splot nerwowy okrężnicy
Splot nerwowy okrężnicy (plexus mesentericus superior) to złożona sieć włókien nerwowych autonomicznego układu nerwowego, która jest odpowiedzialna za unerwienie jelita grubego. Stanowi część układu nerwowego jelitowego (ENS), często nazywanego „drugim mózgiem”.
Anatomicznie splot ten składa się z neuronów przywspółczulnych, współczulnych oraz neuronów czuciowych. Włókna przywspółczulne pochodzą z nerwu błędnego (X nerw czaszkowy) oraz z nerwów krzyżowych (S2-S4), natomiast włókna współczulne wywodzą się z odcinka piersiowo-lędźwiowego rdzenia kręgowego (Th5-L2).
Fizjologicznie splot nerwowy okrężnicy reguluje perystaltykę jelita grubego, wydzielanie śluzu przez komórki kubkowe, wchłanianie wody i elektrolitów oraz kontroluje napięcie zwieraczy. Zaburzenia funkcjonowania tego splotu mogą prowadzić do różnych patologii układu pokarmowego, takich jak zespół jelita drażliwego, przewlekłe zaparcia czy niedrożność czynnościowa jelita grubego.
Diagnostyka zaburzeń splotu nerwowego okrężnicy obejmuje badania manometryczne, elektromiografię oraz ocenę czasu pasażu jelitowego. W leczeniu dysfunkcji stosuje się farmakoterapię modulującą aktywność autonomicznego układu nerwowego, metody neuromodulacji oraz interwencje chirurgiczne w przypadkach opornych na leczenie zachowawcze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Senefol 7,5 mg pochodnych hydroksyantracenu w przeliczeniu na sennozyd B/tabletkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Senefol, oparte głównie na wyciągach ze strąków senesu oraz wyizolowanych substancjach czynnych, wykazały niską toksyczność po podaniu doustnym. Preparat zawiera od 1,4% do 3,5% antranoidów, w tym 0,9%-2,3% reiny, 0,05%-0,15% aloemodyny oraz 0,001%-0,006% emodyny. W 90-dniowych badaniach na szczurach stosujących dawki od 100 mg/kg do 1500 mg/kg mc (zawierających 1,83% sennozydów A-D) zaobserwowano odwracalną hiperplazję nabłonka jelita grubego i żołądka oraz zmiany nerkowe przy dawkach ≥300 mg/kg, takie jak zwiększenie liczby komórek zasadochłonnych i przerost nabłonka nerek, bez wpływu na ich funkcję. Nie stwierdzono zmian w splocie nerwowym okrężnicy, a w badaniach 104-dniowych nie wykazano działania karcinogennego do dawki 300 mg/kg mc. Długoterminowe badania toksyczności sennozydów na psach (do 500 mg/kg przez 4 tygodnie) i szczurach (do 100 mg/kg przez 6 miesięcy) nie wykazały toksyczności.
antranoidy, badanie farmakokinetyczne, badanie genotoksyczności, badanie karcinogenności, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fetotoksyczność, hiperplazja nabłonka jelita, NOEL, przerost nabłonka nerek, rak jelita grubego, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, środek przeczyszczający, toksyczność długoterminowa, toksyczność ostra, toksyczność subchroniczna, wyizolowana substancja czynna, zaparcie - Leksykon substancji czynnych
Glukofrangulina A – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glukofrangulina A, pochodna hydroksyantracenowa obecna w korze kruszyny (Rhamnus frangula L.), wykazuje potencjał mutagenny i genotoksyczny w testach in vitro, jednak te właściwości nie zostały potwierdzone w badaniach in vivo, co ma kluczowe znaczenie dla oceny bezpieczeństwa klinicznego. Długoterminowe badania rakotwórczości wskazują na ryzyko uszkodzeń nerek oraz jelita grubego, a badania toksyczności reprodukcyjnej z emodyną wykazały wpływ na cykl rujowy u myszy, głównie wtórny do toksyczności matczynej związanej z biegunką. Nefrotoksyczność, w tym przerost nabłonka nerek i kanalikowe nacieki bazofilowe, obserwowano przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień w modelach zwierzęcych, z częściową odwracalnością zmian po okresie zdrowienia.
