biodostępność zydowudyny
Biodostępność zydowudyny (AZT) stanowi kluczowy parametr farmakokinetyczny tego leku przeciwretrowirusowego, stosowanego w terapii zakażeń HIV. Po podaniu doustnym zydowudyna charakteryzuje się biodostępnością na poziomie 60-70%, co oznacza, że znaczna część podanej dawki dociera do krążenia ogólnoustrojowego.
Czynnikiem ograniczającym biodostępność zydowudyny jest efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, gdzie lek ulega metabolizmowi do nieaktywnego glukuronidu. Pokarm może nieznacznie opóźniać wchłanianie leku, jednak nie wpływa istotnie na całkowitą ilość substancji czynnej dostępnej ogólnoustrojowo.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby biodostępność zydowudyny może być zwiększona ze względu na ograniczony metabolizm pierwszego przejścia. Lek dobrze przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając stężenie wynoszące około 50-60% stężenia w osoczu, co ma znaczenie w terapii neuroinfekcji związanych z HIV.
Monitorowanie stężeń leku i dostosowywanie dawki ma szczególne znaczenie w populacjach szczególnych, takich jak pacjenci z niewydolnością nerek, kobiety ciężarne czy dzieci, u których parametry farmakokinetyczne, w tym biodostępność, mogą ulegać zmianom.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Pranosin 50 mg/ml
Produkt leczniczy Pranosin (inozyna pranobeks) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Współstosowanie z inhibitorami oksydazy ksantynowej, takimi jak allopurynol, może prowadzić do zwiększenia stężenia kwasu moczowego w surowicy, co wymaga monitorowania i ostrożności. Diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) oraz pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy) mogą zaburzać wydalanie metabolitów inozyny pranobeks, co również wymaga kontroli poziomu kwasu moczowego i funkcji nerek. Pranosin nie powinien być stosowany jednocześnie z lekami immunosupresyjnymi (np. cyklosporyna, takrolimus, kortykosteroidy) ze względu na wysokie ryzyko osłabienia działania immunostymulującego i zmiany farmakokinetyki, a terapia powinna być rozpoczęta dopiero po zakończeniu leczenia immunosupresyjnego.
allopurynol, azydotymidyna, biodostępność zydowudyny, chlortalidon, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, działanie immunostymulujące, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, furosemid, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, indapamid, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeks, kortykosteroid, kwas etakrynowy, kwas moczowy, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, lek przeciwwirusowy, nukleotyd, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, takrolimus, torasemid, zydowudyna