wynicowanie pęcherza moczowego

Wynicowanie pęcherza moczowego (łac. extrophia vesicae urinariae) to rzadka wada wrodzona układu moczowego, charakteryzująca się brakiem przedniej ściany pęcherza moczowego oraz odpowiadającej jej części powłok brzusznych. W wyniku tej wady błona śluzowa tylnej ściany pęcherza jest widoczna na powierzchni brzucha jako czerwona, wilgotna tkanka.

Częstość występowania wynicowania pęcherza moczowego szacuje się na 1:10 000 do 1:50 000 żywych urodzeń, z przewagą u płci męskiej. Wada ta powstaje w okresie embrionalnym, między 4. a 10. tygodniem ciąży, na skutek nieprawidłowego rozwoju mezodermy kloakalnej i błony kloakalnej.

W obrazie klinicznym, oprócz widocznego wynicowanego pęcherza, często współistnieją inne wady, takie jak rozszczep spojenia łonowego, przepuklina pachwinowa, nieprawidłowości w budowie narządów płciowych zewnętrznych oraz spodziectwo u chłopców. Obserwuje się również odpływ pęcherzowo-moczowodowy, poszerzenie górnych dróg moczowych i zwiększone ryzyko rozwoju raka płaskonabłonkowego w późniejszym okresie życia.

Leczenie wynicowania pęcherza moczowego jest wyłącznie chirurgiczne i polega na rekonstrukcji pęcherza moczowego oraz odtworzeniu przedniej ściany brzucha. Najczęściej wykonuje się zabieg w kilku etapach, począwszy od okresu noworodkowego. Celem leczenia jest uzyskanie trzymania moczu, zapobieganie zakażeniom układu moczowego oraz osiągnięcie zadowalającego efektu kosmetycznego i funkcjonalnego.