ostra niewydolność nadnerczy

Ostra niewydolność nadnerczy, znana również jako przełom nadnerczowy, to stan zagrożenia życia charakteryzujący się nagłym, znaczącym niedoborem hormonów kory nadnerczy, głównie kortyzolu i aldosteronu. Stan ten wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i może rozwinąć się u pacjentów z pierwotną lub wtórną niewydolnością nadnerczy, szczególnie w sytuacjach stresowych jak infekcje, urazy czy zabiegi operacyjne.

Objawy ostrej niewydolności nadnerczy obejmują silne osłabienie, nudności, wymioty, bóle brzucha, odwodnienie, hipotonię, hipoglikemię oraz zaburzenia świadomości. W badaniach laboratoryjnych typowo stwierdza się hiponatremię, hiperkaliemię, hipoglikemię oraz kwasicę metaboliczną. U pacjentów z chorobą Addisona może również występować hiperpigmentacja skóry wynikająca z podwyższonego poziomu ACTH.

Leczenie ostrej niewydolności nadnerczy polega na natychmiastowym podaniu hydrokortyzon dożylnie (100 mg inicjująco, następnie 50-100 mg co 6-8 godzin), uzupełnieniu płynów (0,9% NaCl) oraz wyrównaniu zaburzeń elektrolitowych i metabolicznych. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta konieczne jest przejście na leczenie podtrzymujące i identyfikacja czynnika wywołującego przełom. Edukacja pacjenta i wyposażenie go w zestaw do samodzielnego podania hydrokortyzon są istotne w prewencji przyszłych epizodów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Meprelon 8 mg

Meprelon, zawierający metyloprednizolon w dawkach 4 mg, 8 mg i 16 mg, w przypadku przedawkowania może prowadzić do nasilenia typowych działań niepożądanych, szczególnie wpływających na funkcjonowanie gruczołów dokrewnych, metabolizm oraz gospodarkę wodno-elektrolitową. Przedawkowanie objawia się supresją osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespołem Cushinga, hiperglikemią, retencją sodu i wody, hipokaliemią, nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami rytmu serca, a także objawami ze strony układu nerwowego (bezsenność, psychozy), pokarmowego (wrzody, ryzyko perforacji), mięśniowo-szkieletowego (miopatia, osteoporoza) oraz immunologicznego (immunosupresja). Mechanizmy obejmują hamowanie produkcji kortyzolu, wzmożoną glukoneogenezę, zatrzymanie sodu i wody oraz działanie na receptory glikokortykoidowe w OUN.
Brak specyficznego antidotum dla metyloprednizolonu wymusza leczenie objawowe i podtrzymujące, z monitorowaniem parametrów życiowych, elektrolitów (szczególnie potasu) oraz glikemii. Wczesne interwencje mogą obejmować płukanie żołądka, jeśli czas od zażycia jest krótki. W przypadku długotrwałego stosowania wysokich dawek konieczne jest stopniowe odstawianie leku, aby uniknąć ostrej niewydolności nadnerczy. Postępowanie terapeutyczne powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarską, z uwzględnieniem ryzyka powikłań metabolicznych, kardiologicznych i neurologicznych wynikających z przedawkowania metyloprednizolonu.
antidotum, bawoli kark, działanie immunosupresyjne, glukoneogeneza, gospodarka wapniowo-fosforanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, gruczoł dokrewny, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipokaliemia, insulinooporność, katabolizm białek, metyloprednizolon, miopatia steroidowa, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja glukozy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, otyłość centralna, perforacja, receptor glikokortykoidowy, retencja sodu, twarz księżycowata, ujemny bilans azotowy, wrzód trawienny, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie rytmu serca, zasadowica metaboliczna, zastoinowa niewydolność serca, zespół Cushinga
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Hydrocortison VUAB 100 mg

Hydrocortison VUAB, zawierający 100 mg hydrokortyzonu w postaci hydrokortyzonu sodu bursztynianu, jest lekiem stosowanym w stanach nagłych, profilaktycznie oraz w leczeniu przewlekłych schorzeń wymagających terapii glikokortykosteroidami. W stanach nagłych wskazania obejmują wstrząs wywołany niewydolnością kory nadnerczy (przełom nadnerczowy), wstrząs niereagujący na standardowe leczenie, wstrząs niealergiczny (reakcje anafilaktoidalne), ciężkie zaostrzenia astmy i POChP oraz inne stany wymagające sterydoterapii, takie jak reakcje nadwrażliwości na leki, obrzęk naczynioruchowy Quinckego czy zespół Stevensa-Johnsona. Lek dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, o pH 7,0–8,0 po rekonstytucji, zawierającym 100 mg hydrokortyzonu i 10,14 mg sodu na fiolkę.
astma, choroba dermatologiczna, choroba endokrynologiczna, choroba hematologiczna, choroba nowotworowa, choroba przewodu pokarmowego, choroba reumatyczna, choroba układu oddechowego, hydrokortyzon sodu bursztynian, nadwrażliwość na leki, niedobór kortyzolu, niedoczynność kory nadnerczy, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nadnerczy, POChP, przełom nadnerczowy, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, schorzenia układu oddechowego, stan alergiczny, układ krwiotwórczy, wstrząs, zapalenie tarczycy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Meprelon 1000 mg

Lek Meprelon, zawierający metyloprednizolon w postaci sodu bursztynianu, jest wskazany do stosowania w stanach zagrożenia życia oraz ostrych stanach wymagających natychmiastowej interwencji medycznej. Wskazania obejmują wstrząs anafilaktyczny (jako terapia uzupełniająca po adrenalinie), obrzęk mózgu z potwierdzonym podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym (np. guz mózgu, ropień, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych (ARDS) w fazie pourazowej, ciężki ostry atak astmy oporny na standardowe leczenie, zespół Waterhouse’a i Friderichsena (ostre niewydolności nadnerczy w przebiegu posocznicy meningokokowej), przełomy immunologiczne po przeszczepieniu narządu oraz toksyczny obrzęk płuc po inhalacji gazu drażniącego. Meprelon stosowany jest zawsze w połączeniu z odpowiednim leczeniem podstawowym, w tym uzupełnieniem objętości płynów, terapią sercowo-naczyniową, antybiotykami i innymi interwencjami medycznymi. W przypadku zespołu Waterhouse’a i Friderichsena zaleca się równoczesne podawanie mineralokortykosteroidów w celu uzupełnienia niedoboru aldosteronu.
adrenalina, ARDS, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bronchodylator, ciśnienie śródczaszkowe, guz mózgu, metyloprednizolon, metyloprednizolonu sodu bursztynian, mineralokortykosteroid, niedobór aldosteronu, obrzęk mózgu, odrzucanie przeszczepu, ostra niewydolność nadnerczy, ostry atak astmy, płuco wstrząsowe, posocznica meningokokowa, przełom immunologiczny, ropień mózgu, stwardnienie rozsiane, toksyczny obrzęk płuc, tomografia komputerowa, wstrząs anafilaktyczny, zabieg neurochirurgiczny, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, zespół Waterhouse’a-Friderichsena
Leksykon leków
Przedawkowanie – Predasol 5 mg

Przedawkowanie prednizolonu, mimo braku opisanych przypadków ostrego zatrucia, może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych charakterystycznych dla glikokortykosteroidów. Objawy dotyczą głównie układu endokrynologicznego (zespół Cushinga jatrogenny, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza), metabolizmu (hiperglikemia, dyslipidemia, katabolizm białek) oraz równowagi elektrolitowej (retencja sodu i wody, hipokaliemia, zasadowica metaboliczna). Dodatkowo mogą wystąpić powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, zaburzenia rytmu), nerwowego (zaburzenia neuropsychiatryczne, psychoza steroidowa), pokarmowego (owrzodzenia, krwawienia, zapalenie trzustki), mięśniowo-szkieletowego (miopatia, osteoporoza) oraz immunosupresja zwiększająca ryzyko infekcji oportunistycznych. Nie istnieje specyficzne antidotum na przedawkowanie prednizolonu, dlatego leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący.
antidotum, dyslipidemia, glikokortykosteroid, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperglikemia, hiperkortyzolemia, hipokaliemia, hirsutyzm, immunosupresja, infekcja oportunistyczna, katabolizm białek, miopatia, nadciśnienie tętnicze, negatywny bilans azotowy, nietolerancja glukozy, osłabienie mięśniowe, osteoporoza, ostra niedoczynność nadnerczy, ostra niewydolność nadnerczy, otyłość centralna, owrzodzenie, prednizolon, przedawkowanie prednizolonu, psychoza steroidowa, retencja sodu, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, twarz księżycowata, zaburzenia neuropsychiatryczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zasadowica metaboliczna, zespół Cushinga jatrogenny, zespół odstawienia glikokortykosteroidów, złamanie patologiczne
Leksykon substancji czynnych
Betametazon – Przedawkowanie

Przedawkowanie betametazonu, choć rzadkie, może wystąpić zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu, aplikacji na duże powierzchnie skóry, stosowaniu opatrunków okluzyjnych lub na uszkodzoną skórę, co prowadzi do zwiększonego wchłaniania i działań ogólnoustrojowych. Mechanizm toksyczności opiera się na zahamowaniu osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, skutkując wtórną niewydolnością kory nadnerczy. Już jednorazowe zastosowanie 7 g preparatu może odwracalnie obniżyć wydzielanie ACTH, a długotrwałe stosowanie powyżej 2 tygodni wywołuje objawy zespołu Cushinga, hiperglikemię, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe oraz hamowanie wzrostu u dzieci. W przypadku preparatów złożonych, np. z gentamycyną, kwasem salicylowym lub kalcypotriolem, mogą pojawić się dodatkowe objawy toksyczności, takie jak nefrotoksyczność, hiperkalcemia czy zatrucie salicylanami.
alkalizacja moczu, betametazon, cukromocz, erytrodermia łuszczycowa, gentamycyna, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperwentylacja, hormon adrenokortykotropowy, kalcypotriol, kortykosteroid, kwas salicylowy, lek nefrotoksyczny, łuszczyca krostkowa, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadczynność kory nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra niewydolność nadnerczy, otyłość centralna, poliuria, rozstępy skórne, szumy uszne, twarz księżycowata, uszkodzenie słuchu, wtórna niewydolność kory nadnerczy, zaburzenie czynności nerek, zespół Cushinga
Leksykon leków
Przedawkowanie – Clobex 500 mcg/g

Przedawkowanie propionianu klobetazolu w postaci szamponu leczniczego Clobex (500 mikrogramów/g) może prowadzić do rozwoju hiperkortyzolizmu, będącego głównym zagrożeniem klinicznym. Objawy przewlekłego przedawkowania obejmują zespół cushingoidalny (twarz księżycowata, otyłość centralna, rozstępy, nadciśnienie, zaburzenia gospodarki węglowodanowej), zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, zaburzenia elektrolitowe) oraz zmiany skórne (ścieńczenie skóry, teleangiektazje). Szczególnie niebezpieczne jest ostre zahamowanie czynności nadnerczy, które może wystąpić przy gwałtownym odstawieniu leku po długotrwałym stosowaniu lub przedawkowaniu.
ekspozycja na kortykosteroidy, glikokortykosteroidy, hiperglikemia, hiperkortyzolizm, hipotensja, niewydolność nadnerczy, objawy cushingoidalne, odstawianie kortykosteroidów, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, oś przysadkowo-nadnerczowa, ostra niewydolność nadnerczy, otyłość centralna, propionan klobetazolu, ścieńczenie skóry, silny kortykosteroid, szampon leczniczy Clobex, teleangiektazje, twarz księżycowata, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zahamowanie czynności nadnerczy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Betnovate 1,22 mg/g

Przedawkowanie betametazonu walerianianu w postaci miejscowej, zwłaszcza przy długotrwałym lub nieprawidłowym stosowaniu preparatu Betnovate, może prowadzić do istotnych działań ogólnoustrojowych, głównie hiperkortyzolemii (zespołu Cushinga). Objawy tego zespołu obejmują twarz księżycowatą, otyłość centralną, rozstępy skórne, osłabienie mięśni, osteoporozę, nadciśnienie tętnicze oraz zaburzenia gospodarki węglowodanowej. Nagłe odstawienie leku po przedawkowaniu może wywołać ostrą niewydolność nadnerczy, stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Ponadto, redukcja dawki po długotrwałym stosowaniu może skutkować niedoborem glikokortykosteroidów manifestującym się osłabieniem, hipotonią, hipoglikemią i zaburzeniami elektrolitowymi.
absorpcja przezskórna, betametazon walerianian, glikokortykosteroid, hiperkortyzolemia, hipoglikemia, hipotonia, nadciśnienie tętnicze, niedobór glikokortykosteroidów, osłabienie mięśni, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, otyłość centralna, rozstępy skórne, twarz księżycowata, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zespół Cushinga
Leksykon substancji czynnych
Dezoni – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Dezonid, będący kortykosteroidem stosowanym miejscowo w stężeniu 1 mg/g (produkt Locatop), wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu na skórę twarzy, gdzie może wywołać steroidowe zapalenie skóry z efektem z odbicia po odstawieniu. Zaleca się stopniowe odstawianie preparatu, aby zminimalizować ryzyko reakcji z odstawienia. Stosowanie na dużych powierzchniach skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym zwiększa ryzyko ogólnoustrojowego wchłaniania, co u dzieci może prowadzić do zespołu Cushinga i opóźnienia wzrostu. Nagłe przerwanie terapii może skutkować ostrą niewydolnością nadnerczy. Ponadto, zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe stosowanie dezonidu może powodować zaburzenia widzenia, w tym zaćmę, jaskrę oraz rzadkie schorzenia jak centralna chorioretinopatia surowicza (CSCR), co wymaga konsultacji okulistycznej w przypadku wystąpienia objawów.
centralna chorioretinopatia surowicza, dezonid, efekt z odbicia, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, leczenie przeciwdrobnoustrojowe, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, nadciśnienie śródgałkowe, nieostre widzenie, opóźnienie wzrostu, ostra niewydolność nadnerczy, reakcja odstawienna, stopniowe odstawianie leku, zaćma, zespół Cushinga
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Letrox 50

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną sodową konieczne jest wykluczenie lub odpowiednie leczenie współistniejących schorzeń takich jak choroba wieńcowa, dusznica bolesna, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki lub kory nadnerczy oraz autonomiczny guzek tarczycy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niedoczynnością kory nadnerczy, u których przed włączeniem lewotyroksyny należy wdrożyć substytucję kortykosteroidową, aby zapobiec przełomowi nadnerczowemu. U chorych z chorobami serca, w tym z niewydolnością serca, zaburzeniami rytmu serca i po zawale mięśnia sercowego, wskazane jest ścisłe monitorowanie stężeń hormonów tarczycy, aby uniknąć nawet łagodnej nadczynności. U niemowląt przedwcześnie urodzonych z niską masą urodzeniową konieczne jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych ze względu na ryzyko zapaści krążeniowej. W przypadku podejrzenia autonomicznej czynności tarczycy zaleca się wykonanie testu z TRH lub scyntygrafii supresyjnej przed terapią.
aminy sympatykomimetyczne, amiodaron, autonomiczna czynność tarczycy, biotyna, choroba wieńcowa, dusznica bolesna, furosemid, guzek autonomiczny, inhibitory kinazy tyrozynowej, kora nadnerczy, lewotyroksyna sodowa, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, padaczka, przełom nadnerczowy, reakcja nadwrażliwości, salicylany, scyntygrafia supresyjna, sewelamer, test TRH, wcześniactwo, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levirox

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną konieczne jest wykluczenie lub leczenie współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność przysadki i nadnerczy oraz autonomiczna czynność tarczycy. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych leczenie należy rozpoczynać od niskich dawek z monitorowaniem stanu klinicznego. Szczególną ostrożność wymaga terapia u niemowląt przedwcześnie urodzonych z niską masą urodzeniową ze względu na ryzyko zapaści krążeniowej. U chorych z chorobami serca i tachykardią należy unikać nawet subklinicznej nadczynności tarczycy, a w przypadku wtórnej niedoczynności tarczycy konieczne jest ustalenie przyczyny przed leczeniem substytucyjnym. W przypadku zaburzeń czynności kory nadnerczy wskazane jest wdrożenie terapii substytucyjnej przed podaniem lewotyroksyny, aby zapobiec ostrej niewydolności nadnerczy.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, celiakia, cukrzyca, dławica piersiowa, hipertyreoza, lek przeciwtarczycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja laktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność przysadki, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, subkliniczna nadczynność tarczycy, tachykardia, test supresyjny tarczycy, test TRH, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zakażenie Helicobacter pylori, zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord

Levothyroxine Accord wymaga szczególnej ostrożności i dokładnej diagnostyki przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze) oraz u osób z niedoczynnością przysadki, autonomiczną czynnością tarczycy czy dysfunkcją kory nadnerczy. Wskazane jest wykluczenie lub odpowiednie leczenie tych stanów, aby uniknąć powikłań, takich jak nasilenie niedokrwienia mięśnia sercowego czy ostra niewydolność nadnerczy. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych zaleca się rozpoczynanie terapii od małych dawek z powolnym zwiększaniem oraz monitorowanie stanu psychicznego. Szczególną uwagę należy zwrócić na niemowlęta przedwcześnie urodzone oraz kobiety po menopauzie z ryzykiem osteoporozy, gdzie konieczne jest staranne monitorowanie parametrów czynności tarczycy i hemodynamicznych. Levothyroxine Accord nie jest wskazany w stanach nadczynności tarczycy, chyba że stosowany jest równocześnie z lekami przeciwtarczycowymi.
autonomiczna czynność tarczycy, dławica piersiowa, dysfunkcja kory nadnerczy, eutyreoza, hipertyreoza, hormon tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia tarczycy, tachykardia, terapia substytucyjna, test supresyjny tarczycy, test TRH, tyreoliberyna, wcześniak, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenie psychotyczne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord

Stosowanie lewotyroksyny (Levothyroxine Accord) wymaga szczegółowej oceny stanu klinicznego pacjenta oraz wykluczenia lub leczenia współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki czy dysfunkcja kory nadnerczy. Przed rozpoczęciem terapii należy wykonać testy diagnostyczne, np. test z TRH lub scyntygrafię supresyjną, zwłaszcza przy podejrzeniu autonomicznej czynności tarczycy. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych leczenie powinno być wprowadzane stopniowo, z dokładnym monitorowaniem stanu psychicznego. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z niewydolnością serca, zaburzeniami rytmu serca i u niemowląt przedwcześnie urodzonych, ze względu na ryzyko powikłań kardiologicznych i hemodynamicznych. U kobiet po menopauzie z ryzykiem osteoporozy wskazane jest unikanie stężeń lewotyroksyny przekraczających normę fizjologiczną.
autonomiczna czynność tarczycy, badanie immunologiczne tarczycy, biotyna, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja kory nadnerczy, działanie niepożądane, eutyreoza, hormon tarczycowy, interakcja biotyna-streptawidyna, lek przeciwtarczycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, poród przedwczesny, scyntygrafia supresyjna, sympatykomimetyk, test TRH, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levirox

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną sodową (Levirox) konieczne jest wykluczenie lub odpowiednie leczenie współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność przysadki i nadnerczy, a także autonomiczna czynność tarczycy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych, wcześniaków z niską masą urodzeniową oraz u osób z niewydolnością serca i tachykardią, gdzie nawet niewielka jatrogenna nadczynność tarczycy może być niebezpieczna. Monitorowanie stężenia hormonów tarczycy jest kluczowe, zwłaszcza u kobiet po menopauzie z ryzykiem osteoporozy, aby uniknąć stężeń lewotyroksyny przekraczających wartości fizjologiczne, które mogą nasilać utratę masy kostnej. Lewotyroksyny nie stosuje się u pacjentów z nadczynnością tarczycy, chyba że w połączeniu z lekami przeciwtarczycowymi.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, celiakia, cukrzyca, dławica piersiowa, eutyreoza, hipertyreoza, jatrogenna nadczynność tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna sodowa, menopauza, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja laktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, subkliniczna nadczynność tarczycy, tachykardia, test TRH, wcześniak z małą masą urodzeniową, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenie czynności kory nadnerczy, zaburzenie psychotyczne, zakażenie Helicobacter pylori, zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Przedawkowanie – Betnovate C (1,22 mg + 30 mg)/g

Przedawkowanie maści Betnovate C, zawierającej betametazonu walerianian (1,22 mg/g) oraz kliochinol (30 mg/g), choć rzadkie, może prowadzić do poważnych działań niepożądanych o charakterze ogólnoustrojowym. Szczególnie narażone są przypadki długotrwałego stosowania na dużych powierzchniach skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym lub w miejscach o zwiększonej przepuszczalności skóry (np. pachwiny, pachy, twarz). Głównym klinicznym objawem przedawkowania jest zespół Cushinga, manifestujący się m.in. twarzą księżycowatą, otyłością centralną, rozstępami, osłabieniem mięśniowym, nadciśnieniem oraz zaburzeniami nastroju. Dodatkowo mogą wystąpić hiperglikemia, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz ryzyko ostrej niewydolności nadnerczy po nagłym odstawieniu leku.
betametazonu walerianian, ciśnienie tętnicze, funkcja nadnerczy, glikemia, glikokortykosteroid, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperglikemia, kliochinol, kortykosteroid miejscowy, kortyzol, nadciśnienie, opatrunek okluzyjny, osłabienie mięśniowe, ostra niewydolność nadnerczy, otyłość centralna, parametr hormonalny, rozstęp skórny, stężenie kortyzolu, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, twarz księżycowata, zaburzenie metaboliczne, zespół Cushinga
Leksykon substancji czynnych
Deksametazon – Działania niepożądane

Deksametazon, jako silny syntetyczny glikokortykosteroid, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących niemal wszystkie układy organizmu. Najpoważniejsze z nich to zaburzenia endokrynologiczne, takie jak zespół Cushinga oraz hamowanie osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej, prowadzące do długotrwałej niewydolności nadnerczy i zwiększonego ryzyka zgonu w sytuacjach stresowych. Ponadto, lek wpływa na metabolizm węglowodanów, białek i tłuszczów, powodując m.in. hiperglikemię, retencję sodu i wody, hipokaliemię, hipercholesterolemię oraz osteoporozę. Deksametazon może wywoływać poważne zaburzenia psychiczne (euforia, depresja, psychoza), neurologiczne (rzekomy guz mózgu, nasilenie padaczki) oraz okulistyczne (jaskra, zaćma podtorebkowa tylna, wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego). Ryzyko powikłań jest szczególnie wysokie u osób starszych, dzieci, pacjentów z cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym, jaskrą oraz po niedawno przebytym zawale serca.
arytmia, aseptyczna martwica kości, atrofia, bezsenność, cukrzyca, deksametazon, depresja, euforia, glikokortykosteroid, hipercholesterolemia, hipertrichoza, hipertriglicerydemia, hirsutyzm, impotencja, jaskra, krwawienie z przewodu pokarmowego, miażdżyca i zakrzepica, miopatia posteroidowa, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, padaczka ukryta, parestezja, pęknięcie mięśnia sercowego, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, psychoza, reakcja anafilaktyczna, retencja płynów, rozstęp, rzekomy guz mózgu, ścieńczenie rogówki, stan lękowy, strongyloidoza, supresja układu immunologicznego, teleangiektazja, trądzik steroidowy, ujemny bilans białkowy, wrzód żołądka i dwunastnicy, zaburzenie wydzielania hormonów płciowych, zaćma podtorebkowa tylna, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie oportunistyczne, zapalenie naczyń, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Cutivate 0,05 mg/g

Flutykazon propionian w maści Cutivate (0,05 mg/g) jest silnym kortykosteroidem stosowanym miejscowo, a ostre przedawkowanie jest rzadkie ze względu na ograniczone wchłanianie przez skórę. Większe ryzyko stanowi długotrwałe lub nieprawidłowe stosowanie, które może prowadzić do rozwoju hiperkortyzolizmu (zespołu Cushinga) oraz objawów takich jak ścieńczenie skóry, teleangiektazje, rozstępy skórne, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, a w konsekwencji do ostrej niewydolności nadnerczy. Objawy te rozwijają się stopniowo, zwłaszcza przy aplikacji na duże powierzchnie skóry, stosowaniu opatrunków okluzyjnych lub długotrwałym używaniu preparatu.
aplikacja miejscowa, dyslipidemia, endogenna produkcja kortyzolu, flutykazon propionian, hiperglikemia, hiperkortyzolizm, immunosupresja, kortykosteroid miejscowy, maść Cutivate, opatrunek okluzyjny, ostra niewydolność nadnerczy, rozstępy skórne, ścieńczenie skóry, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, teleangiektazje, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zanik skóry, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Solu-Medrol 40 mg

Stosowanie bursztynianu metyloprednizolonu (Solu-Medrol) wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie przy podaniu drogą dooponową lub nadtwardówkową, które jest przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia poważnych powikłań neurologicznych, takich jak zapalenie pajęczynówki, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, niedowład poprzeczny, napady drgawkowe oraz zaburzenia czucia. Działania niepożądane klasyfikowane według MedDRA (wersja 18.0) obejmują zakażenia oportunistyczne (np. kandydoza, aspergiloza, reaktivacja wirusów herpes i CMV), leukocytozę, reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaktyczne), zespół Cushinga, supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz zespół odstawienia steroidów. Częstość występowania większości działań niepożądanych jest nieznana z powodu braku systematycznych badań.
alkohol benzylowy, bawoli kark, bursztynian metyloprednizolonu, choroba nerek, cukrzyca posteroidowa, dysfunkcja pęcherza moczowego, dyslipidemia, glikokortykosteroid, kwasica metaboliczna, leukocytoza, lipomatoza, lipomatoza nadtwardówkowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedowład poprzeczny, niewydolność nadnerczy, niewydolność serca, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra niewydolność nadnerczy, parestezja, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, twarz księżycowata, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czucia, zaburzenia tolerancji glukozy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakażenie oportunistyczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie pajęczynówki, zasadowica hipokaliemiczna, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów
Leksykon leków
Przedawkowanie – Dexamethasone Krka 4 mg

Przedawkowanie deksametazonu, glikokortykosteroidu o biologicznym okresie półtrwania około 190 minut, jest rzadkie, lecz może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Objawy przedawkowania obejmują hiperglikemię, zaburzenia elektrolitowe (retencja sodu, hipokaliemia przy dawkach >4-8 mg/dzień), objawy cushingoidalne, zaburzenia psychiczne, nadciśnienie tętnicze, supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (szczególnie przy dawkach >4 mg/dzień stosowanych powyżej 7 dni), zwiększoną podatność na infekcje oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Efekty farmakodynamiczne utrzymują się 36-54 godziny, co wymaga długotrwałego monitorowania pacjenta. W literaturze brak jest doniesień o ostrych toksycznościach czy zgonach po przedawkowaniu deksametazonu, jednak długotrwałe stosowanie wysokich dawek nasila typowe działania niepożądane glikokortykosteroidów.
ACTH, aktywność mineralokortykoidowa, aminofilina, antidotum, deksametazon, Dexamethasone Krka, działanie niepożądane, efekt farmakodynamiczny, epinefryna, glikokortykosteroid, glukoneogeneza wątrobowa, glukoza we krwi, hiperglikemia, hipokaliemia, katabolizm białek, księżycowata twarz, nadciśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, objawy cushingoidalne, odpowiedź immunologiczna, okres półtrwania, ostra niewydolność nadnerczy, otyłość centralna, owrzodzenie, płukanie żołądka, podatność na infekcje, produkcja cytokin, psychoza posteroidowa, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, rozstęp skórny, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, synteza prostaglandyn, układ limbiczny, wrażliwość na insulinę, wstrząs anafilaktyczny, wydzielanie śluzu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie psychiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Przedawkowanie – Dexamethasone Zentiva 4 mg

Przedawkowanie deksametazonu, silnego glikokortykosteroidu, nie jest udokumentowane w formie ostrego zatrucia, jednak może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych typowych dla tej grupy leków. Ostre przedawkowanie może manifestować się hiperglikemią, zaburzeniami elektrolitowymi, nadciśnieniem tętniczym, obrzękami oraz zaburzeniami psychicznymi. W przypadku przewlekłego przedawkowania obserwuje się objawy zespołu Cushinga, takie jak księżycowata twarz i otyłość centralna, zaniki mięśniowe, osteoporozę, zaćmę, jałową martwicę kości, zaburzenia gospodarki węglowodanowej i elektrolitowej (w tym hipokaliemię), nadciśnienie tętnicze, zwiększoną podatność na infekcje oraz zaburzenia psychiczne od euforii do psychozy. Dodatkowo dochodzi do zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.
antidotum, deksametazon, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, gospodarka elektrolitowa, gospodarka węglowodanowa, hiperglikemia, hipokaliemia, jałowa martwica kości, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, ostre zatrucie, otyłość centralna, parametr elektrolitowy, przewlekłe przedawkowanie, równowaga elektrolitowa, układ endokrynny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie metaboliczne, zaćma, zanik mięśniowy, zespół Cushinga
Leksykon substancji czynnych
Neomycyna – Przedawkowanie

Neomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk stosowany miejscowo na skórę, błony śluzowe i do oka, może ulegać znacznemu wchłanianiu ogólnoustrojowemu, zwłaszcza przy aplikacji na duże powierzchnie uszkodzonej skóry, pod opatrunkiem okluzyjnym lub w przypadku długotrwałego stosowania wysokich dawek. Przedawkowanie neomycyny wiąże się z ryzykiem ototoksyczności (utrata słuchu, szumy uszne, zaburzenia równowagi), nefrotoksyczności (białkomocz, oliguria, ostra niewydolność nerek) oraz neurotoksyczności (osłabienie mięśni, drgawki, parestezje). Szczególnie narażeni są pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, dzieci oraz osoby stosujące preparaty złożone zawierające kortykosteroidy, które mogą dodatkowo hamować wzrost i rozwój. Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia neomycyny w osoczu, ocenę funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR), badania audiometryczne oraz kontrolę układu nerwowo-mięśniowego i elektrolitów.
antybiotyk aminoglikozydowy, badanie audiometryczne, białkomocz, blok nerwowo-mięśniowy, drgawka, działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne, hemodializa, kontaktowe zapalenie skóry, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, oliguria, oliguria i anuria, opatrunek okluzyjny, ostra niewydolność nadnerczy, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, owrzodzenie troficzne, parestezja, przewlekła choroba nerek, równowaga elektrolitowa, stężenie kreatyniny, stężenie neomycyny w osoczu, szczep oporny, szum uszny, uszkodzenie skóry, utrata słuchu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie równowagi, zawrót głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Althyxin

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną, w tym preparatem Althyxin, konieczne jest wykluczenie lub leczenie współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność przysadki oraz niedoczynność kory nadnerczy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup ryzyka zaburzeń psychotycznych, niewydolnością serca oraz tachykardią, u których terapia powinna być rozpoczynana od niskich dawek i stopniowo zwiększana, z częstym monitorowaniem stężeń hormonów tarczycy. W przypadkach wtórnej niedoczynności tarczycy oraz autonomicznej czynności tarczycy wskazane jest przeprowadzenie odpowiednich badań diagnostycznych, takich jak test z tyreoliberyną (TRH) czy scyntygrafia supresyjna. U kobiet po menopauzie z ryzykiem osteoporozy należy unikać nadmiernej supresji TSH, aby zapobiec nadczynności tarczycy.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, biotyna, brak laktazy, dławica piersiowa, hipertyreoza, laktoza, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, menopauza, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, tachykardia, test TRH, tyreoliberyna, wtórna niedoczynność tarczycy, zapaść krążeniowa, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Althyxin

Lewotyroksyna sodowa (Althyxin) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze), zaburzeniami endokrynologicznymi (niewydolność przysadki, niedoczynność kory nadnerczy) oraz autonomiczną czynnością tarczycy, którą należy wykluczyć lub odpowiednio leczyć przed terapią. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskich dawek z powolnym zwiększaniem i dokładną obserwacją kliniczną. W grupie chorych z niewydolnością serca lub zaburzeniami rytmu serca konieczne jest częste monitorowanie stężeń hormonów tarczycy, aby uniknąć jatrogennej nadczynności. U kobiet po menopauzie z niedoczynnością tarczycy należy unikać suprafizjologicznych stężeń lewotyroksyny, które mogą nasilać resorpcję kostną i zwiększać ryzyko osteoporozy.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, badanie immunologiczne tarczycy, biotyna, brak laktazy, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dławica piersiowa, hipertyreoza, interakcja biotyny i streptawidyny, jatrogenna nadczynność tarczycy, laktoza jednowodna, leczenie substytucyjne glikokortykosteroidami, lek przeciwtarczycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna sodowa, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, niedojrzała czynność nadnerczy, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, noworodek przedwcześnie urodzony, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, resorpcja tkanki kostnej, scyntygrafia supresyjna, stan eutyreozy, stężenie hormonów tarczycy, suprafizjologiczne stężenie lewotyroksyny, test z tyreoliberyną, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca z tachykardią, zapaść krążeniowa, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Propionian klobetazolu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Propionian klobetazolu, jako silny kortykosteroid miejscowy, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, takich jak martwica kości, ciężkie zakażenia (w tym martwicze zapalenie powięzi), immunosupresja ogólnoustrojowa oraz przemijające zmiany mięsaka Kaposiego. Szczególnie niebezpieczne jest długotrwałe stosowanie powyżej 4 tygodni, zwłaszcza w dawkach przekraczających zalecenia, a także u pacjentów jednocześnie leczonych innymi silnymi kortykosteroidami lub lekami immunosupresyjnymi (np. metotreksat, mykofenolan mofetylu). U dzieci i przy stosowaniu na dużych powierzchniach ciała z opatrunkami okluzyjnymi obserwuje się zwiększone ryzyko ogólnoustrojowego wchłaniania, co może prowadzić do odwracalnej niewydolności nadnerczy i zespołu Cushinga. Zaleca się monitorowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz ostrożne stopniowe odstawianie preparatu, aby uniknąć ostrej niewydolności nadnerczy.
cukrzyca, immunosupresja ogólnoustrojowa, kortykosteroid miejscowy, lek immunosupresyjny, łuszczyca krostkowa uogólniona, łuszczyca owłosionej skóry głowy, martwica kości, martwicze zapalenie powięzi, metotreksat, mięsak Kaposiego, mykofenolan mofetylu, niedobór glikokortykosteroidów, niewydolność nadnerczy, okołowargowe zapalenie skóry, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra niewydolność nadnerczy, preparat kortykosteroidowy, propionian klobetazolu, tachyfilaksja, teleangiektazja, trądzik pospolity, trądzik różowaty, zanik skóry, zapalenie skóry polekowe, zespół Cushinga
Leksykon leków
Przedawkowanie – Dexamethasone Krka 8 mg/2 ml

Produkt leczniczy Dexamethasone Krka dostępny w stężeniach 4 mg/ml oraz 8 mg/2 ml nie wykazuje przypadków ostrego zatrucia, jednak długotrwałe stosowanie dawek przekraczających zalecenia terapeutyczne może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Przedawkowanie manifestuje się nasileniem typowych działań niepożądanych, ze szczególnym uwzględnieniem zaburzeń endokrynologicznych (jatrogenny zespół Cushinga, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, wtórna niewydolność kory nadnerczy), metabolicznych (hiperglikemia, zaburzenia lipidowe, negatywny bilans azotowy) oraz elektrolitowych (hipernatremia, hipokaliemia, hiperkalciuria, zasadowica metaboliczna). Produkt zawiera również sód (około 3 mg/ml lub 6 mg/2 ml), co może nasilać zaburzenia gospodarki elektrolitowej i retencję płynów, prowadząc do obrzęków i nadciśnienia tętniczego.
bilans azotowy, deksametazon fosforan, gospodarka lipidowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperglikemia, hiperkalciuria, hipernatremia, hipokaliemia, jatrogenny zespół Cushinga, metabolizm glukozy, nadciśnienie tętnicze, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra niewydolność nadnerczy, przedawkowanie deksametazonu, retencja płynów, układ sercowo-naczyniowy, wtórna niewydolność kory nadnerczy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia endokrynologiczne, zasadowica metaboliczna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord

Przed rozpoczęciem terapii hormonami tarczycy, w tym lewotyroksyną, konieczne jest wykluczenie lub leczenie współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze oraz niedoczynność przysadki. Szczególną uwagę należy zwrócić na autonomiczną czynność tarczycy oraz dysfunkcję kory nadnerczy, które wymagają odpowiedniego postępowania przed terapią. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych terapia powinna być wprowadzana stopniowo, z monitorowaniem objawów. W przypadku niewydolności serca lub zaburzeń rytmu serca z tachykardią, należy unikać nawet niewielkiej nadczynności tarczycy i często kontrolować stężenia hormonów. Wtórna niedoczynność tarczycy wymaga ustalenia przyczyny i ewentualnego leczenia niedoczynności nadnerczy. U wcześniaków z niską masą urodzeniową konieczne jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych ze względu na ryzyko zapaści krążeniowej. U kobiet po menopauzie z ryzykiem osteoporozy należy unikać stężeń lewotyroksyny przekraczających wartości fizjologiczne.
autonomiczna czynność tarczycy, biotyna, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfagia, dysfunkcja kory nadnerczy, hipertyreoza, hormony tarczycowe, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwtarczycowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, tachykardia, test TRH, wcześniak, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexamethasone Zentiva 0,5 mg

Dawkowanie deksametazonu powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju i nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta na leczenie. W ostrych stanach stosuje się wyższe dawki początkowe, np. w obrzęku mózgu dawka dożylna wynosi 8-10 mg (do 80 mg), następnie 16-24 mg/dobę doustnie, podzielona na 3-4 dawki, a w bakteryjnym zapaleniu opon mózgowych u dorosłych 0,15 mg/kg co 6 godzin przez 4 dni. W ciężkim ostrym napadzie astmy u dorosłych stosuje się dawki 8-20 mg, a u dzieci 0,15-0,3 mg/kg masy ciała. W leczeniu COVID-19 zalecana dawka to 6 mg doustnie lub dożylnie raz na dobę przez okres do 10 dni. Dawkowanie w innych wskazaniach, takich jak toczeń rumieniowaty (6-16 mg/dobę), reumatoidalne zapalenie stawów (6-12 mg/dobę) czy profilaktyka wymiotów podczas chemioterapii (10-20 mg przed chemioterapią, następnie 4-8 mg 2-3 razy/dobę), jest precyzyjnie określone i wymaga monitorowania efektów terapeutycznych oraz stopniowego zmniejszania dawki, aby uniknąć działań niepożądanych i hamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.
bakteryjne zapalenie opon mózgowych, COVID-19, dawkowanie deksametazonu, deksametazon, fludrokortyzon, kora nadnerczy, leczenie paliatywne, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, obrzęk mózgu, ostra niewydolność nadnerczy, ostre choroby skóry, ostry napad astmy, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, toksemia, wymioty pooperacyjne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół nadnerczowo-płciowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord

Stosowanie lewotyroksyny wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami współistniejącymi, takimi jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze oraz niedoczynność przysadki. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć lub odpowiednio leczyć autonomiczną czynność tarczycy oraz dysfunkcję kory nadnerczy, aby zapobiec powikłaniom, takim jak ostra niewydolność nadnerczy. U pacjentów z chorobami serca konieczne jest unikanie nawet niewielkiej nadczynności tarczycy indukowanej lekiem oraz częste monitorowanie stężeń hormonów tarczycowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych, niemowlęta urodzone przedwcześnie oraz kobiety po menopauzie z ryzykiem osteoporozy, gdzie dawki lewotyroksyny powinny być starannie dostosowane i monitorowane. Lewotyroksyna nie powinna być stosowana w stanach nadczynności tarczycy, z wyjątkiem terapii skojarzonej z lekami przeciwtarczycowymi, ani w celu redukcji masy ciała ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych.
autonomiczna czynność tarczycy, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja kory nadnerczy, eutyreoza, hipertyreoza, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwtarczycowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, tachykardia, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia psychotyczne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną należy wykluczyć lub odpowiednio leczyć współistniejące schorzenia takie jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze oraz niedoczynność przysadki i autonomiczną czynność tarczycy. W przypadku dysfunkcji kory nadnerczy konieczne jest leczenie zastępcze, aby zapobiec ostrej niewydolności nadnerczy. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych terapia powinna być inicjowana od niskich dawek z monitorowaniem stanu psychicznego. Szczególną ostrożność wymaga także leczenie pacjentów z niewydolnością serca i zaburzeniami rytmu serca, gdzie należy unikać nawet minimalnej nadczynności tarczycy poprzez częste monitorowanie hormonów tarczycy. W przypadku wtórnej niedoczynności tarczycy kluczowe jest ustalenie przyczyny i ewentualne równoległe leczenie niedoczynności nadnerczy. Diagnostyka autonomicznej czynności tarczycy powinna obejmować test z TRH lub scyntygrafię supresyjną.
autonomiczna czynność tarczycy, badanie immunologiczne tarczycy, biotyna, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja kory nadnerczy, hormon tarczycowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, terapia lewotyroksyną, terapia substytucyjna, test supresyjny, test TRH, wcześniactwo, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa
Leksykon substancji czynnych
Kliochinol – Przedawkowanie

Kliochinol, stosowany miejscowo w preparatach dermatologicznych o działaniu przeciwgrzybiczym i przeciwbakteryjnym, rzadko powoduje poważne powikłania przy przedawkowaniu. Jednak w preparatach złożonych z kortykosteroidami (np. Betnovate C z betametazonem, Lorinden C z flumetazonem) długotrwałe lub nieprawidłowe stosowanie, zwłaszcza na dużych powierzchniach skóry, pod opatrunkami okluzyjnymi lub na uszkodzoną skórę, może prowadzić do zwiększonego wchłaniania i objawów ogólnoustrojowych. Przedawkowanie wiąże się głównie z nadmiarem kortykosteroidów, manifestującym się zespołem Cushinga, zahamowaniem osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, obrzękami, nadciśnieniem tętniczym, hiperglikemią, cukromoczem, immunosupresją oraz zahamowaniem wzrostu u dzieci.
alergia kontaktowa, bariera skórna, Betnovate C, cukromocz, czynność nadnerczy, działanie immunosupresyjne, działanie mineralokortykoidowe, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, glukoneogeneza, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperglikemia, insulinooporność, kliochinol, Lorinden C, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, objawy ogólnoustrojowe, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, otyłość centralna, preparat złożony z kortykosteroidami, próg nerkowy, substancja aktywna, twarz księżycowata, wchłanianie kortykosteroidu, wchłanianie substancji, zanik mięśniowy, zatrzymanie wody i sodu, zespół Cushinga
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Krka

Produkt leczniczy Dexamethasone Krka, zawierający deksametazon, wymaga stosowania z dużą ostrożnością ze względu na liczne potencjalne powikłania związane z terapią glikokortykosteroidami. Niedoczynność kory nadnerczy może utrzymywać się nawet ponad rok po zakończeniu leczenia, co wymaga monitorowania poziomu kortyzolu, zwłaszcza w sytuacjach stresu fizycznego, gdzie może być konieczne zwiększenie dawki. Leczenie powinno być ograniczone do poważnych wskazań, a w przypadku infekcji wirusowych (Herpes zoster, Herpes simplex, Varicella), przewlekłego zapalenia wątroby z antygenem HBsAg, gruźlicy (z osłoną leków przeciwgruźliczych) oraz innych wymienionych stanów, konieczne jest stosowanie terapii przeciwinfekcyjnej. Deksametazon może powodować poważne działania niepożądane, takie jak reakcje anafilaktyczne, zapalenie i zerwanie ścięgien (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu fluorochinolonów), zaostrzenie miastenii gravis, zaburzenia widzenia (zaćma, jaskra, CSCR), a także ryzyko perforacji jelita w określonych stanach chorobowych. Dawkowanie powinno być stopniowo zmniejszane, aby uniknąć zespołu odstawienia i ostrej niewydolności nadnerczy.
antygen HBsAg, atrofia skóry, bradykardia, brak laktazy, chemioterapeutyk, choroba Heinego-Medina, COVID-19, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, herpes simplex, herpes zoster, hipokaliemia, indeks proliferacyjny, infekcja oportunistyczna, jaskra otwartego kąta, jaskra zamkniętego kąta, kortyzol, miastenia gravis, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, nowotwór układu krwiotwórczego, opryszczkowe zapalenie rogówki, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, owrzodzenie rogówki, pęknięcie serca, perforacja rogówki, perforacja żołądkowo-jelitowa, podrażnienie otrzewnej, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe aktywne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, szczepionka żywa, układowa mykoza, węgorczyca, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaćma podtorebkowa tylna, zakażenie mątwikiem, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zapalenie węzłów chłonnych, zawał serca, zespół rozpadu guza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zespolenie jelitowo-jelitowe
Leksykon leków
Przedawkowanie – Demezon 8 mg/ml

Przedawkowanie deksametazonu fosforanu, substancji czynnej leku Demezon, nie jest znane jako ostra toksyczność, co wskazuje na szeroki indeks terapeutyczny przy pojedynczym podaniu. Jednak przewlekłe przedawkowanie prowadzi do nasilenia działań niepożądanych typowych dla długotrwałej terapii glikokortykosteroidami, ze szczególnym uwzględnieniem zaburzeń endokrynologicznych (np. objawy cushingoidalne, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, nieregularności miesiączkowania), metabolicznych (hiperglikemia, hipertriglicerydemia, otyłość, ujemny bilans azotowy) oraz elektrolitowych (hipokaliemia, retencja sodu i wody, zasadowica metaboliczna). Dodatkowo obserwuje się powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak nadciśnienie tętnicze i zwiększone ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych, a także osteoporozę i zaburzenia psychiczne, w tym psychozy steroidowe.
cukrzyca posteroidowa, deksametazon fosforan, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, indeks terapeutyczny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nadnerczy, objawy cushingoidalne, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, psychoza steroidowa, retencja sodu, równowaga elektrolitowa, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, terapia glikokortykosteroidowa, twarz księżycowata, ujemny bilans azotowy, układ endokrynologiczny, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zakażenie oportunistyczne, zasadowica metaboliczna, zatrucie deksametazonem, zespół Cushinga
Leksykon leków
Przedawkowanie – Cutivate 0,5 mg/g

Flutykazon propionian w kremie Cutivate 0,5 mg/g, stosowany miejscowo, cechuje się niskim ryzykiem ostrego przedawkowania ze względu na ograniczone wchłanianie przez skórę. Jednak długotrwałe lub nieprawidłowe stosowanie preparatu, zwłaszcza na dużych powierzchniach skóry lub pod okluzją, może prowadzić do nadmiernego wchłaniania i rozwoju hiperkortyzolizmu (zespołu Cushinga). Charakterystyczne objawy to twarz księżycowata, otyłość centralna, rozstępy, nadciśnienie oraz zaburzenia gospodarki węglowodanowej. W skrajnych przypadkach może dojść do ostrej niewydolności nadnerczy, objawiającej się osłabieniem, nudnościami, wymiotami, hipotonią i hipoglikemią, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
działanie ogólnoustrojowe, flutykazon propionian, hiperkortyzolizm, kortykosteroid, kortykosteroid miejscowy, kortykosteroid systemowy, kortyzol endogenny, krem Cutivate, nadciśnienie, niewydolność nadnerczy, ostra niewydolność nadnerczy, otyłość centralna, preparat kortykosteroidowy, rozstęp skórny, ścieńczenie naskórka, supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, teleangiektazja, trądzik posteroidowy, twarz księżycowata, wchłanianie przez skórę, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zanik skórny, zespół Cushinga
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Letrox 100

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną (Letrox) konieczne jest wykluczenie lub odpowiednie leczenie współistniejących schorzeń takich jak choroba wieńcowa, dusznica bolesna, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki lub kory nadnerczy oraz autonomiczny guzek tarczycy, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niedoczynnością nadnerczy lub przysadki, u których brak wcześniejszego leczenia kortykosteroidami może prowadzić do przełomu nadnerczowego. W przypadku wtórnej niedoczynności tarczycy i potwierdzonej niedoczynności kory nadnerczy, priorytetem jest leczenie hydrokortyzonem. U pacjentów z chorobami serca (choroba wieńcowa, niewydolność serca, zaburzenia rytmu z tachykardią, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego w wywiadzie) należy unikać nawet łagodnej nadczynności tarczycy wywołanej lekiem i częściej monitorować stężenia hormonów tarczycy.
amiodaron, autonomiczna czynność tarczycy, choroba wieńcowa, cukrzyca, dusznica bolesna, guzek autonomiczny, hormon tarczycy, inhibitor kinazy tyrozynowej, kora nadnerczy, leczenie przeciwzakrzepowe, lewotyroksyna, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niedojrzała czynność nadnerczy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, padaczka, salicylany, scyntygrafia supresyjna, sewelamer, stężenie TSH, tachykardia, test TRH, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Betnovate C (1,22 mg + 30 mg)/g

Betnovate C w kremie zawiera 1,22 mg betametazonu walerianianu zmikronizowanego oraz 30 mg kliochinolu na 1 g preparatu. Przy nieprawidłowym lub długotrwałym stosowaniu może dojść do wchłaniania substancji czynnych w ilościach wywołujących objawy ogólnoustrojowe, przede wszystkim zespół Cushinga, będący skutkiem nadmiernej ekspozycji na kortykosteroidy. Inne poważne powikłania to ostra niewydolność nadnerczy oraz niedobór glikokortykosteroidów, które mogą wystąpić zwłaszcza po nagłym odstawieniu leku po długotrwałej terapii. Mechanizmy tych działań niepożądanych obejmują supresję osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz zahamowanie endogennej produkcji kortyzolu.
bariera skórna, betametazon walerianian zmikronizowany, długotrwałe stosowanie leku, ekspozycja na kortykosteroidy, kliochinol, niedobór glikokortykosteroidów, niewydolność nadnerczy, objawy ogólnoustrojowe, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra niewydolność nadnerczy, produkcja kortyzolu, przedawkowanie leku, wchłanianie przezskórne, zespół Cushinga
Leksykon leków
Przedawkowanie – Betnovate N (1,22 mg + 5 mg)/g

Betnovate N krem zawiera betametazonu walerianian (1,22 mg/g) oraz neomycyny siarczan (5 mg/g) i może ulegać wchłonięciu miejscowemu w ilościach wywołujących działania ogólnoustrojowe. Przedawkowanie, choć rzadkie, wiąże się z ryzykiem zespołu Cushinga (objawy: twarz księżycowata, otyłość centralna, rozstępy, nadciśnienie, zaburzenia metaboliczne) spowodowanego nadmiernym wchłanianiem kortykosteroidu oraz toksycznością neomycyny, manifestującą się ototoksycznością (zaburzenia słuchu, szumy uszne), nefrotoksycznością oraz zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi (osłabienie mięśni, blokada przewodnictwa). Nagłe odstawienie leku po długotrwałym stosowaniu może prowadzić do ostrej niewydolności nadnerczy.
betametazonu walerianian, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, czynność nerek, hemodializa, nadciśnienie tętnicze, nadzór lekarski, nefrotoksyczność, neomycyny siarczan, niewydolność nadnerczy, opatrunek okluzyjny, ostra niewydolność nadnerczy, ostre przedawkowanie, ostrość słuchu, ototoksyczność, otyłość centralna, rozstępy skórne, stężenie neomycyny, twarz księżycowata, układ nerwowo-mięśniowy, wchłanianie kortykosteroidu, wchłanianie neomycyny, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia słuchu, zespół Cushinga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Corhydron 100 100 mg

Corhydron 100 zawiera 100 mg hydrokortyzonu w postaci buforowanego hydrokortyzonu sodu bursztynianu (140,4 mg) i, jak inne glikokortykosteroidy, może wywoływać liczne działania niepożądane, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Nagłe odstawienie leku po długotrwałej terapii może prowadzić do ostrej niewydolności kory nadnerczy, stanowiącej zagrożenie życia. Działania niepożądane obejmują m.in. nasilenie lub maskowanie zakażeń, leukocytozę, trombocytopenię, limfopenię, reakcje anafilaktyczne, zaburzenia endokrynologiczne (np. zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, wtórne zahamowanie osi przysadkowo-nadnerczowej), zaburzenia metaboliczne (ujemny bilans azotowy, zmniejszona tolerancja węglowodanów), oraz objawy neurologiczne i psychiczne (zawroty głowy, psychozy, napady drgawek). Występują także poważne powikłania okulistyczne (jaskra wtórna, zaćma, uszkodzenie nerwu wzrokowego), sercowo-naczyniowe (arytmie, nadciśnienie, zakrzepy, zatory tłuszczowe), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe, skórne, mięśniowo-szkieletowe (osteoporoza, jałowa martwica kości) oraz ogólne (retencja sodu i płynów, zastoinowa niewydolność krążenia, zaburzenia elektrolitowe). Częstość występowania większości działań jest nieznana ze względu na ograniczone dane.
alkaloza hipokaliemiczna, glikokortykosteroid, hipercholesterolemia, hirsutyzm, hydrokortyzon sodu bursztynian, jałowa martwica kości, jaskra wtórna, kardiomiopatia przerostowa, leukocytoza, limfopenia, martwicze zapalenie naczyń, miopatia posteroidowa, obrzęk naczynioruchowy, oś przysadkowo-nadnerczowa, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostra niewydolność nadnerczy, pęknięcie serca, perforacja jelita, perystaltyka, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, rzekomy guz mózgu, trombocytopenia, ujemny bilans azotowy, wrzód żołądka, zaćma podtorebkowa, zakrzep z zatorem, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie spojówek, zastoinowa niewydolność krążenia, zator tłuszczowy, zespół Cushinga, zespół z odstawienia, zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Althyxin

Lewotyroksyna sodowa w postaci roztworu doustnego Althyxin wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność wieńcowa, tachykardia), nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością przysadki, niedoczynnością kory nadnerczy, cukrzycą oraz u osób w podeszłym wieku. Przed rozpoczęciem terapii u pacjentów z niewydolnością nadnerczy konieczne jest wdrożenie leczenia substytucyjnego, aby zapobiec ostrej niewydolności nadnerczy. W trakcie leczenia należy unikać nadczynności tarczycy, szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia, monitorując regularnie stężenia hormonów tarczycy. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki lewotyroksyny, aby minimalizować ryzyko osteoporozy wynikającej z subklinicznej nadczynności tarczycy. Przed terapią wskazane jest wykonanie EKG oraz diagnostyka w kierunku autonomicznej czynności tarczycy (test TRH, scyntygrafia supresyjna). Lewotyroksyny nie należy stosować u pacjentów z hipertyreozą, chyba że w skojarzeniu z lekami przeciwtarczycowymi.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, badanie EKG, badanie immunologiczne tarczycy, bezsenność, biegunka, ból dławicowy, choroba wieńcowa, cukrzyca, czynność nadnerczy, eutyreoza, glikozyd nasercowy, hipertyreoza, hormon tarczycy, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, łysienie, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nerwowość, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, rak tarczycy, reakcja alergiczna, scyntygrafia supresyjna, subkliniczna nadczynność tarczycy, tachykardia, test TRH, tremor, tyreoliberyna, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levirox

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną konieczne jest wykluczenie lub leczenie współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niewydolność przysadki i nadnerczy oraz autonomiczna czynność tarczycy. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych zaleca się wprowadzanie leku od małych dawek z monitorowaniem stanu psychicznego. Szczególną ostrożność należy zachować u niemowląt przedwcześnie urodzonych z niską masą urodzeniową, ze względu na ryzyko zapaści krążeniowej. U chorych z niewydolnością serca lub zaburzeniami rytmu serca istotne jest unikanie nawet subklinicznej nadczynności tarczycy, co wymaga częstego monitorowania stężeń hormonów tarczycy. W przypadku wtórnej niedoczynności tarczycy i zaburzeń czynności kory nadnerczy należy najpierw ustalić przyczynę i wdrożyć odpowiednie leczenie zastępcze przed podaniem lewotyroksyny.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, celiakia, cukrzyca, dławica piersiowa, eutyreoza, hipertyreoza, lek przeciwzakrzepowy, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja laktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, subkliniczna nadczynność tarczycy, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia rytmu serca, zakażenie Helicobacter pylori, zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord

Lewotyroksyna, stosowana w preparacie Levothyroxine Accord, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością wieńcową, dławicą piersiową, miażdżycą, nadciśnieniem tętniczym oraz niedoczynnością przysadki. Przed terapią należy wykluczyć lub leczyć autonomiczną czynność tarczycy, a w przypadku współistniejącej dysfunkcji kory nadnerczy wdrożyć leczenie zastępcze, aby zapobiec ostrej niewydolności nadnerczy. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych terapia powinna być rozpoczynana od małych dawek z powolnym zwiększaniem, a stan psychiczny wymaga ścisłego monitorowania. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z niewydolnością serca i zaburzeniami rytmu serca, unikając farmakologicznie indukowanej nadczynności tarczycy i regularnie kontrolując stężenia hormonów tarczycy.
autonomia tarczycy, biotyna, cukrzyca, czerwień Allura, dławica piersiowa, dysfunkcja kory nadnerczy, eutyreoza, hipertyreoza, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, Levothyroxine, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, streptawidyna, tachykardia, tartrazyna, test TRH, wcześniactwo, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia psychotyczne, zapaść krążeniowa, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levirox

Podczas terapii lewotyroksyną sodową (Levirox) konieczne jest szczegółowe wykluczenie lub leczenie chorób współistniejących, takich jak choroby układu sercowo-naczyniowego (niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze), zaburzenia endokrynologiczne (niewydolność przysadki, nadnerczy) oraz autonomiczna czynność tarczycy. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych zaleca się rozpoczynanie terapii od niskich dawek z monitorowaniem stanu psychicznego. Szczególną ostrożność należy zachować u wcześniaków z niską masą urodzeniową oraz u osób z niewydolnością serca i zaburzeniami rytmu, gdzie nawet minimalna nadczynność tarczycy może być niebezpieczna. U kobiet po menopauzie z ryzykiem osteoporozy ważne jest unikanie stężeń lewotyroksyny przekraczających wartości fizjologiczne, aby nie nasilać utraty masy kostnej. W przypadku wtórnej niedoczynności tarczycy i zaburzeń czynności kory nadnerczy konieczne jest wcześniejsze ustalenie przyczyny i odpowiednia terapia substytucyjna, aby zapobiec ostrej niewydolności nadnerczy.
aminy sympatykomimetyczne, autonomiczna czynność tarczycy, celiakia, dławica piersiowa, eutyreoza, Helicobacter pylori, hormony tarczycy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna sodowa, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja laktozy, niewydolność nadnerczy, niewydolność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, subkliniczna nadczynność tarczycy, test TRH, utrata masy kostnej, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia kory nadnerczy, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zanikowe zapalenie żołądka, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Methylprednisolone Sopharma 40 mg

Produkt leczniczy Methylprednisolone Sopharma, dostępny w dawkach 40 mg i 250 mg do wstrzykiwań, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi lekarza. Szczególnie niebezpieczne są powikłania związane z niewłaściwą drogą podania, taką jak dooponowe lub nadtwardówkowe, które mogą prowadzić do zapalenia pajęczynówki, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, niedowładu poprzecznego, drgawek, zaburzeń czucia oraz poważnych zaburzeń czynności żołądka, jelit i pęcherza moczowego. Częstość występowania tych powikłań nie została precyzyjnie określona. Ponadto, lek może wywoływać liczne działania niepożądane obejmujące układy: immunologiczny, endokrynologiczny, psychiczny, nerwowy, sercowo-naczyniowy, pokarmowy, mięśniowo-szkieletowy oraz skórny, z częstością występowania nieznaną na podstawie dostępnych danych.
centralna retinopatia surowicza, dyslipidemia, glikokortykosteroid, jaskra, lek przeciwcukrzycowy doustny, leukocytoza, lipomatoza nadtwardówkowa, martwica kości, metyloprednizolon, miopatia, nadciśnienie śródczaszkowe, nadciśnienie tętnicze, neuropatyczne zwyrodnienie stawów, niedoczynność przysadki mózgowej, niedowład poprzeczny, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, podanie dooponowe, porażenie poprzeczne, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie przełyku, wytrzeszcz, zaburzenia tolerancji glukozy, zaćma, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie pajęczynówki, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zasadowica hipokaliemiczna, zastoinowa niewydolność serca, zespół Cushinga, zespół odstawienia steroidów, złamanie patologiczne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną konieczne jest wykluczenie lub leczenie współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki oraz autonomiczna czynność tarczycy. Szczególną uwagę należy zwrócić na dysfunkcję kory nadnerczy, której nieleczona postać może prowadzić do ostrej niewydolności nadnerczy po włączeniu lewotyroksyny. U pacjentów z ryzykiem zaburzeń psychotycznych terapia powinna być rozpoczynana od niskich dawek z monitorowaniem stanu klinicznego. W przypadku niewydolności serca, zaburzeń rytmu z tachykardią oraz u wcześniaków z niską masą urodzeniową wskazane jest ścisłe monitorowanie hormonów tarczycy i parametrów hemodynamicznych, aby uniknąć powikłań kardiologicznych i zapaści krążeniowej.
autonomiczna czynność tarczycy, biotyna, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja kory nadnerczy, hipertyreoza, leczenie przeciwzakrzepowe, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, test TRH, wcześniak, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Locatop

Locatop (dezonid 1 mg/g) jest miejscowym kortykosteroidem, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych typowych dla tej grupy leków. Długotrwałe aplikacje, zwłaszcza na skórę twarzy, mogą wywołać steroidowe zapalenie skóry z efektem z odbicia po odstawieniu, co wymaga stopniowego zmniejszania dawki. Stosowanie na dużych powierzchniach lub pod opatrunkiem okluzyjnym zwiększa ryzyko ogólnoustrojowego wchłaniania, prowadząc do zespołu Cushinga oraz opóźnienia wzrostu u dzieci. Nagłe przerwanie terapii może skutkować ostrą niewydolnością nadnerczy. Zaburzenia widzenia, takie jak zaćma, jaskra czy centralna chorioretinopatia surowicza, mogą pojawić się w trakcie leczenia i wymagają konsultacji okulistycznej. U niemowląt i dzieci stosowanie dezonidu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko okluzji fałdów skórnych i nasilonego wchłaniania.
centralna chorioretinopatia surowicza, dezonid, efekt z odbicia, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, łuszczyca, nadciśnienie śródgałkowe, nieostre widzenie, opatrunek okluzyjny, opóźnienie wzrostu, ostra niewydolność nadnerczy, uogólniona łuszczyca krostkowa, zaćma, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zespół Cushinga
Leksykon leków
Przedawkowanie – Metopirone 250 mg

Przedawkowanie metyraponu, inhibitora 11β-hydroksylazy, prowadzi do zahamowania syntezy kortyzolu, co skutkuje ostrą niewydolnością kory nadnerczy. Klinicznie zatrucie manifestuje się objawami żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), zaburzeniami wodno-elektrolitowymi (hiponatremia, hiperkaliemia, odwodnienie), oraz objawami sercowo-naczyniowymi (tachykardia, hipotensja, zapaść). Dodatkowo mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak splątanie, dezorientacja i drgawki, wynikające z hipoglikemii, hiponatremii i zaburzeń perfuzji mózgowej. Dawki terapeutyczne metyraponu u dorosłych wahają się od 250 mg do 6000 mg na dobę, a każda znacznie przekraczająca te wartości powinna być traktowana jako potencjalnie toksyczna.
11β-hydroksylaza, ACTH, aldosteron, biegunka, biosynteza kortyzolu, dezorientacja, drgawki, elektrolity, glikokortykoidy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hemoperfuzja, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipotensja, hipotonia ortostatyczna, hydrokortyzon, metyrapon, niedobór kortyzolu, nudności, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra niewydolność nadnerczy, perfuzja mózgowa, synteza kortyzolu, tachykardia, wymioty, zaburzenia elektrolitowe, zapaść sercowo-naczyniowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Althyxin

Lewotyroksyna w postaci roztworu doustnego (Althyxin) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (niewydolność mięśnia sercowego, nadciśnienie, zaburzenia rytmu z tachykardią), niewydolnością przysadki i kory nadnerczy, a także u osób starszych i diabetyków. Przed terapią konieczna jest dokładna ocena kliniczna oraz monitorowanie stężenia hormonów tarczycy, aby uniknąć nadczynności, która może prowadzić do powikłań takich jak osteoporoza czy zaostrzenie chorób serca. W przypadku współistniejącej niewydolności kory nadnerczy należy zastosować leczenie kortykosteroidami, aby zapobiec ostrej niewydolności nadnerczy. Zaleca się wykonanie EKG przed rozpoczęciem terapii, a w trakcie leczenia kontrolę objawów takich jak tachykardia (>100 uderzeń/min), biegunka, nerwowość czy drżenia, które mogą wymagać zmniejszenia dawki lub przerwania terapii na 1-2 dni.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, badanie immunologiczne tarczycy, bezsenność, biegunka, biotyna, ból dławicowy, choroba układu krążenia, dawka suprafizjologiczna, elektrokardiografia, glikozyd nasercowy, hipertyreoza, interferencja biotyny, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność tarczycy, niedojrzała czynność nadnerczy, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, ostra niewydolność nadnerczy, parahydroksybenzoesan metylu, rak tarczycy, reakcja alergiczna, równowaga terapeutyczna, scyntygrafia supresyjna, subkliniczna nadczynność tarczycy, tachykardia, tyreoliberyna, wcześniak z niską masą urodzeniową, wtórna niedoczynność tarczycy, wypadanie włosów, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Corhydron 25 25 mg

Długotrwałe stosowanie hydrokortyzonu wymaga stopniowego odstawiania, aby uniknąć ostrej niewydolności kory nadnerczy, która stanowi poważne zagrożenie życia. Działania niepożądane leku zostały sklasyfikowane według systemu MedDRA i obejmują szeroki zakres objawów, takich jak zaburzenia immunologiczne (np. reakcje anafilaktyczne), endokrynologiczne (np. zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, wtórne zahamowanie osi przysadkowo-nadnerczowej), metaboliczne (ujemny bilans azotowy), psychiczne (omamy, psychozy, euforia), neurologiczne (napady drgawek, zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe), okulistyczne (jaskra wtórna, zaćma podtorebkowa), kardiologiczne (arytmie związane z hipokaliemią, nagłe zatrzymanie krążenia), naczyniowe (zakrzepy, zatory tłuszczowe), żołądkowo-jelitowe (wrzód żołądka, perforacja jelit), skórne (rozstępy, hirsutyzm, reakcje nadwrażliwości), mięśniowo-szkieletowe (osteoporoza, miopatia posteroidowa) oraz ogólne (retencja sodu i płynów, hipokaliemia). Częstość występowania większości działań niepożądanych jest nieznana, co podkreśla konieczność monitorowania pacjentów pod kątem tych powikłań.
alkaloza hipokaliemiczna, hipercholesterolemia, hipokaliemia, hirsutyzm, hydrokortyzon, jałowa martwica głowy kości udowej, jaskra wtórna, kardiomiopatia przerostowa, leukocytoza, limfopenia, martwicze zapalenie naczyń, miażdżyca naczyń, miopatia posteroidowa, obrzęk naczynioruchowy, oś przysadkowo-nadnerczowa, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, ostra niewydolność nadnerczy, parestezja, reakcja anafilaktyczna, retencja sodu, rzekomy guz mózgu, tarcza zastoinowa, trombocytopenia, ujemny bilans azotowy, wytrzeszcz, zaćma podtorebkowa, zakrzep z zatorem, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie spojówek, zastoinowa niewydolność krążenia, zator tłuszczowy, zespół Cushinga, zespół z odstawienia, zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zwiększone ciśnienie śródgałkowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Althyxin

Lewotyroksyna sodowa w postaci roztworu doustnego Althyxin wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (niewydolność mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wieńcowa, zaburzenia rytmu serca z tachykardią), gdzie nawet minimalna nadczynność tarczycy może być niebezpieczna. Przed terapią wskazane jest wykonanie EKG oraz regularne monitorowanie stężeń hormonów tarczycy. U pacjentów z zaburzeniami kory nadnerczy konieczne jest leczenie zastępcze przed rozpoczęciem terapii, aby zapobiec ostrej niewydolności nadnerczy. W przypadku podejrzenia autonomicznej czynności tarczycy zaleca się test z TRH lub scyntygrafię supresyjną. Subkliniczna nadczynność tarczycy może prowadzić do utraty masy kostnej, dlatego dawkę lewotyroksyny należy dostosować do najniższego skutecznego poziomu. Lewotyroksyny nie stosuje się u pacjentów z hipertyreozą, poza terapią skojarzoną z lekami przeciwtarczycowymi.
amina sympatykomimetyczna, autonomiczna czynność tarczycy, badanie immunologiczne tarczycy, ból dławicowy, choroba układu krążenia, choroba wieńcowa, cukrzyca, czynność nadnerczy, EKG, eutyreoza, glikozyd nasercowy, gruczoł tarczowy, hipertyreoza, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna sodowa, metabolizm hormonów tarczycy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nadnerczy, niewydolność wieńcowa, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, rak tarczycy, reakcja alergiczna, scyntygrafia supresyjna, subkliniczna nadczynność tarczycy, tachykardia, test TRH, utrata masy kostnej, wcześniak, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia czynności kory nadnerczy, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Letrox 150

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną konieczne jest przeprowadzenie kompleksowej diagnostyki w celu wykluczenia lub potwierdzenia chorób współistniejących, takich jak choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki czy kory nadnerczy oraz autonomiczny guzek tarczycy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niedoczynnością kory nadnerczy, u których przed wdrożeniem lewotyroksyny należy rozpocząć leczenie substytucyjne, aby zapobiec przełomowi nadnerczowemu. U chorych z chorobą serca, w tym po zawale mięśnia sercowego, czy z zaburzeniami rytmu serca, terapia powinna być prowadzona ostrożnie, z częstym monitorowaniem stężeń hormonów tarczycy, aby uniknąć indukowanej lekami nadczynności. U niemowląt przedwcześnie urodzonych z niską masą ciała wskazane jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych ze względu na ryzyko zapaści krążeniowej. W przypadku podejrzenia autonomicznej czynności tarczycy zaleca się wykonanie testu z TRH lub scyntygrafii supresyjnej przed rozpoczęciem leczenia.
amina sympatykomimetyczna, amiodaron, biotyna, choroba Addisona, choroba wieńcowa, cukrzyca, dusznica bolesna, dysfagia, furosemid, guzek autonomiczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, kora nadnerczy, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, padaczka, przełom nadnerczowy, salicylany, scyntygrafia supresyjna, tachykardia, test TRH, zapalenie mięśnia sercowego, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord

Stosowanie lewotyroksyny sodowej wymaga szczegółowej oceny stanu klinicznego pacjenta, zwłaszcza w kontekście chorób układu sercowo-naczyniowego, takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca naczyń oraz nadciśnienie tętnicze, które powinny być odpowiednio zdiagnozowane i ustabilizowane przed rozpoczęciem terapii. Należy również wykluczyć lub leczyć autonomiczną czynność tarczycy oraz uwzględnić dysfunkcję kory nadnerczy, stosując leczenie zastępcze w celu zapobiegania ostrej niewydolności nadnerczy. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z predyspozycją do zaburzeń psychotycznych, niemowląt urodzonych przedwcześnie z niską masą urodzeniową oraz kobiet po menopauzie z ryzykiem osteoporozy, gdzie konieczne jest monitorowanie parametrów hemodynamicznych i funkcji tarczycy, aby uniknąć nadczynności i powikłań. Warto podkreślić, że lewotyroksyny nie należy stosować w stanach nadczynności tarczycy, z wyjątkiem terapii skojarzonej z lekami przeciwtarczycowymi, ani w celu redukcji masy ciała, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, zwłaszcza w połączeniu z lekami sympatykomimetycznymi.
autonomiczna czynność tarczycy, badanie immunologiczne tarczycy, dławica piersiowa, dysfunkcja kory nadnerczy, eutyreoza, hipertyreoza, hormon tarczycy, inhibitor lipazy trzustkowej, interakcja biotyna-streptawidyna, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie substytucyjne, lek hipoglikemizujący, lek przeciwtarczycowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna sodowa, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność przysadki, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, orlistat, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, tachykardia, test supresyjny, test TRH, układ sercowo-naczyniowy, wcześniak, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levothyroxine Accord

Przed rozpoczęciem terapii lewotyroksyną (Levothyroxine Accord) konieczna jest szczegółowa ocena stanu klinicznego pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem wykluczenia lub leczenia współistniejących schorzeń takich jak niewydolność wieńcowa, dławica piersiowa, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze oraz niedoczynność przysadki. Wskazane jest także wykluczenie autonomicznej czynności tarczycy poprzez test z TRH lub scyntygrafię supresyjną. U pacjentów z dysfunkcją kory nadnerczy należy wdrożyć leczenie zastępcze przed terapią lewotyroksyną, aby zapobiec ostrej niewydolności nadnerczy. Szczególną ostrożność wymaga terapia u niemowląt przedwcześnie urodzonych z niską masą urodzeniową oraz u kobiet po menopauzie z ryzykiem osteoporozy, gdzie konieczne jest utrzymanie fizjologicznych stężeń hormonów tarczycy. W przypadku pacjentów z chorobami serca, w tym niewydolnością serca i zaburzeniami rytmu, należy unikać nawet minimalnej nadczynności tarczycy i często monitorować poziomy hormonów tarczycy.
autonomiczna czynność tarczycy, badania immunologiczne tarczycy, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja kory nadnerczy, eutyreoza, lek przeciwtarczycowy, lek przeciwzakrzepowy, leki sympatykomimetyczne, lewotyroksyna, miażdżyca naczyń, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, niewydolność wieńcowa, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, scyntygrafia supresyjna, streptawidyna, test TRH, urodzeniowa masa ciała, wtórna niedoczynność tarczycy, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa