prostacyklina układowa

Prostacyklina układowa (prostacyklina, PGI2) to naturalny eikozanoid z grupy prostaglandyn, wytwarzany głównie przez komórki śródbłonka naczyń krwionośnych. Działa jako potężny wazodilatator, inhibitor agregacji płytek krwi oraz czynnik przeciwzapalny, co czyni ją kluczowym mediatorem w utrzymaniu homeostazy naczyniowej.

W kontekście klinicznym, prostacyklina układowa i jej syntetyczne analogi (iloprost, epoprostenol, treprostinil) znajdują zastosowanie w leczeniu nadciśnienia płucnego, choroby Raynauda, krytycznego niedokrwienia kończyn oraz zaburzeń mikrokrążenia. Działają poprzez aktywację receptorów IP, co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP i w konsekwencji do relaksacji mięśni gładkich naczyń.

Niedobór prostacykliny układowej wiązany jest z patogenezą wielu chorób naczyniowych, w tym tętniczego nadciśnienia płucnego, miażdżycy i zakrzepicy. Terapia prostacyklinowa, choć skuteczna, wymaga zwykle ciągłego podawania dożylnego lub podskórnego ze względu na krótki okres półtrwania tych związków, co stanowi wyzwanie w długoterminowym leczeniu.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl