zator obwodowy

Zator obwodowy to stan nagłego zamknięcia tętnicy obwodowej przez materiał zatorowy, najczęściej skrzeplinę pochodzącą z serca (zator sercopochodny), ale może być również spowodowany przez fragment blaszki miażdżycowej, tkankę tłuszczową, powietrze lub ciało obce. Prowadzi to do ostrego niedokrwienia tkanek zaopatrywanych przez zamkniętą tętnicę.

Najczęstszymi lokalizacjami zatoru obwodowego są tętnice kończyn dolnych (szczególnie tętnica udowa i podkolanowa), rzadziej tętnice kończyn górnych, tętnice trzewne czy mózgowe. Klinicznie objawia się nagłym bólem, bladością, ochłodzeniem, osłabieniem lub brakiem tętna oraz parestezjami w obszarze zaopatrywanym przez niedrożną tętnicę. W klasycznej diagnostyce wykorzystuje się tzw. regułę 6P: pain (ból), pallor (bladość), pulselessness (brak tętna), paresthesia (parestezje), paralysis (niedowład), poikilothermia (ochłodzenie kończyny).

Diagnostyka zatoru obwodowego opiera się na badaniu klinicznym, badaniu dopplerowskim, angiografii, angio-CT lub angio-MR. Leczenie zależy od czasu trwania niedokrwienia i lokalizacji zatoru. Obejmuje farmakoterapię (heparyna, leki przeciwbólowe), trombolizę oraz interwencje chirurgiczne (embolektomia metodą Fogarty’ego). Zator obwodowy stanowi stan zagrożenia życia lub utraty kończyny i wymaga pilnej interwencji medycznej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl