maltoza w osoczu
Maltoza to dwucukier (disacharyd) składający się z dwóch cząsteczek glukozy połączonych wiązaniem α(1→4). W warunkach fizjologicznych maltoza praktycznie nie występuje w osoczu krwi człowieka lub jej stężenie jest śladowe, ponieważ jest szybko rozkładana przez enzymy trawienne do glukozy.
Podwyższone stężenie maltozy w osoczu może wystąpić po podaniu pacjentowi preparatów zawierających ten cukier, np. niektórych płynów infuzyjnych lub po spożyciu pokarmów bogatych w maltozę. Obecność maltozy w osoczu może zaburzać działanie niektórych systemów monitorowania poziomu glukozy, zwłaszcza tych wykorzystujących enzym dehydrogenazę glukozową zależną od pirolochinolino-chinonu (GDH-PQQ), co może prowadzić do fałszywie zawyżonych wyników pomiaru glukozy.
Diagnostyka stężenia maltozy w osoczu nie jest rutynowym badaniem laboratoryjnym. Ma znaczenie głównie w kontekście wykrywania potencjalnych interferencji w pomiarach glukozy lub w badaniach naukowych dotyczących metabolizmu węglowodanów. W praktyce klinicznej należy pamiętać o możliwej interferencji maltozy przy interpretacji wyników pomiaru glukozy u pacjentów przyjmujących preparaty zawierające ten disacharyd.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Ikodekstryna – Właściwości farmakokinetyczne
Ikodekstryna, obecna w roztworze do dializy otrzewnowej EXTRANEAL w stężeniu 7,5% m/v (75 g/l), wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Po około 7-10 dniach ciągłego stosowania podczas wymiany nocnej osiągane jest stężenie stacjonarne polimerów węglowodanowych w osoczu, z oligomerami >9 podjednostek glukozy (G9) na poziomie 1,8 mg/ml oraz maltozą (G2) do 1,1 mg/ml. Ikodekstryna ulega enzymatycznej hydrolizie przez amylazę, a produkty degradacji są eliminowane podczas kolejnych cykli dializy. Pomimo wzrostu stężeń metabolitów, nie obserwuje się istotnych zmian osmolalności surowicy (284 mOsm/l teoretycznej osmolarności, 301 mOsm/kg osmolalności), co świadczy o stabilności równowagi płynowej u pacjentów. W schemacie automatycznej dializy otrzewnowej (ADO) stężenie maltozy może wzrosnąć do 1,4 mg/ml bez klinicznie istotnych zmian osmolalności.
amylaza, automatyczna dializa otrzewnowa, chlorek magnezu, chlorek sodu, chlorek wapnia, dializa otrzewnowa, elektrolity, hydroliza enzymatyczna, ikodekstryna, jama otrzewnowa, maltoza w osoczu, mleczan sodu, osmolalność, osmolalność surowicy, osmolarność, polimer węglowodanowy, polimery glukozy, równowaga płynowa, roztwór do dializy otrzewnowej, stan stacjonarny