aloe-emodyna, bez czarny, emodyna, Frangula alnus, frangulina, genotoksyczność, glukofrangulina A, kora kruszyny, mięta pieprzowa, model mikrosomalny Salmonelli, mutagenność, naciek bazofilowy, naprawa DNA, nefropatia, nefrotoksyczność, NOEL, pierwotne hepatocyty, pochodna hydroksyantracenowa, przerost nabłonka, rakotwórczość, Rhamnus frangula, splot nerwowy okrężnicy, strąki senesu, test mutagenności, toksyczność długoterminowa, toksyczność podostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, wpust żołądka, związek hydroksyantracenowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Figura 1 16,58-22,43 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B/saszetkę
Przedkliniczne badania toksyczności podostrej 90-dniowej na szczurach wykazały, że podawanie strąków senesu w dawkach od 100 do 1500 mg/kg masy ciała (odpowiadających dawkom 16-242 mg/kg u człowieka) powoduje odwracalne zmiany histopatologiczne w jelicie grubym (przerost nabłonka) oraz w nabłonku wpustu żołądka. W nerkach zaobserwowano dawko-zależne efekty nefrotoksyczne przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, obejmujące nacieki bazofilowe, przerost nabłonka kanalików oraz gromadzenie brązowego pigmentu na powierzchni nerek. Zmiany te były w większości odwracalne po okresie zdrowienia, z wyjątkiem częściowego utrzymywania się przebarwień nerek. Nie stwierdzono zaburzeń czynnościowych nerek ani patologii w splocie nerwowym okrężnicy. Wartość NOEL nie została ustalona, gdyż nawet najniższa dawka 100 mg/kg indukowała efekty biologiczne.
aktywność mutagenna, aloes-emodyna, badanie kancerogenezy, efekt nefrotoksyczny, genotoksyczność i mutagenność, gromadzenie pigmentu, nabłonek wpustu żołądka, pochodna hydroksyantracenu, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, poziom niewywołujący skutków, przerost nabłonka jelita grubego, przerost nabłonka nerek, sennozydy, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność podostra, wyciąg roślinny, zaburzenie czynnościowe nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Laxantia Tea 17 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B/saszetkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Laxantia Tea, zawierającego liść i owoc senesu, wskazują na niski poziom toksyczności ostrej przy jednorazowym doustnym podaniu ekstraktu ze strąków senesu oraz sennozydów u myszy i szczurów. W 90-dniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej u szczurów zaobserwowano odwracalne zmiany proliferacyjne w nabłonku jelita grubego, przedżołądka oraz kanalików nerkowych, bez wpływu na splot nerwowy okrężnicy. Długoterminowe badania kancerogenności (2 lata) nie wykazały potencjału kancerogennego ekstraktu z owoców senesu u szczurów obu płci. Badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój poporodowy, zachowanie matek ani płodność samców i samic, co sugeruje bezpieczeństwo preparatu w kontekście reprodukcji i rozwoju potomstwa w modelach zwierzęcych.
aloeemodyna, antrachinon, genotoksyczność, kancerogenność, liść senesu, mechanizm naprawczy DNA, nowotwór jelita grubego, owoc senesu, rak jelita grubego, reina, rozrost nabłonka kanalików nerkowych, rozrost nabłonka przedżołądka, sennozyd, sennozyd A, sennozyd B, splot nerwowy okrężnicy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zaparcie, związek antrachinonowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xenna Extra Comfort 150 – 220 mg
Badania przedkliniczne dotyczące preparatu Xenna Extra Comfort, zawierającego 1,4-3,5% antranoidów (w tym 0,9-2,3% reiny, 0,05-0,15% aloe-emodyny oraz 0,001-0,006% emodyny), wykazały niską toksyczność ostrą przy podaniu doustnym u szczurów i myszy. W 90-dniowym badaniu toksyczności na szczurach stosujących dawki 100-1500 mg/kg m.c. odnotowano odwracalną hiperplazję nabłonka jelita grubego i żołądka oraz zmiany w nerkach przy dawkach ≥300 mg/kg, bez wpływu na funkcję nerek. Nie stwierdzono specyficznej toksyczności przy podaniu sennozydów do 500 mg/kg u psów i 100 mg/kg u szczurów. Badania genotoksyczności wykazały mutagenność in vitro wyciągu i aloe-emodyny, natomiast sennozydy A i B oraz reina nie wykazały działania mutagennego; testy in vivo z wyciągiem ze strąków senesu były negatywne pod kątem mutagenności.
aloe-emodyna, antrachinony, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, emodyna, genotoksyczność, hiperplazja nabłonka jelita, kanaliki nerkowe, naciek bazofilów, przerost nabłonka, rak jelita grubego, reina, sennozydy, śmierć zarodka, splot nerwowy okrężnicy, strąki senesu, toksyczność, toksyczność ostra, zaparcie, zmiany w nerkach - Leksykon substancji czynnych
Glikozydy hydroksyantracenowe – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące glikozydów hydroksyantracenowych, głównie pochodzących ze strąków senesu, wskazują na niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym. W badaniach na szczurach, w tym 90-dniowym eksperymencie, zaobserwowano odwracalne zmiany histologiczne, takie jak rozrost nabłonka w jelicie grubym, przedżołądku oraz kanalikach nerkowych, bez patologii w splocie nerwowym okrężnicy. Długoterminowe badania trwające 2 lata nie wykazały działania kancerogennego ekstraktu zawierającego glikozydy hydroksyantracenowe. Ponadto, badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój potomstwa ani zachowanie macierzyńskie. Wyniki badań genotoksyczności in vivo były negatywne, pomimo mutagennego działania aloeemodyny in vitro, natomiast sennozydy A i B oraz reina nie wykazywały efektu mutagennego.
aloeemodyna, antrachinon, badanie długoterminowe, działanie kancerogenne, genotoksyczność, glikozyd hydroksyantracenowy, liście senesu, nowotwór jelita grubego, potencjał mutagenny, preparat z glikozydami hydroksyantracenowymi, reina, rozrost nabłonka, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, środek przeczyszczający, strąki senesu, toksyczność neurologiczna, toksyczność ostra, zaparcie - Leksykon substancji czynnych
Liść senesu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Obecne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa liścia senesu opierają się głównie na badaniach ekstraktów z owoców i strąków senesu, które ze względu na podobny skład chemiczny można ekstrapolować na liść. Badania toksyczności ostrej u myszy i szczurów wykazały niską toksyczność przy podaniu doustnym, bez istotnych efektów toksycznych po jednorazowych dawkach. W 90-dniowym badaniu podostrej toksyczności zaobserwowano odwracalny rozrost nabłonka jelita grubego, przedżołądka oraz kanalików nerkowych, bez zmian w splocie nerwowym okrężnicy. Długoterminowe, 2-letnie badania kancerogenności nie wykazały działania kancerogennego ekstraktu podawanego doustnie. Ponadto, preparaty senesu nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje reprodukcyjne ani teratogenności u szczurów. W badaniach mutagenności in vitro aloeemodyna wykazała działanie mutagenne, jednak sennozydy A i B oraz reina nie wykazały takiego efektu, a badania in vivo potwierdziły brak istotnego potencjału mutagennego przy stosowaniu terapeutycznym.
aloeemodyna, antrachinon, badanie histopatologiczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, liść senesu, nowotwór jelita grubego, owoc senesu, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, reina, rozrost nabłonka, rozwój poporodowy, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaparcie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Liść Senesu 25-30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu sennozyd B/g
Przedkliniczne badania toksyczności subchronicznej liścia senesu, opierające się na danych z badań na strąkach senesu, wykazały odwracalne zmiany histopatologiczne w układzie pokarmowym i nerkach szczurów po 90-dniowej ekspozycji na dawki od 100 do 1500 mg/kg (odpowiadające 16-242 mg/kg u człowieka). Zaobserwowano przerost nabłonka jelita grubego oraz rozrost nabłonka części przełykowej żołądka, a także kanalikowe nacieki bazofilowe i przerost nabłonka nerek przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, bez towarzyszących zaburzeń czynnościowych. Wystąpiło również gromadzenie brązowego pigmentu w kanalikach nerkowych, skutkujące przebarwieniami powierzchni nerek, które utrzymywały się częściowo po okresie zdrowienia. W badaniu nie ustalono wartości NOEL, co wskazuje na brak dawki wolnej od efektów obserwowalnych. Dodatkowo, strąki senesu i ich pochodne wykazywały mutagenność i genotoksyczność in vitro, z wyjątkiem sennozydów, reiny i sennidyn, jednak mutagenność nie została potwierdzona in vivo dla senesu i aloe-emodyny.
