zakażenie układu kostno-stawowego

Zakażenie układu kostno-stawowego to poważny stan chorobowy obejmujący infekcję bakteryjną, grzybiczą lub wirusową tkanek kostnych i/lub stawowych. Najczęstszymi postaciami są zapalenie kości i szpiku (osteomyelitis) oraz septyczne zapalenie stawów. Do najczęstszych patogenów wywołujących te zakażenia należą Staphylococcus aureus, paciorkowce, pałeczki Gram-ujemne oraz prątki gruźlicy.

Infekcje te mogą rozwijać się w wyniku bezpośredniego wprowadzenia patogenów (urazy, zabiegi chirurgiczne), rozsiewu krwiopochodnego z odległego ogniska zapalnego lub przez ciągłość z sąsiadujących tkanek objętych zakażeniem. Czynnikami ryzyka są: obniżona odporność, cukrzyca, przewlekłe choroby układowe, wszczepialne implanty ortopedyczne oraz zabiegi inwazyjne w obrębie układu kostno-stawowego.

Objawy kliniczne obejmują ból, obrzęk, zaczerwienienie i ograniczenie ruchomości zajętej okolicy, często z towarzyszącą gorączką i ogólnym złym samopoczuciem. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższone markery stanu zapalnego), mikrobiologicznych (posiewy krwi i materiału z miejsca zakażenia) oraz obrazowych (RTG, USG, MRI, scyntygrafia).

Leczenie wymaga intensywnej, długotrwałej antybiotykoterapii celowanej, często wspomaganej interwencją chirurgiczną (drenaż, usunięcie martwiczych tkanek, stabilizacja). W przypadku zakażeń implantów ortopedycznych może być konieczne ich usunięcie. Wczesne rozpoznanie i właściwe leczenie są kluczowe dla zapobiegania trwałym uszkodzeniom strukturalnym i dysfunkcji narządu ruchu.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl