upośledzenie zdolności psychicznych

Upośledzenie zdolności psychicznych (nazywane też niepełnosprawnością intelektualną) to stan charakteryzujący się znacznym obniżeniem funkcjonowania intelektualnego oraz deficytami w zachowaniach adaptacyjnych, które pojawiają się w okresie rozwojowym. Według klasyfikacji ICD-11 oraz DSM-5, diagnoza opiera się na ocenie funkcji intelektualnych (IQ poniżej 70) oraz zdolności przystosowawczych w sferach koncepcyjnej, społecznej i praktycznej.

Stopień upośledzenia klasyfikuje się jako łagodny (IQ 50-69), umiarkowany (IQ 35-49), znaczny (IQ 20-34) i głęboki (IQ poniżej 20). Etiologia jest zróżnicowana i obejmuje czynniki genetyczne (np. zespół Downa, zespół łamliwego chromosomu X), prenatalne (infekcje wewnątrzmaciczne, teratogeny), perinatalne (hipoksja, urazy okołoporodowe) oraz postnatalne (urazy głowy, infekcje OUN).

Diagnostyka wymaga kompleksowego podejścia z użyciem standaryzowanych testów psychologicznych, oceny funkcjonowania adaptacyjnego oraz badań dodatkowych (obrazowych, genetycznych). Leczenie ma charakter multidyscyplinarny i obejmuje wczesną interwencję, edukację specjalną, terapię behawioralną, wsparcie psychologiczne oraz leczenie schorzeń współistniejących (np. padaczki, zaburzeń psychicznych).

Osoby z upośledzeniem zdolności psychicznych wymagają zindywidualizowanego podejścia medycznego z uwzględnieniem specyficznych potrzeb komunikacyjnych oraz zwiększonego ryzyka występowania chorób somatycznych i zaburzeń psychiatrycznych. Współczesne podejście kliniczne kładzie nacisk na optymalizację funkcjonowania, zwiększanie autonomii oraz integrację społeczną tych pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl