upośledzenie funkcji słuchowej

Upośledzenie funkcji słuchowej (niedosłuch) to całkowite lub częściowe ograniczenie zdolności odbierania i przetwarzania bodźców dźwiękowych. W zależności od umiejscowienia uszkodzenia w układzie słuchowym, wyróżnia się niedosłuch przewodzeniowy (związany z zaburzeniami przewodzenia dźwięku w uchu zewnętrznym lub środkowym), odbiorczy (dotyczący ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego), mieszany oraz centralny (dotyczący ośrodków słuchowych w mózgu).

Stopień upośledzenia funkcji słuchowej określa się na podstawie badań audiometrycznych, klasyfikując je jako lekkie (20-40 dB), umiarkowane (41-70 dB), znaczne (71-90 dB) lub głębokie (powyżej 90 dB). Przyczyny niedosłuchu mogą być wrodzone (genetyczne, infekcje wewnątrzmaciczne, niedotlenienie okołoporodowe) lub nabyte (infekcje, urazy, ototoksyczność leków, narażenie na hałas, zmiany zwyrodnieniowe związane z wiekiem).

Leczenie upośledzenia funkcji słuchowej zależy od etiologii, rodzaju i stopnia niedosłuchu. Obejmuje ono postępowanie farmakologiczne, chirurgiczne oraz protezowanie słuchu (aparaty słuchowe, implanty ślimakowe, implanty zakotwiczone w kości). Wczesna diagnostyka i rehabilitacja słuchu, szczególnie u dzieci, ma kluczowe znaczenie dla rozwoju mowy i funkcjonowania poznawczego. U pacjentów z głębokim niedosłuchem często stosuje się również metody alternatywnej komunikacji, w tym język migowy.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl