glinid

Glinidy to grupa leków przeciwcukrzycowych, które stymulują wydzielanie insuliny z komórek β trzustki. Ich działanie jest szybkie i krótkotrwałe, co czyni je szczególnie przydatnymi w kontroli hiperglikemii poposiłkowej. Główni przedstawiciele tej grupy to repaglinid i nateglinid.

Mechanizm działania glinidów polega na blokowaniu ATP-zależnych kanałów potasowych w błonie komórek β trzustki, co prowadzi do depolaryzacji błony komórkowej, napływu jonów wapnia i w konsekwencji uwolnienia insuliny. W przeciwieństwie do pochodnych sulfonylomocznika, glinidy wiążą się z innym miejscem receptorowym, co przekłada się na szybsze rozpoczęcie działania i krótszy czas półtrwania.

Glinidy są metabolizowane głównie w wątrobie, co sprawia, że mogą być stosowane u pacjentów z niewydolnością nerek. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, choć ryzyko jej wystąpienia jest mniejsze niż w przypadku pochodnych sulfonylomocznika. Leki te przyjmuje się bezpośrednio przed posiłkami, a w przypadku pominięcia posiłku należy również pominąć dawkę leku.

W praktyce klinicznej glinidy są stosowane głównie w monoterapii lub terapii skojarzonej u pacjentów z cukrzycą typu 2, szczególnie u osób z dominującą hiperglikemią poposiłkową lub nieregularnym trybem przyjmowania posiłków. Ze względu na krótki czas działania, glinidy mogą być również odpowiednie dla pacjentów z niewydolnością nerek lub u osób starszych.