kanalikowy naciek bazofilowy
Kanalikowy naciek bazofilowy to zjawisko patologiczne charakteryzujące się obecnością intensywnie barwiących się na kolor niebieski (zasadochłonnych) złogów w obrębie kanalików nerkowych. Jest to istotny objaw mikroskopowy, często obserwowany w przypadku ostrego uszkodzenia nerek, szczególnie w przebiegu nefropatii indukowanej lekami lub toksynami.
Naciek ten powstaje wskutek wytrącania się złogów wapniowych w obrębie komórek nabłonka kanalików nerkowych, co prowadzi do ich uszkodzenia i zaburzenia funkcji. W preparatach barwionych hematoksyliną i eozyną (H&E) złogi te wykazują intensywne zabarwienie zasadochłonne (bazofilowe), co stanowi kluczową cechę diagnostyczną w badaniu histopatologicznym.
Kanalikowy naciek bazofilowy jest szczególnie charakterystyczny dla nefropatii wywołanej przyjmowaniem niektórych antybiotyków (np. aminoglikozydów), leków przeciwnowotworowych (np. cisplatyny), środków kontrastowych, a także w zatruciu metalami ciężkimi. Jego obecność w biopsji nerki stanowi istotny marker diagnostyczny wskazujący na toksyczne uszkodzenie kanalików nerkowych i wymaga odpowiedniej interwencji terapeutycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Liść Senesu 25-30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu sennozyd B/g
Przedkliniczne badania toksyczności subchronicznej liścia senesu, opierające się na danych z badań na strąkach senesu, wykazały odwracalne zmiany histopatologiczne w układzie pokarmowym i nerkach szczurów po 90-dniowej ekspozycji na dawki od 100 do 1500 mg/kg (odpowiadające 16-242 mg/kg u człowieka). Zaobserwowano przerost nabłonka jelita grubego oraz rozrost nabłonka części przełykowej żołądka, a także kanalikowe nacieki bazofilowe i przerost nabłonka nerek przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, bez towarzyszących zaburzeń czynnościowych. Wystąpiło również gromadzenie brązowego pigmentu w kanalikach nerkowych, skutkujące przebarwieniami powierzchni nerek, które utrzymywały się częściowo po okresie zdrowienia. W badaniu nie ustalono wartości NOEL, co wskazuje na brak dawki wolnej od efektów obserwowalnych. Dodatkowo, strąki senesu i ich pochodne wykazywały mutagenność i genotoksyczność in vitro, z wyjątkiem sennozydów, reiny i sennidyn, jednak mutagenność nie została potwierdzona in vivo dla senesu i aloe-emodyny.
aloe-emodyna, badanie przedkliniczne, genotoksyczność, kanalikowy naciek bazofilowy, liść senesu, mutagenność, naciek bazofilowy, pochodna hydroksyloantracenowa, poziom niewywołujący dających się zaobserwować skutków, przerost nabłonka jelita grubego, rakotwórczość, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność subchroniczna, zmiana histopatologiczna