zapalenie śródmiąższowe limfocytarne
Zapalenie śródmiąższowe limfocytarne to grupa przewlekłych chorób płuc, charakteryzująca się naciekiem limfocytów w tkance śródmiąższowej płuc. Ten rodzaj zapalenia prowadzi do postępującego włóknienia i upośledzenia wymiany gazowej, co objawia się dusznością wysiłkową, suchym kaszlem oraz postępującym ograniczeniem wydolności fizycznej pacjenta.
Choroba może występować jako schorzenie pierwotne (idiopatyczne) lub wtórne, związane z chorobami tkanki łącznej, reakcjami na leki, ekspozycją na czynniki środowiskowe lub w przebiegu chorób autoimmunologicznych. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (HRCT), badaniach czynnościowych płuc oraz bronchoskopii z płukaniem oskrzelowo-pęcherzykowym (BAL) i biopsją płuca.
Leczenie zapalenia śródmiąższowego limfocytarnego obejmuje głównie stosowanie glikokortykosteroidów oraz leków immunosupresyjnych, w zależności od przyczyny schorzenia. W przypadkach zaawansowanych, przy braku odpowiedzi na leczenie farmakologiczne, pacjenci mogą wymagać tlenoterapii, a w skrajnych przypadkach – przeszczepu płuc. Rokowanie zależy od etiologii, nasilenia włóknienia płuc oraz odpowiedzi na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach przekraczających kliniczne. W modelach zwierzęcych obserwowano zapalenie, owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka przy narażeniu na 1,9-2,6-krotność dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe oraz śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, występowały przy 7-13-krotności dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki przy dawkach 10-12-krotnych. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, badania przedkliniczne, badanie toksyczności, bazofilia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hemodynamika nerek, hipotensja, komórki Sertoliego, nefropatia, nieskostniałe paliczki, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, poziom kreatyniny, produkt złożony, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, wałeczek nerkowy, walsartan, wydłużenie porodu, zaburzenie kostnienia mostka, zapalenie śródmiąższowe limfocytarne, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa