rozszerzenie moczowodu
Rozszerzenie moczowodu, zwane również poszerzeniem moczowodu lub ureteromegalią, to stan patologiczny charakteryzujący się zwiększeniem średnicy moczowodu powyżej wartości prawidłowych. W normalnych warunkach moczowód ma średnicę od 3 do 5 mm, a jego poszerzenie może być spowodowane różnymi czynnikami patologicznymi.
Najczęstszą przyczyną rozszerzenia moczowodu jest utrudnienie odpływu moczu, które może wynikać z kamicy moczowej, zwężenia połączenia moczowodowo-pęcherzowego, guza uciskającego moczowód z zewnątrz lub rozwijającego się w jego świetle. Inne przyczyny obejmują wady wrodzone, refluks pęcherzowo-moczowodowy, neuropatie oraz stany zapalne.
Diagnostyka rozszerzenia moczowodu opiera się na badaniach obrazowych, takich jak ultrasonografia, urografia, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny oraz badania radioizotopowe. Badania te pozwalają określić nie tylko stopień poszerzenia, ale również lokalizację oraz przyczynę problemu.
Leczenie rozszerzenia moczowodu zależy od przyczyny i stopnia nasilenia. Może obejmować postępowanie zachowawcze, leczenie farmakologiczne, a w przypadkach zaawansowanych – interwencję chirurgiczną lub endoskopową. Nieleczone lub późno rozpoznane rozszerzenie moczowodu może prowadzić do wodonercza, zaniku miąższu nerki i ostatecznie niewydolności nerki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach przekraczających kliniczne. W modelach zwierzęcych obserwowano zapalenie, owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka przy narażeniu na 1,9-2,6-krotność dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe oraz śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, występowały przy 7-13-krotności dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki przy dawkach 10-12-krotnych. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, badania przedkliniczne, badanie toksyczności, bazofilia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hemodynamika nerek, hipotensja, komórki Sertoliego, nefropatia, nieskostniałe paliczki, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, poziom kreatyniny, produkt złożony, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, wałeczek nerkowy, walsartan, wydłużenie porodu, zaburzenie kostnienia mostka, zapalenie śródmiąższowe limfocytarne, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach zwierząt przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (1,9-11-krotność dawki walsartanu 160 mg i 2,6-13-krotność dawki amlodypiny 10 mg). U szczurów stwierdzono zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka oraz zmiany nerkowe, takie jak bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne i przerost błony tętniczek. W badaniach rozwojowych zaobserwowano zwiększoną częstość rozszerzonych moczowodów, zaburzeń kostnienia mostka i nieskostniałych paliczków przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia kanalików nerkowych, dawka kliniczna, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórka Sertoliego, kostnienie mostka, krwinki czerwone, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, przerost tętniczek, rakotwórczość, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zapalenie śródmiąższowe, zapalenie żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały działania niepożądane głównie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). W układzie pokarmowym obserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej oraz owrzodzenia przy wyższych dawkach. W nerkach stwierdzono bazofilię, rozrost kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe i śródmiąższowe zapalenie limfocytarne przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów zaobserwowano rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia i segmentów mostka przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego dla amlodypiny, walsartanu ani ich kombinacji.
azot mocznikowy, bazofilia, dojrzała spermatyda, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozszerzenie moczowodu, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, testosteron, wałeczek nerkowy, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka