żywienie podczas dializy
Żywienie podczas dializy jest kluczowym elementem terapii pacjentów z przewlekłą chorobą nerek poddawanych zabiegom dializacyjnym. Odpowiednio zbilansowana dieta musi uwzględniać zarówno ograniczenia wynikające z niewydolności nerek, jak i zwiększone zapotrzebowanie na niektóre składniki odżywcze związane z samym procesem dializy.
Podstawowe zalecenia dietetyczne dla pacjentów dializowanych obejmują kontrolę spożycia białka (zaleca się 1,2-1,4 g/kg masy ciała na dobę dla hemodializy i 1,2-1,3 g/kg dla dializy otrzewnowej), ograniczenie potasu, fosforu i sodu oraz kontrolowane przyjmowanie płynów. Szczególną uwagę należy zwrócić na podaż energii, która powinna wynosić 30-35 kcal/kg masy ciała na dobę, aby zapobiec niedożywieniu.
Pacjenci poddawani hemodializie wymagają bardziej restrykcyjnego podejścia do spożycia płynów (zwykle 500-750 ml plus objętość moczu dobowego) w porównaniu do pacjentów na dializie otrzewnowej. Istotna jest również suplementacja witamin rozpuszczalnych w wodzie, które są usuwane podczas zabiegów, oraz witaminy D w celu regulacji gospodarki wapniowo-fosforanowej.
Monitorowanie stanu odżywienia pacjentów dializowanych powinno być prowadzone regularnie, z wykorzystaniem parametrów antropometrycznych, biochemicznych oraz oceny klinicznej. W przypadku rozpoznania niedożywienia należy rozważyć zastosowanie doustnych suplementów diety lub żywienia dojelitowego, a w skrajnych przypadkach – żywienia pozajelitowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nephrotect
Nephrotect to roztwór do infuzji zawierający 100 g/l aminokwasów, przeznaczony do żywienia pozajelitowego pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek. Dawkowanie aminokwasów wynosi od 0,6 do 1,2 g/kg mc./dobę, co odpowiada objętości 6-12 ml/kg mc./dobę, w zależności od tego, czy pacjent jest dializowany. Maksymalna dawka dobowa to 0,8-1,2 g aminokwasów/kg mc. (8-12 ml/kg mc.), co dla pacjenta 70 kg oznacza 560-840 ml roztworu. Szybkość infuzji powinna wynosić do 0,1 g aminokwasów/kg mc./godz. przy żywieniu pozajelitowym oraz do 0,2 g/kg mc./godz. podczas dializ. Lek należy podawać w ciągłej infuzji dożylnej, jako część kompletnego żywienia pozajelitowego, łącznie z odpowiednimi źródłami energii, elektrolitami, witaminami i pierwiastkami śladowymi.
aminokwasy, całkowite żywienie pozajelitowe, dializoterapia, elektrolity, emulsja tłuszczowa, hemodializa, infuzja dożylna, kreatynina, niewydolność nerek, objętość roztworu, ostra niewydolność nerek, pierwiastki śladowe, roztwór aminokwasowy, roztwór infuzyjny, roztwór węglowodanów, żyła centralna, żyła obwodowa, żywienie podczas dializy, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Walina – Dawkowanie i sposób podawania
Walina, jako aminokwas egzogenny z grupy BCAA, jest kluczowym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, a jej dawkowanie jest ściśle uzależnione od stanu klinicznego pacjenta, wieku oraz rodzaju stosowanego produktu. U dorosłych dawki waliny wahają się w zależności od preparatu, np. Aminomel Nephro zawiera 5,13 g/1000 ml, z dawkowaniem 6-12 ml/kg mc./dobę i maksymalną szybkością infuzji do 0,2 g aminokwasów/kg mc./godz. W pediatrii dawkowanie jest dostosowane do wieku i masy ciała, np. u dzieci 2-4 lata Aminomix 1 Novum podaje się w dawce 25 ml/kg mc./dobę (1,25 g aminokwasów/kg mc./dobę) z maksymalną szybkością infuzji 0,06 g aminokwasów/kg mc./godz. Preparaty o wysokiej osmolarności, takie jak Aminoplasmal 15% (7,2 g waliny/1000 ml), wymagają podawania wyłącznie do żyły centralnej. W przypadku niewydolności nerek stosuje się specjalistyczne preparaty (np. Nephrotect z 8,7 g waliny/1000 ml), z dawkowaniem 0,6-1,2 g aminokwasów/kg mc./dobę, a u pacjentów dializowanych szybkość infuzji może sięgać 0,2 g/kg mc./godz.
aminokwas egzogenny o rozgałęzionym łańcuchu, Aminomel Nephro, aminoplasmal hepa, Aminoven Infant, bilans azotowy, dializa, dializa otrzewnowa, emulsja do infuzji, hiperglikemia, hipoksja, infuzja, infuzja do żyły centralnej, Nephrotect, niedożywienie, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osmolarność, równowaga płynów i elektrolitów, roztwór do dializy otrzewnowej, stężenie glukozy, walina, żyła obwodowa, żywienie podczas dializy, żywienie pozajelitowe