gorączka oporna na leczenie

Gorączka oporna na leczenie (fever of unknown origin, FUO) to stan, w którym temperatura ciała pacjenta pozostaje podwyższona (powyżej 38°C) przez okres co najmniej trzech tygodni, mimo zastosowania standardowych metod diagnostycznych i terapeutycznych. Stan ten stanowi wyzwanie diagnostyczne dla klinicystów, ponieważ może być objawem różnorodnych schorzeń.

Najczęstsze przyczyny gorączki opornej na leczenie można podzielić na cztery główne kategorie: infekcje (np. gruźlica, zapalenie wsierdzia, zakażenia ropne), nowotwory (zwłaszcza chłoniaki, białaczki i nowotwory nerki), choroby autoimmunologiczne (np. choroba Stilla, zapalenia naczyń, toczeń rumieniowaty układowy) oraz różne inne stany (w tym gorączka polekowa, choroby dziedziczne). W około 30% przypadków, mimo wyczerpującej diagnostyki, przyczyna pozostaje nieustalona.

Diagnostyka gorączki opornej na leczenie wymaga szczegółowego wywiadu, badania fizykalnego oraz szeregu badań laboratoryjnych i obrazowych. Kluczowe znaczenie mają badania mikrobiologiczne, markery zapalne, badania immunologiczne oraz obrazowanie (USG, TK, MRI, PET). W trudnych przypadkach pomocne mogą być biopsje różnych tkanek, w tym szpiku kostnego, węzłów chłonnych czy wątroby.

Leczenie gorączki opornej powinno być ukierunkowane na przyczynę podstawową. W przypadkach, gdy przyczyna pozostaje nieznana, stosuje się leczenie objawowe (przeciwgorączkowe), jednak należy pamiętać, że może ono maskować objawy i utrudniać diagnostykę. Antybiotykoterapia empiryczna jest zalecana tylko w przypadku podejrzenia ciężkiej infekcji, zwłaszcza u pacjentów z neutropenią lub innymi zaburzeniami odporności.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl