wskaźnik mleko/osocze
Wskaźnik mleko/osocze (M/P ratio) to parametr określający stosunek stężenia leku lub substancji w mleku matki do jej stężenia w osoczu. Jest kluczowym parametrem w ocenie bezpieczeństwa stosowania leków podczas karmienia piersią, ponieważ pozwala przewidzieć stopień ekspozycji niemowlęcia na lek przyjmowany przez matkę.
Wartość wskaźnika mleko/osocze zależy od wielu czynników, w tym od właściwości fizykochemicznych leku (masa cząsteczkowa, rozpuszczalność w tłuszczach, stopień jonizacji), wiązania z białkami osocza oraz pH mleka i osocza. Leki o wysokiej lipofilności, niskim stopniu jonizacji i niskim wiązaniu z białkami osocza zwykle osiągają wyższe wartości M/P.
W praktyce klinicznej przyjmuje się, że leki o wskaźniku M/P poniżej 1 są względnie bezpieczne podczas laktacji, natomiast wartości powyżej 1 wymagają szczególnej ostrożności. Należy jednak pamiętać, że sam wskaźnik nie jest wystarczający do oceny bezpieczeństwa – konieczne jest również uwzględnienie dawki leku przyjmowanej przez matkę, objętości spożywanego mleka oraz zdolności niemowlęcia do metabolizowania i wydalania danej substancji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin +pharma 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny, substancji czynnej leku Sitagliptin +pharma, wykazały toksyczność narządową (wątrobowo-nerkową) u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom kliniczny u ludzi, bez efektów toksycznych przy 19-krotnym przekroczeniu. U szczurów zaobserwowano nieprawidłowości siekaczy przy narażeniu >67×, jednak przy 58× nie stwierdzono wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym narażeniu wystąpiły przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, ograniczenie aktywności) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu ekspozycji klinicznej nie odnotowano toksyczności. Badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a ocena karcynogenności wskazała na brak działania rakotwórczego u myszy; u szczurów wzrost częstości guzów wątroby był związany z hepatotoksycznością przy ekspozycji >58×, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego, dysfunkcja układu nerwowego, działanie hepatotoksyczne, działanie karcynogenne, indukcja nowotworów wątroby, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, nieprawidłowości siekaczy, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, sytagliptyna, teratogenność, toksyczne działanie sytagliptyny, toksyczne uszkodzenie układu nerwowego, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik mleko/osocze, zaburzenia układu oddechowego, zniekształcenia żeber u płodów, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sytena 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały toksyczność narządową, neurotoksyczność oraz potencjał kancerogenny jedynie przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi. Hepatotoksyczność i nefrotoksyczność u gryzoni pojawiały się przy narażeniu >58-krotnym, natomiast brak efektów niekorzystnych stwierdzono przy 19-krotnym przekroczeniu ekspozycji terapeutycznej. Neurotoksyczność u psów manifestowała się objawami takimi jak ataksja, drżenie i ograniczenie aktywności przy 23-krotnym przekroczeniu dawki, bez efektów przy 6-krotnym. Zmiany w obrębie zębów u szczurów obserwowano powyżej 67-krotnej ekspozycji, a kancerogenność wątroby u szczurów wiązała się z przewlekłą hepatotoksycznością przy dawkach >58-krotnych. Brak genotoksyczności oraz nieistotny wpływ na płodność i rozwój przy szerokim marginesie bezpieczeństwa (np. NOEL dla hepatotoksyczności i kancerogenności wynoszący 19-krotność ekspozycji terapeutycznej) potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa leku.
ataksja, drżenie, działanie hepatotoksyczne, genotoksyczność, kancerogenność, miotoksyczność, nadmierne ślinienie, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, przenikanie do mleka, rak wątroby, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wątrobowa i nerkowa, uszkodzenie układu nerwowego, wpływ na płodność, wskaźnik mleko/osocze, zaburzenia oddechowe, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon substancji czynnych
Sytagliptyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały toksyczność hepatologiczną i nefrologiczną u gryzoni jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotność narażenia klinicznego u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Nieprawidłowości zębów u szczurów pojawiały się przy dawkach >67×, a neurotoksyczne objawy u psów przy około 23-krotnej ekspozycji, jednak przy dawkach klinicznych (do 6×) nie obserwowano takich efektów. Brak genotoksyczności i rakotwórczości u myszy oraz wtórny charakter guzów wątroby u szczurów (związany z przewlekłą hepatotoksycznością) podkreślają korzystny profil bezpieczeństwa. Ponadto, sytagliptyna nie wpływała negatywnie na płodność i rozwój przed- i pourodzeniowy przy dawkach terapeutycznych, a toksyczność reprodukcyjna u zwierząt pojawiała się dopiero przy ekspozycji >29×. W mleku karmiących samic szczurów stwierdzono znaczne przenikanie leku (wskaźnik mleko/osocze 4:1), co jest istotne dla oceny stosowania u kobiet karmiących piersią.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, gruczolak i rak wątroby, hepatotoksyczność i nefrotoksyczność, margines bezpieczeństwa, metformina, mutagenność, neurotoksyczność, płodność, potencjał kancerogenny, poziom bez obserwowanego działania, przenikanie do mleka, rozwój przed-pourodzeniowy, sytagliptyna, sytagliptyna w skojarzeniu z metforminą, toksyczność matczyna, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerwów, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenie żeber płodu, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ansifora 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny, substancji czynnej leku Ansifora, wykazały toksyczność narządową (wątroba, nerki) u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną, przy czym brak efektów toksycznych przy 19-krotnym przekroczeniu wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości siekaczy przy narażeniu >67x, jednak bez wpływu przy 58x. U psów dawki powodujące ~23-krotne narażenie wywołały przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, ślinienie się) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie obserwowano tych efektów. Testy genotoksyczności były negatywne, a potencjał rakotwórczy ograniczał się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy narażeniu >58x, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne dla ludzi ze względu na margines bezpieczeństwa (19x).
Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność szczurów ani na rozwój przed- i pourodzeniowy przy ekspozycji do 29-krotności dawki klinicznej, choć zaobserwowano niewielkie zwiększenie zniekształceń żeber u płodów szczurów przy narażeniu >29x. U królików toksyczność matczyna pojawiła się przy dawkach >29-krotnych. Sytagliptyna przenika do mleka szczurów z wysokim wskaźnikiem mleko/osocze 4:1, co może mieć znaczenie kliniczne u kobiet karmiących, choć różnice gatunkowe należy uwzględnić. Podsumowując, wszystkie toksyczne efekty występowały przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej dawki terapeutyczne u ludzi, a określone poziomy bez efektów potwierdzają bezpieczny profil stosowania Ansifory w warunkach klinicznych.
ataksja, badanie płodności, drżenie mięśniowe, działanie hepatotoksyczne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowości siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczne uszkodzenie nerwów, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność rozwojowa, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wskaźnik mleko/osocze, zaburzenia oddechowe, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lonamo 100 mg
Badania przedkliniczne sytagliptyny, substancji czynnej leku Lonamo, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie dawkę terapeutyczną u ludzi, z bezpiecznym marginesem na poziomie 19-krotnej ekspozycji. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy dawkach >67-krotnych, jednak przy 58-krotnym narażeniu nie zaobserwowano wpływu na zęby. U psów przy ekspozycji >23-krotnej pojawiły się objawy neurotoksyczności (m.in. ataksja, drżenie, białe pieniste wymioty) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono negatywnych efektów. Sytagliptyna nie wykazała genotoksyczności, a karcynogenność ograniczała się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy dawkach >58-krotnych, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym. Margines bezpieczeństwa w tym zakresie wynosił 19-krotność ekspozycji klinicznej, co minimalizuje ryzyko dla ludzi.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie karcynogenne, efekt toksyczny, ekspozycja kliniczna, ekspozycja na sytagliptynę, genotoksyczność, gruczolak wątroby, Lonamo, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, siekacz, substancja czynna, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fordiab 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Fordiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) w skojarzeniu z metforminą (850 mg lub 1000 mg), nie był poddany kompleksowym badaniom przedklinicznym jako preparat złożony, jednak dostępne dane wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach na psach, 16-tygodniowa terapia skojarzona nie wykazała dodatkowej toksyczności w porównaniu do monoterapii metforminą. Poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji u ludzi, a dla metforminy około 2,5-krotność. Toksyczność narządowa sytagliptyny obserwowano u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotność narażenia klinicznego, natomiast neurotoksyczność u psów pojawiła się przy 23-krotnym przekroczeniu ekspozycji, z objawami takimi jak ataksja, drżenie i ślinienie. Nie stwierdzono genotoksyczności, a zwiększona częstość nowotworów wątroby u szczurów przy wysokich dawkach (>58x) była prawdopodobnie wtórna do hepatotoksyczności, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego przy marginesie bezpieczeństwa 19-krotności ekspozycji.
ataksja, badanie przedkliniczne, dyspnea, działanie rakotwórcze, ekspozycja ustrojowa, Fordiab, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, metformina, monoterapia metforminą, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, NOEL, profil bezpieczeństwa przedkliniczny, rak wątroby, rozrodczość, rozwój pourodzeniowy, rozwój siekaczy, sytagliptyna, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątroby, toksyczność wielokrotna, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Grindeks 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały toksyczność narządową, głównie wątroby i nerek, przy ekspozycji ustrojowej przekraczającej 58-krotnie poziom narażenia człowieka, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu dawki terapeutycznej nie zaobserwowano istotnych efektów toksycznych. U szczurów stwierdzono zmiany w budowie siekaczy przy ekspozycji 67-krotnie wyższej niż kliniczna, jednak ich znaczenie dla ludzi pozostaje niejasne. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej odnotowano przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, zaburzenia oddechowe) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, podczas gdy przy 6-krotnym przekroczeniu dawki nie obserwowano takich zmian. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a potencjał rakotwórczy był istotny jedynie u szczurów przy ekspozycji 58-krotnie przekraczającej dawkę kliniczną, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi.
ataksja, drżenie, działanie hepatotoksyczne, ekspozycja ustrojowa, genotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, potencjał rakotwórczy, rak wątroby, siekacz, sytagliptyna, toksyczność mięśniowa, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, toksyczność neurologiczna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa, układ autonomiczny, uszkodzenie OUN, wskaźnik mleko/osocze, wymioty, wzmożone ślinienie, zaburzenie koordynacji, zaburzenie oddychania, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitaformil duo 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Sitaformil duo, zawierającego 50 mg sytagliptyny i 1000 mg metforminy, obejmowały 16-tygodniowe testy na psach, które nie wykazały dodatkowej toksyczności terapii skojarzonej. Poziom NOEL dla sytagliptyny wynosi około 6-krotność narażenia klinicznego, a dla metforminy około 2,5-krotność. W badaniach toksykologicznych u gryzoni stwierdzono toksyczne działanie na wątrobę i nerki przy narażeniu przekraczającym 58-krotność narażenia klinicznego, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano efektów toksycznych. U psów przy 23-krotnym narażeniu odnotowano przemijające objawy neurologiczne i mięśniowe, wskazujące na toksyczne uszkodzenie nerwów, jednak przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono wpływu na parametry kliniczne. Sytagliptyna nie wykazała genotoksyczności, a potencjał rakotwórczy u szczurów wiązał się z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym przy bardzo wysokich dawkach (ponad 58-krotność narażenia klinicznego), co nie jest uznawane za istotne zagrożenie dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, badanie toksykologiczne, działanie hepatotoksyczne, genotoksyczność sytagliptyny, gruczolak, margines bezpieczeństwa, narażenie kliniczne, pieniste wymioty, poziom dawkowania bez obserwowanego efektu, przewlekłe działanie hepatotoksyczne, rak wątroby, sytagliptyna i metformina, toksyczne działanie na wątrobę i nerki, toksyczne uszkodzenie nerwów, toksyczność matczyna, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenie żeber płodu, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mifomet 50 mg + 850 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Mifomet, zawierającego sytagliptynę i metforminę, opierają się na badaniach poszczególnych substancji czynnych oraz ich terapii skojarzonej, jednak bez testów na gotowym preparacie. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie zaobserwowano dodatkowej toksyczności terapii skojarzonej, przy czym poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność narażenia klinicznego, a dla metforminy około 2,5-krotność. Sytagliptyna wykazała toksyczność wątroby i nerek u gryzoni dopiero przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie narażenie człowieka, a przy 19-krotnym narażeniu nie stwierdzono efektów toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach na psach przy 23-krotnym narażeniu obserwowano przemijające objawy neurotoksyczne oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono wpływu na te parametry.
badania farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, NOEL, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, terapia skojarzona sytagliptyny i metforminy, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, toksyczność wątrobowo-nerkowa, toksyczność wielokrotnego podania, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenia żeber płodu, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Adamed 100 mg
Badania przedkliniczne sytagliptyny wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję u ludzi, jednak przy 19-krotnym narażeniu nie zaobserwowano efektów niekorzystnych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy narażeniu >67x, ale brak wpływu przy 58x. U psów przy narażeniu około 23x obserwowano przemijające objawy neurotoksyczne (ataksyja, drżenie, ograniczenie aktywności) oraz miotoksyczność, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono takich efektów. Sytagliptyna nie wykazała genotoksyczności, a w badaniach rakotwórczości u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby przy narażeniu >58x, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym; przy 19-krotnym narażeniu nie odnotowano wpływu, co eliminuje istotne ryzyko dla ludzi.
ataksja, badanie przedkliniczne, drżenie mięśniowe, dyspnea, działanie hepatotoksyczne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, laktacja, margines bezpieczeństwa, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, układ stomatognatyczny, wskaźnik mleko/osocze, wymioty pieniste, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin +pharma 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny (substancji czynnej Sitagliptin +pharma) wykazały toksyczność narządową (wątroba, nerki) u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną, przy czym brak efektów toksycznych przy 19-krotnym narażeniu wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów zaobserwowano zmiany w uzębieniu przy narażeniu >67-krotnym, jednak ich znaczenie kliniczne pozostaje niejasne. W badaniach na psach przy około 23-krotnym narażeniu odnotowano przemijające objawy neurologiczne oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono efektów toksycznych. Badania genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów zwiększenie częstości guzów wątroby przy narażeniu >58-krotnym było prawdopodobnie wtórne do hepatotoksyczności. Wpływ na płodność i rozwój przed- i pourodzeniowy był nieistotny klinicznie, z wyjątkiem niewielkiego wzrostu zniekształceń żeber u płodów szczurów przy narażeniu >29-krotnym oraz toksycznego wpływu na matkę u królików przy podobnym poziomie ekspozycji.
ataksja, działanie hepatotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowości siekaczy, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak wątroby, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, toksyczność wątrobowo-nerkowa, uszkodzenie nerwów, wpływ na płodność, wskaźnik mleko/osocze, zaburzenie termoregulacji, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SITAGLIPTIN BIOTON 100 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sytagliptyny wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi, przy czym brak efektów toksycznych przy 19-krotnym narażeniu wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów zaobserwowano nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy 67-krotnym narażeniu, jednak bez wpływu na zęby przy 58-krotnym narażeniu. U psów przy około 23-krotnym narażeniu wystąpiły przemijające objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie, pieniste wymioty) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono toksyczności. Badania genotoksyczności były negatywne, a rakotwórczość nie wykazała istotnego ryzyka u myszy; u szczurów zwiększona częstość gruczolaków i raków wątroby pojawiła się dopiero przy narażeniu >58-krotnym, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością i uznano za nieistotne klinicznie dla ludzi.
ataksja, badanie płodności, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, nowotwór wątroby, potencjał genotoksyczny, przenikanie do mleka, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, test genotoksyczności, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktów leczniczych zawierających sytagliptynę (50 mg) i chlorowodorek metforminy (1000 mg) wykazały brak istotnych efektów toksycznych przy ekspozycji klinicznej lub nieznacznie przekraczającej ją. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie stwierdzono dodatkowej toksyczności terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii. Poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji klinicznej, a dla metforminy około 2,5-krotność. W badaniach na gryzoniach toksyczność hepatocytarna i nefrotoksyczność pojawiły się dopiero przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję u ludzi, a neurotoksyczne objawy u psów obserwowano przy 23-krotnym przekroczeniu ekspozycji klinicznej. Genotoksyczność i rakotwórczość sytagliptyny nie zostały potwierdzone, a obserwowane zmiany nowotworowe u szczurów były prawdopodobnie wtórne do przewlekłej hepatotoksyczności i nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
ataksja, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie rakotwórczości, działanie kancerogenne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, gruczolak i rak wątroby, hepatotoksyczność i nefrotoksyczność, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, poziom NOEL, przenikanie leku do mleka, rozwój przed- i pourodzeniowy, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wskaźnik mleko/osocze, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Aflofarm 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały toksyczne efekty na wątrobę i nerki u gryzoni jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziomy terapeutyczne stosowane u ludzi, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie stwierdzono niekorzystnych zmian. U szczurów obserwowano nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy 67-krotnym narażeniu, jednak bez wpływu na uzębienie przy 58-krotnym. U psów przy około 23-krotnym narażeniu wystąpiły przemijające objawy neurotoksyczne oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, nieobecne przy 6-krotnym narażeniu, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały mutagenności ani działania rakotwórczego u myszy, a zwiększona częstość nowotworów wątroby u szczurów pojawiła się tylko przy ekspozycji >58-krotnej i była powiązana z hepatotoksycznością, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego dla ludzi.
Analizy wpływu na reprodukcję nie wykazały negatywnego oddziaływania na płodność szczurów, a jedynie przy narażeniu >29-krotnym zaobserwowano niewielkie zniekształcenia żeber u płodów oraz toksyczność u królików, co nie przekłada się na ryzyko kliniczne przy dawkach terapeutycznych. Sytagliptyna przenika do mleka karmiących samic szczurów z wskaźnikiem mleko/osocze 4:1, co należy uwzględnić przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią. Podsumowując, sytagliptyna charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa z szerokim marginesem terapeutycznym, a wszystkie działania toksyczne występowały przy wielokrotnie wyższych niż kliniczne poziomach ekspozycji, co sugeruje niskie ryzyko działań niepożądanych u pacjentów stosujących lek Sitagliptin Aflofarm.
ataksja, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, karcynogenność, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, nowotwór wątroby, potencjał mutagenny, sytagliptyna, toksyczność, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność sytagliptyny, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wskaźnik mleko/osocze, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych