ostra encefalopatia wątrobowa

Ostra encefalopatia wątrobowa to poważne powikłanie niewydolności wątroby, charakteryzujące się zaburzeniami funkcji mózgu. Rozwija się w wyniku nagromadzenia neurotoksyn, głównie amoniaku, które w normalnych warunkach są metabolizowane przez wątrobę. Stan ten może wystąpić w przebiegu ostrej niewydolności wątroby, zaostrzenia przewlekłej choroby wątroby lub jako reakcja na czynniki wyzwalające u pacjentów z marskością wątroby.

Klinicznie encefalopatia wątrobowa manifestuje się spektrum objawów neurologicznych – od subtelnych zaburzeń koncentracji i zmian osobowości, przez asterixis (trzepotanie rąk), dezorientację, senność, aż po śpiączkę wątrobową w najcięższych przypadkach. W diagnostyce kluczową rolę odgrywa ocena kliniczna, skale West-Haven i FOUR, badania laboratoryjne, w tym poziom amoniaku, oraz wykluczenie innych przyczyn encefalopatii.

Leczenie ostrej encefalopatii wątrobowej obejmuje eliminację czynników wyzwalających, zmniejszenie produkcji i wchłaniania amoniaku poprzez stosowanie laktulozy i antybiotyków niewchłanialnych (np. ryfaksymina), a także wyrównanie zaburzeń elektrolitowych i metabolicznych. W ciężkich przypadkach może być konieczne wdrożenie terapii nerkozastępczej lub rozważenie pilnego przeszczepienia wątroby. Rokowanie zależy od odwracalności czynników wyzwalających oraz stopnia uszkodzenia wątroby.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl