wapń całkowity

Wapń całkowity to badanie laboratoryjne określające całkowite stężenie wapnia we krwi, uwzględniające zarówno wapń związany z białkami (głównie albuminą), wapń w kompleksach z anionami (fosforanami, cytrynianami), jak i wapń zjonizowany, który jest formą biologicznie aktywną.

Prawidłowe stężenie wapnia całkowitego w surowicy wynosi 8,5-10,5 mg/dl (2,1-2,6 mmol/l). Jego poziom jest regulowany przez parathormon (PTH), witaminę D oraz kalcytoninę. Hiperkalcemia (podwyższony poziom wapnia) może występować w pierwotnej nadczynności przytarczyc, chorobach nowotworowych, sarkoidozie czy przedawkowaniu witaminy D, natomiast hipokalcemia (obniżony poziom wapnia) może wynikać z niedoboru witaminy D, niedoczynności przytarczyc, niewydolności nerek czy niedoboru magnezu.

Przy interpretacji wyników wapnia całkowitego należy uwzględnić stężenie albumin, ponieważ zmiany ich poziomu mogą wpływać na wynik badania bez rzeczywistych zmian w stężeniu wapnia zjonizowanego. W przypadku hipoalbuminemii można zastosować formułę korekcyjną lub oznaczyć bezpośrednio poziom wapnia zjonizowanego, który jest bardziej wiarygodnym wskaźnikiem zaburzeń gospodarki wapniowej.

Powiązane wpisy

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl