wapń w surowicy krwi

Wapń w surowicy krwi to kluczowy parametr biochemiczny, którego prawidłowe stężenie wynosi zazwyczaj 8,5-10,5 mg/dl (2,12-2,62 mmol/l). Jest on niezbędny do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, mięśniowego, kostnego oraz procesów krzepnięcia.

W surowicy wapń występuje w trzech frakcjach: zjonizowanej (około 50%), związanej z białkami, głównie albuminą (około 40%) oraz w kompleksach z anionami (około 10%). Diagnostycznie najważniejsza jest frakcja zjonizowana, ponieważ to ona jest aktywna biologicznie.

Hiperkalcemia (podwyższone stężenie wapnia) może być objawem pierwotnej nadczynności przytarczyc, nowotworów (zwłaszcza przerzutów do kości), przedawkowania witaminy D, sarkoidozy czy zespołu mleczno-alkalicznego. Objawia się najczęściej osłabieniem mięśniowym, zaparciami, odwodnieniem i zaburzeniami rytmu serca.

Hipokalcemia (obniżone stężenie wapnia) może wynikać z niedoczynności przytarczyc, niedoboru witaminy D, niewydolności nerek, zaburzeń wchłaniania czy ostrej hipoalbuminemii. Manifestuje się zwiększoną pobudliwością nerwowo-mięśniową, tężyczką, parestezjami oraz objawami Chvostka i Trousseau.

Interpretując stężenie wapnia w surowicy, należy zawsze uwzględniać poziom albumin, ponieważ hipoalbuminemia może maskować rzeczywistą hiperkalcemię. W takich przypadkach pomocny jest pomiar stężenia wapnia zjonizowanego lub zastosowanie formuły korekcyjnej.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl