hydroksymidazolam
Hydroksymidazolam (1-hydroksymidazolam lub α-hydroksymidazolam) to główny aktywny metabolit midazolamu, powstający w wyniku hydroksylacji tego leku przez enzymy cytochromu P450, głównie CYP3A4 w wątrobie. Metabolit ten wykazuje działanie farmakologiczne podobne do związku macierzystego, choć o nieco mniejszej sile i krótszym czasie działania.
Hydroksymidazolam, podobnie jak midazolam, działa na receptory GABA-A w ośrodkowym układzie nerwowym, wywołując efekt anksjolityczny, sedatywny, nasenny, przeciwdrgawkowy oraz miorelaksacyjny. Metabolit ten jest następnie sprzęgany z kwasem glukuronowym i wydalany przez nerki w postaci glukuronidu hydroksymidazolamu.
Monitorowanie stężenia hydroksymidazolamu we krwi może mieć znaczenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, gdzie metabolizm i eliminacja leku mogą być zaburzone. Zwiększone stężenie tego metabolitu może przyczyniać się do przedłużonego działania sedatywnego, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu midazolamu w oddziałach intensywnej terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Accord 1 mg/ml
Midazolam Accord (1 mg/ml) wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu domięśniowym z bezwzględną dostępnością biologiczną >90%. Po podaniu dożylnym charakteryzuje się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Metabolizm wątrobowy, głównie przez CYP3A4 i CYP3A5, prowadzi do powstania aktywnego metabolitu 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania midazolamu u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (60-80% dawki) w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% leku wydalanym niezmienionym. Kinetyka eliminacji jest podobna po bolusie i wlewie dożylnym, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących lek.
albumina, asfiksja, bariera łożyskowa, bolus, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, enzym, hydroksylacja, hydroksymidazolam, klirens osoczowy, marskość wątroby, midazolam, Midazolam Accord, mleko kobiece, objętość dystrybucji, okres półtrwania, perfuzja narządów, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, stan krytyczny, wchłanianie leku, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Midazolam – Właściwości farmakokinetyczne
Midazolam wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania, wieku pacjenta oraz stanu klinicznego. Po podaniu doustnym biodostępność wynosi 30-70%, z Cmax 70-120 ng/ml osiąganym w ciągu 1 godziny po dawce 15 mg. Podanie na śluzówkę jamy ustnej charakteryzuje się biodostępnością około 75% u dorosłych i 87% u dzieci z ciężką malarią, z Tmax około 30 minut. Biodostępność po podaniu domięśniowym przekracza 90%, a po doodbytniczym wynosi około 50% u dorosłych i 5-18% u dzieci. Midazolam jest silnie lipofilny, z objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg (standardowo) i 5,3 l/kg po podaniu na śluzówkę jamy ustnej. Wiąże się w 96-98% z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i CYP3A5 do farmakologicznie czynnego α-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi około 12% stężenia midazolamu, a udział w działaniu wynosi około 34% po podaniu doustnym. Okres półtrwania midazolamu u zdrowych osób wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Wydalany jest głównie przez nerki (60-80%) w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
asfiksja, bariera łożyskowa, benzodiazepin, biotransformacja, cytochrom P450, depresja oddechowa, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, glikoproteina p, hydroksymidazolam, izoenzym CYP3A4, klirens metaboliczny, klirens osoczowy, malaria, marskość wątroby, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, przewlekła choroba wątroby, roztwór doustny, stężenie w osoczu, wentylacja mechaniczna, właściwości farmakokinetyczne, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam hameln 2 mg/ml
Midazolam wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od drogi podania oraz populacji pacjentów. Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 30 minut, z dostępnością biologiczną około 90%, natomiast po podaniu doodbytniczym dostępność ta wynosi około 50%. Lek charakteryzuje się objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5 do farmakologicznie czynnego 1′-hydroksymidazolamu, którego stężenie w osoczu stanowi 12% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania midazolamu u młodych zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min. Lek jest wydalany głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu (60-80% dawki), z mniej niż 1% wydalanym w formie niezmienionej.
alfa-hydroksymidazolam, asfiksja, bariera łożyskowa, białka osocza, biotransformacja, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka midazolamu, glukuronid hydroksymidazolamu, hydroksylacja leku, hydroksymidazolam, indukcja enzymów, infuzja dożylna, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, sedacja, wchłanianie domięśniowe, wchłanianie doodbytnicze, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dormicum 7,5 mg
Midazolam, podawany doustnie w dawkach 7,5-20 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, jednak z efektem pierwszego przejścia skutkującym biodostępnością na poziomie 30-70%. Maksymalne stężenie w osoczu (70-120 ng/mL) osiągane jest około 1 godziny po podaniu dawki 15 mg. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w tym zakresie dawek. Objętość dystrybucji wynosi 0,7-1,2 L/kg, a midazolam wiąże się w 96-98% z białkami osocza, głównie albuminami. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, z wytworzeniem aktywnego metabolitu α-hydroksymidazolamu, który odpowiada za około 34% działania farmakologicznego. Okres półtrwania midazolamu wynosi 1,5-2,5 godziny, a metabolit α-hydroksymidazolam eliminuje się szybciej (<1 godzina). Mniej niż 1% dawki wydalane jest z moczem w formie niezmienionej, natomiast 60-80% w postaci sprzężonego metabolitu. Midazolam nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę, a wielokrotne podawanie nie indukuje enzymów metabolizujących lek.
bariera łożyskowa, białko osocza, biodostępność, biodostępność leku, biotransformacja, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, efekt pierwszego przejścia, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka, glukuronid, hydroksylacja, hydroksymidazolam, izoenzym, klirens, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, mleko kobiece, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania wchłaniania, osocze, płyn mózgowo-rdzeniowy, przenikalność leku, sedacja, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Accord 1 mg/ml
Midazolam Accord (1 mg/ml) wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu domięśniowym i doodbytniczym, z dostępnością biologiczną odpowiednio >90% i około 50%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 30 minutach. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 0,7-1,2 l/kg masy ciała, a lek wiąże się silnie z białkami osocza (96-98%), głównie albuminą. Midazolam przenika powoli do płynu mózgowo-rdzeniowego, przez barierę łożyskową oraz do mleka matki. Nie jest substratem transporterów leków, w tym glikoproteiny P i transporterów OAT/OCT/OATP, co wpływa na jego stabilny profil farmakokinetyczny.
aktywność farmakologiczna, albumina, bariera łożyskowa, biotransformacja, bolus, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, glikoproteina p, glukuronidacja, hydroksylacja, hydroksymidazolam, indukcja enzymatyczna, infuzja dożylna, kinetyka eliminacji, klirens osoczowy, midazolam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, roztwór do wstrzykiwań, szlak metaboliczny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epistatus 7,5 mg
Midazolam w preparacie Epistatus wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu na śluzówkę jamy ustnej, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu około 30 minut. Biodostępność wynosi około 75% u zdrowych dorosłych, a u dzieci z ciężką malarią i drgawkami wzrasta do 87%. Objętość dystrybucji wynosi 5,3 l/kg, a lek wiąże się z białkami osocza w 96-98%, głównie z albuminami. Midazolam jest metabolizowany w wątrobie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu 1-hydroksymidazolamu, z okresem półtrwania około 0,84 h u dzieci i 2,7 h w badaniu dostępności biologicznej Epistatus. Klirens u dzieci powyżej 12 miesięcy wynosi 4,7-19,7 mL/min/kg, a okres półtrwania 0,8-1,8 h, co jest podobne lub krótsze niż u dorosłych. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (60-80%) w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki wydalanej niezmienionej.
albumina, badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, CYP3A4, depresja oddechowa, farmakokinetyka midazolamu, hydroksylacja, hydroksymidazolam, klirens osoczowy, kumulacja leku, kwas glukuronowy, lipofilność, malaria, marskość wątroby, midazolam, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, oddział intensywnej terapii, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, śluzówka jamy ustnej, stężenie w osoczu, wentylacja mechaniczna, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Accord 5 mg/ml
Midazolam Accord (5 mg/ml) wykazuje zróżnicowany profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania oraz stanu pacjenta. Po podaniu domięśniowym biodostępność przekracza 90%, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 30 minut, natomiast podanie doodbytnicze charakteryzuje się biodostępnością około 50%. Po podaniu dożylnym midazolam wykazuje objętość dystrybucji 0,7-1,2 l/kg, silne wiązanie z białkami osocza (96-98%) oraz powolne przenikanie przez barierę krew-mózg i łożyskową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzym CYP3A4, z powstaniem aktywnego metabolitu 1′-hydroksymidazolamu, który odpowiada za około 10% efektu terapeutycznego. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy mieści się w zakresie 300-500 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci sprzężonego metabolitu, z mniej niż 1% dawki wydalanej w formie niezmienionej.
asfiksja, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, cytochrom P450 3A4, glikoproteina p, hydroksylacja, hydroksymidazolam, indukcja enzymów, infuzja dożylna, kinetyka eliminacji, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, marskość wątroby, midazolam, objętość dystrybucji, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, transporter leków, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Midazolam Hameln 5 mg/ml
Midazolam, krótko działająca benzodiazepina, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu domięśniowym (dostępność biologiczna ~90%) oraz szybką absorpcją po podaniu doodbytniczym, choć z niższą dostępnością (~50%). Po podaniu dożylnym wykazuje złożoną dystrybucję z objętością dystrybucji 0,7-1,2 l/kg i wysokim wiązaniem z białkami osocza (96-98%). Metabolizm wątrobowy, głównie przez CYP3A4 i CYP3A5, prowadzi do powstania aktywnego metabolitu 1′-hydroksymidazolamu, który stanowi około 12% stężenia leku macierzystego i odpowiada za około 10% efektu terapeutycznego. Okres półtrwania midazolamu u zdrowych dorosłych wynosi 1,5-2,5 godziny, a klirens osoczowy 300-500 ml/min, z eliminacją głównie przez nerki (60-80% dawki w postaci sprzężonego metabolitu). Kinetyka eliminacji pozostaje stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez indukcji enzymów metabolizujących.
asfiksja, bariera łożyskowa, benzodiazepina, białko osocza, cytochrom P450, dostępność biologiczna, hydroksylacja, hydroksymidazolam, indukcja enzymatyczna, infuzja dożylna, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, kumulacja leku, kwas glukuronowy, lek uspokajający, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, midazolam, mleko matki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, sedacja, stężenie osoczowe, zastoinowa niewydolność serca