łuszczyca krostkowa

Łuszczyca krostkowa (psoriasis pustulosa) jest rzadką, ale ciężką postacią łuszczycy, charakteryzującą się występowaniem jałowych, niezakaźnych krostek na skórze. W przeciwieństwie do klasycznej łuszczycy plackowatej, w obrazie klinicznym dominują zmiany krostkowe na podłożu rumieniowym. Wyróżnia się dwa główne typy: uogólnioną łuszczycę krostkową (typu von Zumbusch), która jest stanem zagrażającym życiu, oraz zlokalizowaną łuszczycę krostkową (m.in. acrodermatitis continua Hallopeau i łuszczycę krostkową dłoni i stóp).

Patogeneza łuszczycy krostkowej wiąże się z nadmierną aktywacją szlaków zapalnych, w tym IL-36, IL-1 i IL-17, co prowadzi do napływu neutrofilów i tworzenia jałowych krostek. W przypadku postaci uogólnionej obserwuje się nagłe pojawienie się rozlanych zmian rumieniowych, na których w ciągu kilku godzin rozwija się wysiew powierzchownych krostek. Towarzyszą temu objawy ogólnoustrojowe: gorączka, złe samopoczucie, leukocytoza oraz zaburzenia elektrolitowe, które mogą prowadzić do niewydolności wielonarządowej.

Diagnostyka łuszczycy krostkowej opiera się na obrazie klinicznym, badaniu histopatologicznym oraz wykluczeniu innych chorób przebiegających z krostkami. W leczeniu postaci uogólnionej kluczowe jest szybkie wdrożenie terapii ogólnej, często w warunkach szpitalnych. Lekami pierwszego wyboru są retinoidy (acytretyna), cyklosporyna, metotreksat oraz leki biologiczne (inhibitory IL-17, IL-23, TNF-α). W ciężkich przypadkach może być konieczne wsparcie wielospecjalistyczne z uwagi na ryzyko powikłań metabolicznych i septycznych.