jajnik chomika chińskiego
Jajnik chomika chińskiego (Cricetulus griseus) stanowi ważny model badawczy w medycynie reprodukcyjnej. Struktura tego narządu wykazuje podobieństwa do jajników innych ssaków, jednak charakteryzuje się pewnymi unikalnymi cechami, które czynią go użytecznym w badaniach naukowych.
Komórki jajnika chomika chińskiego są często wykorzystywane w kulturach komórkowych i badaniach z zakresu biologii molekularnej. Linia komórkowa CHO (Chinese Hamster Ovary) jest jedną z najczęściej stosowanych w biotechnologii medycznej do produkcji rekombinowanych białek terapeutycznych, przeciwciał monoklonalnych i innych biofarmaceutyków.
W kontekście badań medycznych, jajnik chomika chińskiego służy jako model do badania procesów owulacji, folikulogenezy oraz zaburzeń płodności. Jego stosunkowo krótki cykl reprodukcyjny i łatwość hodowli sprawiają, że jest cennym narzędziem w badaniach nad nowymi terapiami zaburzeń płodności u ludzi oraz w badaniach podstawowych z zakresu endokrynologii reprodukcyjnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tialorid mite 2,5 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania Tialorid mite obejmują dwie substancje czynne: amiloryd chlorowodorek oraz hydrochlorotiazyd. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla hydrochlorotiazydu wynosi 2750 mg/kg mc. u szczurów (doustnie), natomiast dla amilorydu 56 mg/kg mc. u myszy i 36-86 mg/kg mc. u szczurów, co wskazuje na wyższą toksyczność amilorydu. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały działania karcynogennego dla obu substancji przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi (600 mg/kg mc./dobę u myszy i 100 mg/kg mc./dobę u szczurów dla hydrochlorotiazydu oraz 20-25-krotne dawki maksymalne dla amilorydu). W testach mutagenności hydrochlorotiazyd wykazał pozytywne wyniki jedynie w wybranych testach in vitro (m.in. test na jajniku chomika chińskiego, zmiany siostrzanej chromatydy) przy dawkach 43-1300 μg/ml, natomiast amiloryd nie wykazywał działania mutagennego w testach na szczepach Salmonella typhimurium.
aberracja chromosomalna, amiloryd chlorowodorek, badanie karcynogenności, chłoniak mysi, dane toksykologiczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, hydrochlorotiazyd, jajnik chomika chińskiego, LD50, potencjał mutagenny, rozwój płodu, Salmonella typhimurium, szpik kostny, test Amesa, test in vitro, test in vivo, Tialorid mite, toksyczność ostra, wpływ na reprodukcję, zmiana siostrzanej chromatydy - Leksykon substancji czynnych
Chlortalidon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chlortalidon, diuretyk tiazydopodobny stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i obrzęków, nie wykazuje jednoznacznego działania teratogennego w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, nawet przy dawkach do 500-krotnie przekraczających dawkę kliniczną. W badaniach na szczurach odnotowano zwiększoną toksyczność dla zarodka i płodu przy dawkach 19-krotnie wyższych niż kliniczne, jednak efekt ten był związany z toksycznością u samic. Wyniki dotyczące resorpcji płodów u myszy były niejednoznaczne i nie potwierdzone w kolejnych badaniach. W zakresie mutagenności, testy in vitro i in vivo wykazały brak typowego działania mutagennego; aberracje chromosomalne obserwowano jedynie w hodowlach komórek CHO przy dawkach cytotoksycznych, co nie znalazło potwierdzenia w badaniach in vivo na myszach i szczurach.
aberracja chromosomalna, aberracja chromosomowa, badanie rakotwórczości, chlortalidon, diuretyk tiazydopodobny, działanie cytotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hepatocyt, jajnik chomika chińskiego, nadciśnienie tętnicze, naprawa DNA, obrzęk, potencjał onkogenny, resorpcja płodu, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa - Leksykon substancji czynnych
Hydrochlorotiazyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje niską toksyczność ostrą (LD50 >2750 mg/kg u szczurów) oraz brak istotnych efektów toksycznych w badaniach podprzewlekłych i przewlekłych, poza przewidywalnymi zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza hipokaliemią. Wyniki badań genotoksyczności są niejednoznaczne: testy in vitro wykazały pozytywne efekty mutagenne przy wysokich stężeniach (43-1300 µg/ml), natomiast testy Amesa i badania in vivo nie potwierdziły działania mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach (dawki do 600 mg/kg mc./dobę) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a dane kliniczne nie potwierdzają związku między stosowaniem hydrochlorotiazydu a ryzykiem rozwoju nowotworów u ludzi. Badania reprodukcyjne nie wskazują na działanie teratogenne ani negatywny wpływ na płodność, mimo że hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może wpływać na masę ciała potomstwa przy bardzo wysokich dawkach (15-krotność dawki ludzkiej).
antagonista receptora angiotensyny II, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, bloker kanałów wapniowych, diuretyk tiazydowy, działanie karcynogenne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, jajnik chomika chińskiego, komórki chłoniaka mysiego, komórki przykłębuszkowe, kreatynina w surowicy, lek przeciwnadciśnieniowy, masa czerwonokrwinkowa, nadciśnienie tętnicze, nadżerka żołądka, przerost tętniczek, Salmonella typhimurium, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika, stężenie potasu, szpik kostny, test Amesa, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, wartość hematokrytu, wydalanie potasu, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiana siostrzanej chromatydy