kandydoza polekowa
Kandydoza polekowa to zakażenie grzybicze wywoływane przez drożdżaki z rodzaju Candida, które rozwija się w konsekwencji stosowania określonych leków. Najczęstszą przyczyną jest antybiotykoterapia, która zaburza naturalną mikroflorę organizmu, umożliwiając nadmierny wzrost Candida. Inne leki predysponujące do kandydozy to kortykosteroidy, leki immunosupresyjne oraz doustne środki antykoncepcyjne.
Objawy kandydozy polekowej zależą od lokalizacji zakażenia. W przypadku kandydozy jamy ustnej (pleśniawki) obserwuje się białe naloty na błonie śluzowej, którym może towarzyszyć dyskomfort i zaburzenia smaku. Kandydoza przełyku manifestuje się dysfagią i bólem zamostkowym. Zakażenie układu moczowo-płciowego objawia się świądem, pieczeniem oraz charakterystyczną wydzieliną.
Diagnostyka kandydozy polekowej opiera się na badaniu mikroskopowym i hodowli materiału pobranego z zajętych miejsc. W leczeniu stosuje się miejscowe lub ogólnoustrojowe leki przeciwgrzybicze (np. nystatynę, flukonazol). Istotnym elementem terapii jest modyfikacja stosowanego leczenia wywołującego kandydozę, jeśli jest to możliwe, oraz wdrożenie działań profilaktycznych u pacjentów z grupy ryzyka.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Dilizolen (linezolid) w stężeniu 2 mg/ml do infuzji wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko hematologicznych działań niepożądanych, takich jak niedokrwistość, leukopenia, pancytopenia i trombocytopenia, które są zwykle odwracalne po zakończeniu terapii. Szczególnie narażeni są pacjenci w podeszłym wieku, z ciężką niewydolnością nerek, wcześniejszymi zaburzeniami morfotycznych elementów krwi oraz ci, którzy stosują linezolid dłużej niż 10-14 dni. Zaleca się cotygodniową kontrolę pełnej morfologii krwi (hemoglobina, płytki, leukocyty z rozmazem). Po 28 dniach terapii wzrasta ryzyko ciężkiej niedokrwistości, często wymagającej transfuzji, oraz niedokrwistości syderoblastycznej. W badaniach klinicznych odnotowano wyższą śmiertelność u pacjentów z zakażeniami związanymi z cewnikami dożylnymi leczonych linezolidem (21,5%) w porównaniu do wankomycyny i innych antybiotyków (16,0%, p=0,0162), zwłaszcza przy zakażeniach bakteriami Gram-ujemnymi, co wymaga jednoczesnego stosowania leków przeciwbakteryjnych ukierunkowanych na te patogeny.
bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, biegunka poantybiotykowa, dikloksacylina, Dilizolen, granulocytopenia, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy, kandydoza polekowa, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, lek serotoninergiczny, leukopenia, linezolid, morfologia krwi, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, oksacylina, pancytopenia, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, SIADH, trombocytopenia, wankomycyna, zaburzenie czynności mitochondriów, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie Clostridium difficile, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy -
Leksykon substancji czynnych
Linezolid jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych, takich jak niedokrwistość, leukopenia, pancytopenia i trombocytopenia. Ryzyko tych powikłań wzrasta wraz z czasem terapii, szczególnie powyżej 10-14 dni, a u pacjentów w podeszłym wieku oraz z ciężką niewydolnością nerek jest ono wyższe. Zaleca się cotygodniowe monitorowanie morfologii krwi, w tym hemoglobiny, liczby leukocytów i płytek krwi, a w przypadku znacznego zahamowania czynności szpiku kostnego leczenie należy przerwać, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Długotrwałe stosowanie powyżej 28 dni wiąże się z ryzykiem ciężkiej niedokrwistości wymagającej przetoczenia krwi oraz niedokrwistości syderoblastycznej, które ustępują po odstawieniu leku.
bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, biegunka poantybiotykowa, Clostridium difficile, dikloksacylina, granulocytopenia, hiponatremia, inhibitor MAO, kandydoza polekowa, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, leki przeciwgruźlicze, leki serotoninergiczne, leukopenia, linezolid, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oksacylina, pancytopenia, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, SIADH, SSRI, trombocytopenia, wankomycyna, zaburzenia mitochondrialne, zakażenie odcewnikowe, zapalenie nerwu wzrokowego, zespół serotoninowy