aloe-emodyna, badanie przedkliniczne, genotoksyczność, kanalikowy naciek bazofilowy, liść senesu, mutagenność, naciek bazofilowy, pochodna hydroksyloantracenowa, poziom niewywołujący dających się zaobserwować skutków, przerost nabłonka jelita grubego, rakotwórczość, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, strąk senesu, toksyczność subchroniczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Owoc senesu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące owocu senesu (Sennae fructus angustifoliae), składnika preparatu Laxantia Tea, wskazują na niską toksyczność ostrą po doustnym podaniu ekstraktu oraz sennozydów myszom i szczurom. W 90-dniowym badaniu na szczurach zaobserwowano odwracalny rozrost nabłonka w jelicie grubym, przedżołądku i kanalikach nerkowych, bez patologii w splocie nerwowym okrężnicy. Długoterminowe badania (2 lata) nie wykazały działania kancerogennego ekstraktu u zwierząt obu płci, ani negatywnego wpływu na rozwój poporodowy, zachowanie matek czy płodność. Badania mutagenności in vitro wykazały mutagenność aloeemodyny, jednak główne składniki aktywne (sennozyd A, B, reina) nie wykazywały takiego działania, a testy in vivo potwierdziły brak istotnego potencjału mutagennego w warunkach fizjologicznych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Red Senes Tea –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa liścia senesu, stosowanego w produkcie Red Senes Tea, opierają się na danych z badań strąków senesu, ze względu na podobieństwo ich składu. Badania toksyczności ostrej wykazały niską toksyczność po jednorazowym doustnym podaniu ekstraktów i sennozydów myszom i szczurom. W 90-dniowych badaniach podprzewlekłych zaobserwowano odwracalne zmiany histopatologiczne, takie jak rozrost nabłonka jelita grubego, przedżołądka oraz kanalików nerkowych, bez trwałego uszkodzenia tkanek i bez zmian w splocie nerwowym okrężnicy. Długoterminowe badania (2 lata) nie wykazały działania kancerogennego ekstraktu ze strąków senesu. Ponadto, badania reprodukcyjne nie wykazały toksyczności na płodność, rozwój poporodowy ani zachowanie matek, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u pacjentów w wieku rozrodczym.
aloeemodyna, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie kancerogenne, genotoksyczność, liść senesu, nowotwór jelita grubego, przewlekłe zaparcie, reina, rozrost nabłonka kanalików nerkowych, rozrost nabłonka przedżołądka, rozwój poporodowy, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, środek przeczyszczający, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, związek antrachinowy - Leksykon substancji czynnych
Sennozyd B – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące sennozydu B, głównie pochodzące z badań na strąkach senesu, wskazują na niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym u szczurów i myszy. W 90-dniowym badaniu subchronicznym na szczurach stosowano dawki od 100 do 1500 mg/kg masy ciała (odpowiednik dla człowieka 16-242 mg/kg) preparatu zawierającego 1,83% sennozydów A-D. Zaobserwowano odwracalne zmiany, takie jak hiperplazja nabłonka jelita grubego i części przełykowej żołądka, a także kanalikowe nacieki bazofilowe i przerost nabłonka nerek przy dawkach ≥300 mg/kg/dzień, bez zaburzeń czynnościowych. Nie stwierdzono zmian w splocie nerwowym okrężnicy, a wartość NOEL nie została określona. Badania toksyczności u psów i szczurów nie wykazały specyficznej toksyczności przy dawkach do 500 mg/kg i 100 mg/kg odpowiednio. In vitro wykazano mutagenność niektórych pochodnych hydroksyloantracenowych, z wyjątkiem sennozydów A i B oraz reiny, które były negatywne, a badania in vivo nie potwierdziły mutagenności senesu i aloe-emodyny.
aloe-emodyna, antranoidy, badanie kancerogenności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, emodyna, hiperplazja nabłonka jelita, liść senesu, mutagenność i genotoksyczność, pochodna hydroksyloantracenowa, rak jelita grubego, reina, sennidyna, sennozyd, sennozyd B, splot nerwowy okrężnicy, środek przeczyszczający, strąk senesu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność subchroniczna, zaparcie