodarka węglowodanowa, hemodializa, ikodekstryna, maltoza, metabolity ikodekstryny, metabolity węglowodanów, oligosacharydy, osmolalność, osmolalność osocza, osmolarność, płyn dializacyjny, polimer glukozy, przedawkowanie, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa
Leksykon substancji czynnych
Ikodekstryna – Przedawkowanie

Ikodekstryna, będąca substancją czynną roztworu do dializy otrzewnowej Extraneal (7,5% m/v), jest polimerem glukozy stosowanym w terapii pacjentów z niewydolnością nerek. Przedawkowanie ikodekstryny, definiowane jako długotrwałe stosowanie więcej niż jednego worka roztworu Extraneal na dobę, może prowadzić do istotnych zaburzeń metabolicznych, w tym wzrostu stężenia metabolitów węglowodanów oraz maltozy w osoczu. Skutkiem tego jest podwyższona osmolalność osocza, co może zaburzać homeostazę płynowo-elektrolitową i prowadzić do powikłań klinicznych. Dokładne konsekwencje tych zmian nie są w pełni udokumentowane, jednak ryzyko metabolicznych i biochemicznych zaburzeń wymaga ostrożności w stosowaniu.
ciśnienie osmotyczne, dializa otrzewnowa, dysfagia, Extraneal, funkcja nerek, hemodializa, ikodekstryna, maltoza w osoczu, osmolalność osocza, parametr biochemiczny, polimer glukozy, równowaga elektrolitowa, roztwór elektrolitów, schemat dawkowania, zaburzenie homeostazy, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie równowagi płynowej
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acylo-coa średniołańcuchowej – Zapobieganie i profilaktyka

Niedobór dehydrogenazy acylo-CoA średniołańcuchowej (MCADD) to autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne wynikające z mutacji w genie ACADM, prowadzące do upośledzenia β-oksydacji średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych. Choroba występuje z częstością 1:4000 do 1:17 000 w populacjach północnoeuropejskich i jest jednym z najczęstszych wrodzonych błędów metabolizmu w USA. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach przesiewowych noworodków metodą tandemowej spektrometrii mas (MS/MS), co umożliwia wczesne wykrycie i zapobiega kryzysom metabolicznym. Bez badań przesiewowych ryzyko śmierci lub ciężkiej niepełnosprawności rozwojowej u dzieci z MCADD wynosi od 20% do 25%. Kluczowe jest unikanie długotrwałego głodzenia, z maksymalnymi okresami głodzenia zależnymi od wieku: niemowlęta <6 miesięcy – 3-4 godziny, 6-12 miesięcy – 8 godzin, 12-24 miesiące – 10 godzin, >24 miesiące – 12 godzin. Leczenie obejmuje dietę niskotłuszczową (tłuszcze 25-30%), bogatą w węglowodany złożone, unikanie MCT oraz suplementację L-karnityną. W trakcie choroby zaleca się stosowanie wysokoenergetycznych napojów glukozowych i ścisłe monitorowanie stanu metabolicznego, w tym glikemii (norma >60 mg/dl).
badania przesiewowe noworodków, dekompensacja metaboliczna, dieta niskotłuszczowa, dziedziczenie autosomalne recesywne, fenylomaślan sodu, gen ACADM, hipoglikemia, kryzys metaboliczny, L-karnityna, niedobór dehydrogenazy acylo-CoA średniołańcuchowej, niepełnosprawność rozwojowa, normoglikemia, opaska medyczna, polimer glukozy, propofol, równowaga kwasowo-zasadowa, skrobia kukurydziana, średniołańcuchowe kwasy tłuszczowe, tandemowa spektrometria mas, triheptanoina, utlenianie kwasów tłuszczowych, wrodzony błąd metabolizmu, zaburzenie cyklu mocznikowego, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie mitochondrialne